Ik ging rond 3 uur naar bed na onze terugkomst uit Terschelling. Om 9 uur werd ik wakker gebeld door het uitzendbureau waarvoor ik werkte met de vraag of ik om 11 uur kon beginnen. 'Prima', zei ik en sprong uit bed.
Ik was mooi op tijd en herkende de naam van het gebouw waar ik binnenliep. Het restaurant waar ik moest werken kwam me echter niet bekend voor. Misschien lag het aan de verbouwing, dacht ik.
Enkele gezichten kwamen me bekend voor. Ik herkende Bruna meteen. Bruna was een kleine blond vrouwtje uit Polen, met een aparte naam die maar gebrekkig Nederlands spreekt waarmee ik een jaar geleden ook had gewerkt. Ik kon het me goed herinneren dat ik haar meteen, toen ik haar ontmoette, aardig vond. Mijn eerste indruk bleek te kloppen.
Ik werd beneden opgehaald door Omar, een van de managers. Hij stelde zich voor met een hand en een glimlach. Hij begeleidde me naar de werkplek en maakte onderweg praatjes met iedereen en hield alle deuren voor mij en zijn collega's open. Iedereen leek hem aardig te vinden. 'Heb je ervaring?', vroeg hij. 'Ik werk al bijna 3 jaar in de catering', zei ik. 'Mooi', zei hij. 'Jij mag vandaag soep opscheppen en tosti's maken en daarna kan je helpen in de spoelkeuken.'
Er was keuze uit twee soepen, de basis heldere groente soep en de luxe tomatensoep met rundergehaktballen. Ik werkte vandaag samen met Kees. Kees leerde me, nadat hij het een aantal keren mis had zien gaan, hoe ik soep op moet scheppen als een diva zodat ik mijn vingers niet verbrandde. 'Ik ben geen diva', zei ik toen ik na de uitleg een aantal keer hete soep over mijn vingers had laten lopen (HEET!). 'Je bent wel een diva. Je hebt het in je', zei Kees.Ook leerde Kees mij wat code 111 betekende. Zo communiceerden wij met elkaar wanneer we knappe mannen zagen. Hij bleek best wel een goede smaak te hebben voor mannen. Ook vertelde hij me dat hij erachter was gekomen dat niet alle donkere mannen een groot geval hebben en dat het soms best wel tegen kon vallen. Ik schoot in de lach. Hij flirtte met alle mannen. 'Hoe kan ik je helpen', vroeg hij dan. 'Wil je roti, wil je soep of wil je seks?' Gekke Kees.
Mustafa, een kleine Marokkaanse man met een buikje hielp mij met het maken van tosti's omdat ik het volgens Kees wel goed deed maar een langzame student was. Ja, in sneltrein vaart soep opscheppen voor zo'n 500 man die binnen bleef stromen vond ik best wel lastig maar ik deed mijn best.
Kees flirtte ook met Mustafa. 'Ik ben een beetje verliefd op hem', grapte hij. Mustafa moest hier om lachen. Wat mij het meest verbaasde was dat Mustafa het toe liet dat Kees aan zijn armen zat en hem kuffelmarokkaan noemde. Hij liet het niet alleen toe maar leek het zelfs leuk te vinden en lachtte als Kees zijn 'zachte' onderarm streelde. Ook de andere mannen in het bedrijf grapten met Kees mee. Iedereen leek hem aardig te vinden en dat vond ik ook. Ik vond Kees aardig en grappig. Hij liet me denken aan een vriend van mijn tante, die ook zo gezellig gay is.
Toen het etenstijd was schepte Kees, die trouwens de kok was, mijn bord vol roti. Ik had gehoord dat het de bedoeling was dat je bij het bedrijf voor je eigen eten moest betalen. Dat is bij de meeste bedrijven meestal niet zo. Prima dacht ik maar helaas had ik geen geld op mijn rekening. Ik had die ochtend gekeken en toen had ik 57 cent. Daar zou ik niet ver mee komen en daar kon ik al helemaal geen roti van betalen. Ik legde dit uit aan Omar en vroeg of we dit dan op een andere manier konden regelen, desnoods konden ze het aftrekken van mijn loon. 'O, maak je maar geen zorgen' zei hij, 'eet maar gewoon'. We aten met Omar aan tafel.
Er was ook een andere manager. Mijn collegas vonden hem niet zo aardig. . Kees noemde hem een 'slechtvalk' 'Hij houdt alles in de gaten'.
Ik at mijn buik (te) vol en tijdens het eten spraken Kees en ik over mannen en de huidcremes die we gebruiken. Ook liet ik hem mijn vriend zien. 'Je hebt het goed voor elkaar', zei hij. Ja, ik had het goed voor elkaar.
'Had je het bord niet voller kunnen scheppen', grapte ik, nadat ik met moeite, omdat je eten niet moet verspillen, mijn bord had leeggegeten. Met een volle buik ging ik weer aan de slag.
Voor het eten had ik heel even gewerkt met Sing uit India, die het liefst Engels met me sprak in plaats van Nederlands, tot de grote ergenis van de slechtvalk die het liefst had dat hij helemaal niet sprak tijdens het werken. 'They think I'm stupid', zei Sing, 'because I hardly talk, but I'm smart, but they don't know that. When I talk I like to talk about for example education and they don't like that.Ik vroeg hem hoe lang hij al in Nederland woonde en of hij soms op vakantie ging naar India' Thirty years' zei hij en nee hij was al 20 jaar niet in India geweest. 'I haven't seen my family in 20 year. It's a very long and sad story. Not easy to tell you.', zei hij.
Wat naar, dacht ik en vroeg uit respect voor zijn gevoelens niet verder, maar ik ben eigenlijk nog steeds benieuwd naar het verhaal. 'They think I'm dumb, but that's my game', zei hij. Ik geef hem gelijk dat het soms gemakkelijker is om anderen maar te laten denken dat je dom bent dan om ze er van te overtuigen dat je het niet bent.'
Voor de rest van de dag werkte ik met een wat oudere, kleine man. 'Hey chica', zei hij toen ik de spoelkeuken binnenstapte. 'Waar kom jij vandaan', vroeg ik meteen nieuwsgierig. 'Weet ik niet', zei hij eerst. 'Zuid-Europa', zei hij daarna. 'West-Afrika', zei hij toen ik het een derde keer vroeg. West-Afrika...Welke landen liggen er in West-Afrika? Ik probeerde een beeld van Afrika uit mijn topografisch geheugen naar boven te halen, maar dat wilde niet helemaal lukken. 'Welk land', drong ik aan. 'Later', zei hij.
We gingen aan het werk. Hij sprak heel slecht Nederlands en maakte vaak met gebaren en wat korte zinnetjes aan mij duidelijk wat ik moest doen. Ik moest mijn oren spitsen om hem te horen en te begrijpen door het geluid van de spoelmachine en de verbouwing en ik moest mijn ogen aanspannen en mijn hersenen goed gebruiken om te begrijpen wat hij me verwachtte. Toch begrepen wij elkaar en het werk verliep vlot.
'Ik schrijf jij goed', zei hij achteraf. 'Jij van mij 3 punten.' Ik wist niet eens dat ze opschrijven hoe een uitzendkracht heeft gewerkt maar ik was blij dat hij blij was met hoe ik gewerkt had en dat dit waarschijnlijk betekende dat ik er vaker mocht werken. Ik vond het namelijk een erg gezellige werkplek.
Hij was erg vriendelijk, hij had geduld en een gevoel voor humor. 'Hey Habibi, lieffie', Kees kwam spontaan binnen lopen. Hij zei iets in een taal die ik niet begreep maar ik gokte dat het Marokkaans was. De andere man reageerde een beetje geschokt. 'Jij begrijpt niet dat ik laten we neuken heb gezegd net toch', vroeg Kees aan mij. Nee ik had het niet begrepen. 'Shuma, Shuma!', zei de andere man. Kees moest zich schamen, was wat hij bedoelde. We gingen weer aan het werk. 'Jalla, jalla', zei hij. Hij legde aan me uit dat het opschieten betekent.
Het was half 4 en ik was ingepland om tot 4 uur te werken. We waren bijna klaar. Alles was afgewassen en de spoelkeuken was bijna schoon.' Rushtig aan', zei mijn collega, rushtig in plaats van rustig zoals Marokkanen dat vaker zeggen. 'Anders krijg je minder geld, als je eerder stopt.'
Ik deed rushtig aan. 'Hoe heet je eigenlijk', vroeg ik op een gegeven moment aan de man waarmee ik de laatste 3 uren had staan afwassen. 'Rachid', zei hij. Rachid uit Marokko dus. Ja Marokko ligt in West-Afrika.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten