Dan moet je de hele tijd blijven controleren of dat wat in je groeit wel gezond is en of er geen derde arm op zijn/ haar hoofd groeit en moet je ook nog rekening houden met wat je eet en drinkt.
9 maanden loop je met een steeds zwaarder wordende bult rond.
Zwanger zijn lijkt me maar stressvol.
Dan moet je die bult er uit duwen, wat heel veel pijn doet (alsof je aangereden wordt door vrachtwagens,zeggen ze). Je kan een ruggenprik nemen natuurlijk.
Je kan ook een keizersnee nemen, wat minder pijn doet maar blijkbaar willen veel mensen graag natuurlijk bevallen (Waarom?).
Als het eenmaal eruit is huilt het dag en nacht en houdt het je wakker en eet en poept het alleen maar. Leuk hoor!
Dan moet je er op letten dat het geen rare voorwerpen in zijn/ haar mond propt. Je moet zijn (laten we er van uit gaan dat je erachter bent gekomen dat het een 'hij' is, voor het gmeak) zijn ontwikkeling bijhouden om te kijken of hij geen rare soort afwijking heeft.
Dan groeit hij op, met een beetje geluk gezond en wel en ook niet met te veel gebroken beenderen.
Eenmaal volgroeid of op weg naar volgroeid moet je zorgen dat hij op de goede weg blijft, et al die 'slechte' invloeden van buitenaf geen drugs gaat gebruiken, met deviante leeftijdsgenoten omgaat en daardoor ook deviant gedrag gaat vertonen, niet te veel gaten in zijn lichaam boort en geen lopende stripblad wordt.
Dat ligt allemaal aan de opvoeding, zegt men.
Hoe weet jij zo zeker of je je kind adequaat kan opvoeden?
Je kan het in ieder geval voldoende liefde en aandacht geven.
Ik was 18.
Zo dacht ik over het zwanger worden en de opvoeding.
Wel grappig eigenlijk.
En nu? Zou je rijtje van "pijnen" dan nog langer worden? Of juist korter.
BeantwoordenVerwijderen