Mind-ful(l)ness.

 Ik zat in het collegezaal.  Het was mijn tweede college van de dag. Ik had al 3 uur achter de rug en nog 3 te gaan. Een meisje stapte naar voren. Ze wilde iets vertellen. Ik zuchtte. Dit zou vast weer nutteloze informatie zijn. Ik besloot niet heel actief te luisteren maar toch hoorde ik wat ze zei en iets in de woordenbrij trok mijn aandacht.

Ze vertelde over een congres. 'Misschien is het kortdag’, zei ze. Het was inderdaad kortdag. 

Het congres zou die middag plaats vinden om half 7. Dat kwam goed uit. Mijn laatste college eindigde om 5 uur. Daarna had ik een afspraak. Dáárna kon ik nog wel 'even' naar dat congres.
Ik had me vergist. Het was geen nutteloze informatie. Het thema was crisis en niet de economische crisis maar er werden workshops gegeven zoals 'crisis in de liefde'. Dat klonk erg interessant!

Eigenlijk moest ik naar huis, een beetje uitrusten en huiswerk maken, maar pech.

Leuk boek trouwens!

Nu, achteraf, kan ik pas echt een mening vormen. Ik vond het congres erg interessant.  We konden kiezen tussen verschillende workshops. Kiezen is iets waar ik vaak moeite mee heb maar er moest een keuze gemaakt worden. Je kan niet alles hebben.

 De twee workshops die ik besloot te volgen gingen over 'crisis in de liefde' en 'crisis in mijn hoofd. Ik heb vaak 'crisis in de liefde' ervaren, en het is altijd een 'crisis in mijn hoofd dus de keuze was vrij snel gemaakt.

 De workshop over 'crisis in liefde' vond ik, heel persoonlijk, ietwat teleurstellend. Ik heb wel wat nieuwe dingen geleerd over seks maar het ging voornamelijk over seks. De workshop 'crisis in je hoofd' vond ik wel erg interessant. Voor mij was het een bizarre ervaring. Ik verkeerde namelijk in een hele grote crisis in mijn hoofd en niet alleen op dat moment, maar de gehele avond.

Ik liep het lokaal binnen waar de cursus 'mindfulness' werd gegeven. Ik zette mijn laptop met tegenzin weg en opende mijn ‘dagboek’ om aantekeningen te maken van zo’n beetje alles wat er gezegd werd.

‘Sta op en zoek een plek op in de ruimte’ werd ons toen verteld.

Ik baalde want nu kon ik niet meer schrijven, iets wat ik eigenlijk het liefste doe, overal en altijd.

'Doe je ogen dicht. Recht je rug, doe je schouders naar achteren en laat nu je armen hangen. Doe alsof er een touwtje aan je hoofd vast zit en keer jezelf naar binnen.'

Ok. Het was een beetje raar, ook wel grappig, maar zo gezegd, zo gedaan.


'Concentreer je op je ademhaling.'

Ik voelde de smaak van koffie in mijn mond. Mijn keel was gortdroog.

'Hoe haal je adem’, werd er aan ons gevraagd door een van de twee blonde dames die de workshop verzorgden.

Iets viel me op aan mijn ademhaling. Mijn ademhaling was ontzettend kort. Ik besefte iets: Ik haalde haast geen adem.

‘Waar begint je ademhaling?’

Mijn ademhaling begon overduidelijk in mijn keel en veel verder kwam het ook niet. Ik besloot diep adem te  halen vanuit mijn borstkas.

 'Verander niks aan je ademhaling', hoorde ik de stem in de achtergrond zeggen.

Ok niks veranderen aan mijn ademhaling dus.  'Daar heb je het je hele leven al mee gedaan dus het is wel goed. ' Oh echt? Was het goed? Ik moest lachen.

‘Verplaats nu je gewicht helemaal op je rechterbeen en voel je linkerbeen van de grond komen. Verplaats nu je gewicht naar je linkerbeen. Begin nu langzaam op deze manier zigzag door de ruimte te bewegen. '

Dit vond ik best irritant. Het voelde als een hele onnatuurlijke manier van lopen. Eigenlijk verplaats ik mijn gewicht nauwelijks wanneer ik loop, besefte ik. Eigenlijk zet ik mijn voeten ook haast niet neer als ik loop. Ze tikken de grond maar heel even aan, voor het grootste gedeelte van de tijd  hang ik ergens in de lucht.

'Open nu je ogen maar blijf naar binnen gekeerd.'

Het was fijn om mijn ogen weer te mogen openen. Het voelde alsof ik opgesloten had gezeten, met de gedachten in mijn hoofd. Nu was ik weer vrij, dacht ik. 

‘Maar richt je blik voor je op een plek op de grond.’

Fijn.

Om me heen zag ik schoenen die zich langs mij en langs elkaar kriskras door de zaal bewogen. Ik voelde mijn eigen schoenen in de huid achter mijn voeten, net boven mijn enkel, snijden. Na een tijdje zag ik 311. De sleutels van de kamer waar we ons in bevonden lagen op tafel. Een rode jas hing over een stoelleuning. Oh, dat was mijn jas.

'Verbreed je aandacht nu langzaam naar de ruimte om je heen want je bent niet alleen. Je loopt in een kamer. ‘

 Opeens besefte ik dat ik in al die tijd alleen schoenen had gezien. De mensen waren voor heel even verdwenen. Toen keek ik om me heen en zag ik mensen en ik zag de felle lampen op het plafond.

'Wat doe je? Zoek je contact,’ werd er aan ons gevraagd.

Ja ik zoek altijd contact. Contact is fijn.

Ik maakte oogcontact met de lange jongen met de blonde krullen. Ik schoot bijna in de lach toen onze ogen elkaar kruisten, bijna maar nog niet helemaal.

Serieus, blijven zei de ene kant van mij tegen de andere. In me was er een heel conflict, een voice dialogue aan de gang. Twee kanten van mezelf maakten hevig ruzie, in dat wat op de langste minuten van mijn leven leken.

Na een tijdje mochten we op ons eigen tempo naar onze plek lopen. Ik zat.

Toen was de workshop voorbij en was er nog even tijd om te borrelen. Ik besefte dat ik me ontzettend onrustig voelde. Het was het soort gevoel dat ik altijd krijg als ik de hele nacht ben wakker gebleven, ploeterend en zwoegend om een paper af te maken en het gevoel dat ik krijg als ik te veel koffie op heb. Misschien zijn drie kopjes koffie op een dag dag er twee te veel, bedacht ik me.

Ik was al vanaf 11 uur op de universiteit en het was half 11 toen ik de universiteit verliet en ik moest nog avondeten. Het gaat tegen mijn principes in om eten te kopen op straat. Ik heb namelijk eten thuis.

Ik was moe maar ik had mezelf gedurende de gehele dag geen moment rust gegund, want ' Ik had zo veel te doen. '

Het voelde alsof ik in een bus zat. Mijn ene ik was op de schoot van de buschauffeur geklommen en bestuurde de bus. Mijn andere ik die helemaal achterin de bus zat schreeuwde haar longen uit haar lijf  ‘Genoeg geweest. Ik wil naar huis ‘, maar mijn ene ik wilde niet luisteren. De bus was om half 11 's ochtends vertrokken en was al meer dan 12 uur onderweg, reed steeds maar door en leek geen vaart te willen minderen.

Ik  had besloten te genieten  van de reis. Ik keek de hele tijd rond en sprak met de mensen om me heen, vreemden waarmee ik vrienden zou kunnen worden.

'Productieve chaos is geen verkeerde chaos’, zei de lange jongen met de donkerblonde krullen. Het meisje met de gele panty vertelde dat ze altijd behoefte heeft aan controle en anderen bijvoorbeeld niet vertrouwt met het afmaken van een paper, de touwtjes in handen wilt hebben en altijd zelf de puntjes op de i wilt zetten om te zorgen dat alles in orde is. Ze leek me erg aardig, al ben ik wel van mening dat een panty dat maakt dat het lijkt alsof je lijdt aan geelzucht verboden zou moeten worden.

De jongen met de zachte, zware stem vertelde dat anderen vaak denken dat hij rustig is en aan de achtergrond blijft tenzij ze  hem beter kennen, dan beseffen ze dat hij ondernemend is.  Hij had een rustige uitstraling, vond ik die hem niet ken, en leek haast verlegen. Een kant van mij wou naar hem schreeuwen. ‘Ik ben er. Je mag er zijn. Ik wil je leren kennen. Praat!’ De andere kant hield rekening met hem en hield zich in.

Ik zat in de bus en de bus reed door. Toen stapte ik uit bij een halte maar ik stapte al snel weer in. Ik zag een jongen die ik eerder had gezien tijdens het congres, met blond haar. Hij had mij gevraagd wat ik deed omdat ik de hele tijd in mijn 'dagboek' schreef. Hij zag mij niet. 
Ik sprak met een meisje bij de bushalte. Ik weet haar naam niet maar ze was aardig, een eerstejaars studente scheikunde die op weg naar huis was nadat ze had gekanoed met haar studievereniging. 

De bus stopte eindelijk. Toen ik uit de bus stapte bij mijn eindhalte kwam ik een meisje tegen die in mijn complex woont. We kletsen. Zij vertelde me dat ik ze erg moe was, van de hele dag werken.

Nou, vertel mij wat.

Mindfulness: Opmerkzaam zijn voor het hier en voor alles om je heen en dat in je opnemen. Mindful zijn betekent niet zonder gedachten zijn, zoals soms wordt gedacht, werd mij verteld door twee blonde dames voor me.  Dit wordt vaak gedacht omdat gedachten vaak niet om het hier en nu gaan maar je vaak terugbrengen gisteren en een vooruitblik werpen op morgen.

Ik vraag me af of ik mindful leef ook gewoon mind-full leef..

of allebei misschien?