Sticks and stones

Ok. Slechte bui.
Donkergrijze wolken. Een storm in mijn hoofd.

Tik tak. Ontploffingsgevaar. Want ik ben net een bom, soms.
Soms ben ik prikkelbaar.

Het bloed kookte en steeg naar mijn hoofd. Ik probeerde mezelf te bedwingen. Het zijn die kleine dingen.


Ze zeggen dat woorden geen pijn doen maar juist woorden kunnen steken, kunnen branden.
Onderschat hun kracht niet. Ze kunnen je doorboren, als een pijl vol gif banen ze zich door je huid, vinden via je bloed een weg naar je hart. Vullen je hoofd met boze gedachten. Vreten je op van binnen en niks dat die pijn kan verzachten.
En dat gif, dat gif moet er zo snel mogelijk uit.
Wat ik dan het liefst doe? Het liefst spuug ik het uit. Recht in je gezicht, zoals je verdient.

Maar weet je wat ik ook kan doen? Ik zeg je even eerlijk en rustig waar het op staat, wat er in mijn hoofd om gaat.
En dan doe ik iets heel verstandigs. Ik maak er geen woorden meer aan vuil maar ik tel tot 10 of ik doe simpelweg, zoals ze zeggen in het Papiaments :'Laga kaka drif.' Laat die drol maar lekker drijven.
Niet voor niks zeggen ze dit op Curacao. Dit is niet verzonnen. Het kan iedereen overkomen en je leert je lesje, geloof me. Het is mij overkomen.
Op een dag ging ik zwemmen in de zee, dichtbij een hotel. Je raadt het al, opeens zag ik naast me, wel erg dichtbij, kak drijven. Een grote drol, net een submarine.
Ik schrok. En wat deed ik? Ik maakte dat ik weg zwom.

Maar gelukkig, achter de donkergrijze wolken schijnt de zon.
Want ik ben me ervan bewust dat er veel mensen op deze wereld die wel weten hoe ze een goede grap moeten maken, wanneer ze grappig denken te zijn.
Er zijn veel mensen die wel denken aan andermans gevoelens, andermans gedachten en hun doelen.
Geen roet in het eten gooien, je niet onderuit halen maar je overeind helpen. Geen addertje onder het gras zijn maar een redder in de nood.
Dit soort mensen zien je liever lachen dan huilen en zien je liever komen dan gaan.

Mijn deur staat altijd open en ik laat mezelf ook graag binnen.
Maar ik laat mezelf ook uit, geloof me. Ik maak grote stappen. Ik ben zo bij die deur.
Als jij denkt grijze wolken te toveren aan mijn hemelsblauw humeur (BLØF).  

Ik keer me om. Weet wanneer het tijd is om te vertrekken. En als ik vertrek dan ben ik ook echt weg.
Waarschijnlijk zeer teleurgesteld, gepijnigd.
Waarschijnlijk.
Maar ik heb een grens. Daar en niet verder.

Het gaat sneller dan je denkt. Een verkeerde stap en er wordt gefloten. Een slechte grap en je ligt eruit. Geen gele kaart. Geen 3 strikes  and you're out. Als je fout zit, zit je fout.



Ik kookte.
Gelukkig was er niemand in de buurt want ik voelde me opeens die typische 'temperamentvolle' Antilliaan die boos werd op een 'botte' Nederlander, die zonder erbij na te denken op mijn tenen trapte en daarnaast ook op de  tenen van vele anderen.

Ik kan het weten. Ik kan het je precies vertellen wanneer je te ver gaat, want wij 'Antillianen' zijn nou eenmaal 'snel op onze teentjes getrapt'.

Maarja, zoals ik al eerder heb gezegd en zoals wij 'Antillianen' zeggen: 'Laga kaka drif'