wake up time

Opeens heerste er een soort spanning in de zaal. Opeens was de rust, waarin er zo veel stress had geheerst, verstoord. Iedereen begon om zich heen te kijken, probeerde toch nog even dat af te maken, waarmee ze bezig waren geweest.

'Nee toch', kreunde ik. Gezichten vertrokken, velen om me heen slaakten een hele diepe zucht.

 Ik sloeg de documenten waaraan ik bezig was geweest, met veel zorg en liefde, heel zorgvuldig op. 

Langzaam druppelde de zaal leeg. Hoe dringend het ook had geklonken, niemand leek zich zorgen te maken. Niemand had haast. Je hoorde veel gemopper, hier en daar kon iemand er om lachen.

Ik bleef zitten. Ik moest dit nog even afmaken. Hoe kon ik mezelf laten afleiden, mezelf laten tegenhouden door zo iets onbenulligs? Welke idioot had dit voor elkaar gekregen? 

Ook ik stond op, op een gegeven moment. Ik liep achter de anderen aan en volgde de exit-borden.

Iedereen bewoog zich door elkaar heen. De school veranderde in een verstoorde nest van mieren, die met tegenzin maakten dat ze uit het gebouw kwamen.

Ik had er eeuwig kunnen zitten, werkend aan mijn blog.

Voordat ik zo 'spoedig mogelijk' het gebouw verliet maakte ik na wat weifelen een pitstop. 

Ik voelde me als een persoon met een keuze. Ik reflecteerde op mezelf, op de situatie en mezelf in die situatie. Ik zag het gevaar en niet van in en gaf toe aan de natuurlijke urgentie. Ik ging even naar het toilet. 

'Attentie, attentie', klonk het verschillende malen door de universiteit 'we verzoeken iedereen om voor hun eigen veiligheid zo snel mogelijk het gebouw te verlaten.' 

Het was slechts een alarm, zo eentje als waarvan je in de morgen wakker wordt. Meer stelde het, voor mij,  niet voor. Het leven ging door.

Ik had als een blok geslapen, met mijn gedachten volledig in mijn blog, mijn donkere gordijnen waren gesloten voor de rest van de wereld

Totdat ik wakker schrok.

Ik besefte dat de  tijd niet stil had gestaan.

Het alarm was het signaal, dat me vertelde dat ik verder moest gaan.

Wat er aan de hand was scheelde me niet. Mijn drukke leven ging door. Ik stapte meteen op de fiets.

Maar nu vraag me toch echt af, waarom ging het alarm af?