donderdag 27 maart 2014

Mijn 24K

Ik houd van ze,
stuk voor stuk,
en ik geniet van ze,
van de opmerkingen die ze maken.
En soms maak ik me zorgen,
om de dingen die ze zeggen
en de dingen die ze doen,
en soms wil ik ze helpen,
maar dan weet ik niet of ik dat mag,
of ik dat moet
en soms wil ik ze helpen,
maar weet ik niet hoe.

Maar ik ben er voor ze,
wanneer ik er voor ze kan zijn,
in die uurtjes samen, zijn ze even van mij.
Wanneer ze huilen veeg ik hun tranen weg,
wanneer ze vallen, til ik ze van de grond,
Dan veeg ik het vuil van hun handen en geef ik ze een knuffel,
en dan gaat het weer,
magie.

Het soort magie dat later niet meer werkt,
wanneer ze ouder worden
en verdriet mee maken,
dat je niet zo gemakkelijk weg kan vegen.
misschien hebben ze al veel verdriet,
verscholen diep van binnen,
alleen als je genoeg met ze praat,
kom je dat te weten.

Ik aai ze over hun haren,
zwaai ze door de lucht,
houd ze gezelschap als ze alleen zijn,
en niet met anderen willen spelen,
help ze bij het oplossen van conflicten,
wanneer ze niet met anderen mogen spelen,
en ik probeer ze te leren,
om aardig te  zijn,
en samen te delen.

Ik praat met ze,
en vraag ze naar wat ze hebben gedaan in het weekend,
naar het beleg op hun boterham,
naar hun lievelingsdier,
hun broertjes en zusjes,
naar hoe veel computers ze thuis hebben,
toon interesse,
laat ze weten dat ze er mogen zijn.

Ik zie ze lachen,
ze spelen samen,
dan leidt het spelen tot schoppen en slaan,
ze trekken aan elkaars haren,
komen naar me toe in tranen,
Ik zeg 'praat over'
Ze zeggen 'sorry'
en 'sorry' is genoeg
Het volgende moment zijn ze weer de beste vrienden,
Het blijft me verbazen, maar  goed.

Het zijn vaak dezelfde,
die problemen zoeken,
een grote mond hebben,
niet willen luisteren,
Waarschuwing volgt na waarschuwing,
en dan krijgen ze straf,
niet omdat ik straf geven nou zo leuk vindt
maar omdat ik consequent moet zijn
en omdat kinderen regels en regelmaat nodig hebben,
en omdat straf,
zitten op de trap,
helpt.

Het zijn vaak dezelfde,
en soms word ik het zat,
maar dan bedenk ik me weer,
dat ook zij die zich misdragen,
complimenten verdienen,
en knuffels
een aai
positieve aandacht,
juist zij die zich zo ontzettend misdragen,
zijn degene die op een hele verkeerde manier,
om aandacht en liefde vragen (schreeuwen).





Meer over kinderen..













Geen opmerkingen:

Een reactie posten