Some things are irreplaceable.

Hijgend en puffend ging ik over straat. 

Het zweet stond op mijn voorhoofd. 

Ik pauzeerde voor de zoveelste keer en ritste mijn winterjas open. 

Frisse, koude lucht omringde mijn oververhitte lichaam. 

Heerlijk.

 ‘Stom stuk schroot. Ik houd van je,’  mompelde ik, vloekte verschillende malen hardop en liep toen fluitend verder. 

Dit is eigenlijk best goed voor mijn armspieren, dacht ik.

Heel wat mensen keken me na.

‘Wat is er met je fiets gebeurd?’, vroeg een meisje van rond de 13 jaar als ik goed heb geschat, die langsliep. ‘Sleutel is afgebroken’, vertelde ik aan haar. ‘Ah, erg joh!’, zei ze en we vervolgden beiden onze weg.

  Ik was in de straat aangekomen waar de fietsmaker lag en liep langs een viskraam. ‘Dat is wel jou fiets he?’, grapte de man in de viskraam aan de overkant  van de straat. ‘Ja natuurlijk. Anders zou ik echt niet zo  veel moeite doen’, riep ik terug. 

Als je als dief op klaarlichte dag met een groene fiets over straat sleept, recht door het centrum van Zeist, dan was je wel echt een hele achterlijke dief, bedacht ik me toen.

Toen ik 1 jaar en bijna 8 maanden geleden naar Nederland verhuisde, was een fiets een van de eerste dingen die ik aanschafte, want wat moest ik hier, zonder een fiets?

Hier leeft men op twee wielen en gaan de meeste mensen zon of geen zon, door weer en wind, zomer of winter op de fiets naar school en naar hun werk etcetera, vaak nog met 2 kinderen achterop en een kind voorop. 

Voor het eerst op de fiets de weg vinden naar de universiteit, samen met een  vriendin.
Die dag, zijn we een man tegengekomen die foto's van ons wilden maken.
Zogenaamd een professionele fotograaf. 'Prima', zeiden wij.

Ik houd van fietsen maar dat doe ik ze niet na, en vooral niet in de winter, 

ook al deed ik het  vroeger wel en zal ik het in de toekomst vast ook wel doen.

Dat ik het nu vertikte, is ook de reden waarom mijn sleutel  een maand geleden af is gebroken, na een gezellig uitje met mijn huisgenoten.  

Gelukkig kon ik hem in de voortuin van een vriend laten staan en kon ik bij twee van mijn huisgenoten, achterop de  tandem een lift krijgen naar huis.

Zoals ik al aangaf was dat dus ongeveer een maand geleden.  

Verschillende malen heb ik gevraagd of mijn fiets er nog stond. Ik had verwacht dat het een van deze dagen gejat zou worden, maar tegen mijn verwachtingen in hoorde ik elke keer dat de fiets er nog stond.

Ik had het druk met van alles en nog wat. 

Mijn fiets, die moest maar wachten.

Vandaag had ik eindelijk tijd gemaakt op mijn schrootbak weer op te gaan halen.

 'We gaan er wel heen op de tandem, dan kan ik straks naar huis fietsen', zei mijn huisgenoot.

Prima, dacht ik. Er is een eerste keer voor alles.

Maar meestal zijn eerste keren heel eng en deze keer ook. Ik had totaal geen controle en af en toe vlogen mijn voeten van de trappers en lifte ik een minuut mee terwijl ik tervergeefd probeerde om mijn voeten weer op de trappers te plaatsen, die in snelvaart ronddraaiden .

 Toen ik merkte dat dat echt niet zou lukken schreeuwde ik:  ‘Hey, wacht! Ik ben de trappers kwijt!’, Mijn huisgenoot hield toen op met trappen zodat ik mijn voeten weer op de trappers kon plaatsen. Dit gebeurde wel een keer of drie. Gelukkig had hij er begrip voor dat het niet zo snel ging als hij normaal gesproken gewend was.

Eenmaal aangekomen bij het huis van zijn vriend vroeg ik of ik misschien een tang kon lenen.  Nadat we een tijdje met het hangslot hadden geklungeld en het hadden geprobeerd van het slot te draaien lukte het mijn huisgenoot om het afgebroken stuk van de sleutel uit het slot te trekken.

‘Bedankt!’, zei ik en vroeg waar ik de dichtstbijzijnde bushalte kon vinden. 

De buschauffeur zou vast wel begrip hebben voor de situatie. ‘Om de hoek’, werd aan mij verteld.

‘Om de hoek?’ mompelde ik toen ik met mijn fiets aan de hand, met het achterwiel in de lucht al zo’n 100 meter had gelopen. ‘Waar dan?’

Ik ben vast te ver doorgelopen of de verkeerde kant afgelopen, denk ik achteraf.

Ik had zeker zo’n 10 minuten gelopen, met korte stopjes. Ik wist dat er een fietsenmaker dichtbij lag. Ik kon mijn fiets net zo goed daar naartoe brengen, nu ik toch al dit hele eind was gekomen.

‘Rij hem maar achterom door het steegje, meteen de garage in. Dat is iets makkelijker voor jezelf’, zei de man in de fietsenwinkel toen hij me aan zag komen.  Ik deed wat me gezegd werd. 

In de garage stond er een moeder, met haar zoon Marnix. Marnix is een verstandelijk beperkte jongen die zijn moeder hielp bij het repareren van hun tandum. Wat toevallig!

 'Ik heb net ook op een tandum gezeten voor het eerst en dat was echt eng, wat grappig!', zei ik tegen haar.

 'Ja, wij hebben hem ook nog niet zo lang', zei ze. 

'Hij wiebelt nog al.' Ze wees op haar zoon en wiegde op haar benen wat heen en weer om mij te laten zien wat ze bedoelde. 'Het is best eng. Ik denk dat het een tijdje duurt en dat je het moet voelen', zei ze. 

Zij durft zeg, dacht ik.

Haar zoon probeerde me wat duidelijk te maken en maakte wat geluidjes en wees wat dingen in de garage aan. Ik begreep niet goed wat hij bedoelde, maar sprak nog wat met hem. 

Toen was ik aan de beurt. 

‘Ik had mijn fiets 4 maanden buiten laten staan en het slot is toen helemaal verroest en toen ik mijn fiets van het slot wou halen is mijn sleutel afgebroken', legde ik uit. 

‘Waar is de sleutel?’, vroeg de man die mij van dienst was. 

de sleutel in twee stuks

Ik gaf hem de twee stukken van mijn sleutel, die ik in mijn zak had gestoken. 

Hij probeerde vervolgens de ene helft van de sleutel in het slot te steken en op die manier het slot open te draaien. 

Dat hadden mijn huisgenoot en ik niet geprobeerd. Als het slot op die manier zou open springen, dan was al mijn moeite voor niks geweest, bedacht ik me toen. 

Ik was haast blij toen het de man niet lukte om mijn slot op die manier open te krijgen. 

‘Kan je het doorknippen?’, vroeg ik toen. 

‘Weet je het zeker?’, vroeg hij.

 ‘Ja, doe maar. Hij is toch helemaal verroest en ik wil er graag mee naar huis fietsen.'

 Hij toverde een grote betonschaar tevoorschijn en ging aan de slag.

Een paar minuten gingen voorbij, waarin hij met mijn slot worstelde. 

‘Dat gaat moeilijk zeg’, zei ik. 

Ik had verwacht dat de klus binnen een mum van tijd geklaard zou zijn.

 ‘Dat is goed toch. Anders zou het iedereen lukken’, zei hij. 

‘Ja hij had gelijk.’  Het slot was dus echt een goede aankoop geweest. 

 Toen hij het ding eindelijk door midden had gebroken hield hij het boven de prullenbak. ‘Weggooien?’, vroeg hij toen. ‘Ja doe maar.’

Het was compleet mijn eigen schuld dat ik dat slot in twee stukken in de prullenbak moest zien verdwijnen. Ik had het gewoon vertikt om in de winter te fietsen en toen ik naar Curaçao op vakantie was gegaan had mijn fiets bijna geheel december ongebruikt  in de vrieskou, in weer en wind gestaan.

'Hoe veel kost een opknapbeurt?', vroeg ik aan toen. 

'Dat zou ik niet doen. Het kost meer dan dat de fiets waard is.'

 'Ja, ik wou binnenkort een nieuwe  gaan kopen', zei ik met gemengde  gevoelens

. 'Het kost 50 euro voor de opknapbeurt zelf en er moet nog apart worden betaald voor de onderdelen. Een nieuwe trapper kost 6 euro. De ketting moet ook worden aangespannen en dit is er bijna geheel afgeroest. ' Wat hij precies bedoelde met 'dit', dat mag Joost weten.

Ik baalde dat ik mijn trapper, die een keer van mijn fiets was gevallen, een tijdje geleden heb weggegooid.

Ja, ik ga al een jaar lang over straat met mijn fiets, met slechts één trapper. 

Het is prima te doen, 

ook al gleed mijn voet dikwijls van het stukje ijzer waarop het ruste, als het glad was, waardoor ik vaak bijna op mijn plaat ging, maar nog net niet. 

Laatst heb ik wel gehoord dat je een boete kan krijgen, als je wordt aangehouden door de politie als je een trapper mist. Dat is dan weer wat minder prima.

Het lijkt gisteren, 1 jaar en 8 maanden geleden, binnen een maand nadat ik naar Nederland was verhuisd, dat ik de fiets kocht in een tweedehands fietswinkeltje in Utrecht.

Mijn fiets trok meteen mijn aandacht. 'Die wil ik!'

Onder het groene laagje verf zag ik duidelijk dat hij ooit een oerlelijke kleur roze was geweest en misschien was hij daarvoor een andere kleur geweest. 

Ik  fietste ermee naar huis, voor de eerste keer.

Het was een rit van 45 minuten. 

Het was zomer. 

De zon scheen. 

Het was warm. 

Ik ging razendsnel vooruit en het voelde alsof ik vloog.

Ik was helemaal gelukkig en trots op mijn nieuwe fiets, 

die me 105 euro heeft gekost inclusief nieuwe lampen, een nieuwe rem en een nieuw hangslot.

Ik fietste altijd zonder handen, iets wat nu niet meer zo makkelijk gaat,

door een slag in het wiel, waardoor mijn fiets nu een permanente afwijking heeft, 

tenzij ik het wiel laat vervangen.

Ik 'pimpte' mijn fiets nadat ik het gekocht meteen op de gang,
met een klein beetje acrylverf dat ik in mijn gloednieuwe kamer had liggen
en maakte het persoonlijk.

Mijn fiets, 

dat is een en al herinneringen,

aan bijvoorbeeld een nachtje toen mijn beste vriend en ik om 4 uur luid zingend en op de fiets dansend, voor zo ver dat  gaat, vanuit Utrecht na een nachtje uit naar huis fietsten en die dag toen een van mijn beste vriendinnen en ik om 4 uur 's nachts naar het station fietsten om haar moeder van Schiphol te gaan halen, 

want om 4 uur 's nachts rijden er niet altijd bussen naar het dorpje waar ik woon.

Het brengt me terug naar koninginnedag toen we heerlijk in het zonnetje naar Utrecht fietsten en terug.

Het doet me denken aan een van mijn beste vriendinnen, die dikwijls achterop wilde, omdat ze te lui was om zelf te fietsen 

En mijn groene schrootbak doet me denken aan mijn andere beste vriendin, die gewoon geen fiets bij zich had en dan altijd achterop ging als ze vanuit Amsterdam bij me kwam logeren. 

Fietsen met haar achterop op een hobbelige weg, ging niet altijd zo gemakkelijk.

Mijn fiets zal ook me altijd blijven herinneren aan hoe erg ik me achteraf schaamde die nacht waarop twee vrienden en ik in paniek op zoek waren gegaan naar mijn fiets, omdat ik dacht dat hij gestolen was terwijl ik eigenlijk gewoon vergeten was dat ik hem ergens anders had neergezet.

Ik zal nooit vergeten hoe verschrikkelijk het was geweest om naar de supermarkt te  gaan en terug te fietsen met wel vier boodschappentassen aan mijn stuur en hoe ik de eerste keer dat ik verhuisde bijna al mijn spullen op de  fiets had vervoerd, 

kan je na gaan hoe volbepakt en beladen ik over straat was gegaan.

Op dat moment zelf had  ik medelijden gehad met mezelf, 

maar achteraf was ik trots!

Dat slot was blijkbaar dus een goede aankoop geweest. 

Ik kocht precies hetzelfde hangslot en fietste weg op mijn fiets. 

Het leek nog erger te ratelen dan ooit te voren en ik was vergeten hoe erg ik me er altijd aan irriteerde. Amper 500 meter van de fietsenzaak verwijderd, net nadat ik de vissenkraam weer was gepasseerd besloot ik terug te keren. 

Het schoot me opeens te binnen dat de banden ook plat waren. Die kon ik dan meteen ook laten oppompen.

Toen ik terug was in de garage kwamen, Marnix en zijn moederweer binnengelopen. 

'Ben je ook iets vergeten?', vroeg ze aan mij, terwijl Marnix de banden van de tandum oppompte.

'Is dat moeilijk?', vroeg ik aan zijn moeder.

 'Nee, als hij het kan kan iedereen het', grapte zij.

Toen ik mijn fiets een half uurtje eerder door het steegje had gedragen, had ik de plek herkend. 

Ik was er eerder geweest, waarschijnlijk om mijn banden te laten plakken, 

omdat dat iets is wat ik tot de dag van vandaag niet zelf kan doen, 

ook al heb ik ruim 2 jaar geleden een uitgebreide instructie gehad.

Er was een jongeman aan een fiets  aan het sleutelen. Hij zag me onzeker naar de slang staren waarmee Marnix een paar minuten geleden hun banden had opgepompt.

 'Ik doe het wel voor je', zei hij toen. 

 'Kan je die die dynamo die daar los hangt er ook voor me af halen en kan je een nieuwe trapper voor me erop zetten en is het mogelijk om mijn baggagedrager er ook af te halen?', vroeg ik terwijl hij mijn banden oppompte. 

'Een nieuwe trapper dat kan ik er nu op zetten maar als je wilt dat de baggagedrager er af wordt gehaald, dan moet je het een nachtje laten staan.'

Dan kon ik mijn geliefde roestbak dus nog niet mee naar huis nemen.

 Helaas, maar vooruit, dacht ik

. 'Ok, wanneer kan ik hem dan komen ophalen?' Mijn gegevens werden genoteerd. 'Merkloze groene oma fiets', voerde de man in, in de computer. Ik moest lachen.

Ik vraag me af hoe veel mensen voor mij op dat arme ding hebben gereden.

Ik heb besloten om, om de zo veel tijd een deel te vervangen.

Een nieuwe kopen, daar doe ik voorlopig niet aan. 

Het is moeilijk om iets weg te gooien, waaraan je gehecht bent  geraakt.

Het liefst doe ik het helemaal niet. 

Ik had mijn fiets met meer liefde moeten behandelen.

Ik voel me altijd een beetje schuldig als ik mijn fiets buiten laat staan en  vooral als het dan net die nacht gaat regenen. 

Vrienden laat je ook niet in de regen en de kou staan. 

En mijn fiets, die zie ik als een vriend, die me helpt om vooruit te gaan en we hebben zo veel meegemaakt samen.

Soms vergat ik hem elke keer en liet ik hem dagen bij de bushalte staan.

 En sinds ik 5 maanden in mijn nieuwe huis woont staat hij ook al een tijdje buiten, omdat ik tot nu toe geen sleutel heb gekregen van de schuur. 

Ik had mijn fiets beter moeten verzorgen.

Als je van iets houdt  dan moet je er aandacht aan besteden. 

Je moet alles in z'n waarde laten.

 'Je hecht geen waarde aan je spullen', heeft mijn vader altijd gezegd. 

Spullen zijn ook niet het belangrijkste wat er is, heb ik altijd gedacht.

Mijn fiets is een schrootbak, dat geef ik toe. 

Het mist een trapper en zijn ketting is verroest en wat niet, door de vele koude en zware nachten die hij buiten heeft door moeten brengen.

Het achterlicht werkt niet meer, doordat ik het verschillende malen ben vergeten uit te zetten, nadat ik het gebruikt had.

De baggagedrager zat vast met een stukje touw, nadat ik het een keer aan een Turkse exchange student had uitgeleend en de dynamo hing er half af, waardoor iedereen me altijd aan kon horen komen. 

Hij zat er voor spek en bonen op, omdat het sinds ik de fiets heb gekocht nooit gewerkt heeft.

10 augustus 2011, toen mijn fiets net nieuw was.

Ondanks al deze mankementen,

doe ik mijn fiets voor geen goud weg. 

Want er is geen tweede fiets, zoals de mijne.

De mijne is uniek.

Mijn fiets is net een boek vol herinneringen, 

die ik graag opnieuw lees, 

Misschien nog niet eens 50 euro waard,  

maar wel van onschatbare emotionel waarde.

Vaak merk je pas hoe veel iets voor je betekent, nadat je het bent kwijt geraakt.

Dat is achteraf altijd heel jammer,

want sommige dingen, die zijn niet te vervangen.

You've become a part of me, because of the things we've been through and the precious memories.