Een hele normale zaterdag...

Ik  had nog maar een uur om wat laatste inkopen te doen voordat de winkels zouden sluiten, besefte ik. Het was opschieten geblazen. Ik stapte om mijn fiets met de hele oncomfortabele zadel. Zwetend kwam ik aan in het dorp. Zweet is vies maar wel goed voor de vetverbranding. Helaas heb ik momenteel niet erg veel vet om te verbranden en helaas wordt vooral het vet verbrand waar ik eigenlijk wel aan gehecht ben. Billen, welke billen?

Niet afgeleid worden door kleding of andere interessante artikelen, hield ik mezelf voor. Niet door de hele winkel wandelen, niet doen alsof je alle tijd van de wereld hebt, gewoon kopen waarvoor je bent gekomen, zei ik streng tegen mezelf. Soms wou ik dat er net als voor paarden, ook oogkleppen voor vrouwen bestonden.







Ik parkeerde mijn fiets in het midden van het dorp en ging verder met de benenwagen. Het geheim van 'mooie' benen is ze werkelijk gebruiken. Ik heb gehoord dat veel wandelen beter is dan een uur intensief trainen in de sportschool. Komt mij dat even goed uit, een ik houd ontzettend veel van wandelen in winkelstraten of in de natuur en twee naar de sportschool gaan in ontzettend saai, tijd verspillen op die machines? Heb ik niks beters te doen?


In het centrum bezocht ik eerst de winkels waar ik dacht te kunnen vinden wat ik zocht, te beginnen bij de Hema, gevolgd door de Blokker, de Xenos en daarna de V&D, in die volgorde. 'Lichtjes voor in planten' en 'brillen met lichtjes' zei mijn moeder.  'Brillen met lichtjes?', had ik aan haar gevraagd. 'Waar moet ik die vandaan toveren?' Ik ga naar Curacao en ben gebombardeerd tot pakezel en goochelaar. Gelukkig heb ik er geen probleem mee bepakt en bezakt te zijn en heb ik wel wat trucjes achter de hand.

Ondertussen genoot ik van schattige hondjes en hun baasjes. Ik zag een bekend gezicht, van een collega waarmee ik twee maanden geleden heb gewerkt. We wonen in dezelfde stad maar hadden elkaar totdat we met elkaar hadden gewerkt nooit gezien en nu zag ik hem, met zijn vriendin waarschijnlijk. We groetten elkaar met een grote glimlach en vervolgden onze weg.

Eenmaal gedaan wat ik kwam doen, kon ik een uilentas, die daar hing, op de markt, alsof hij speciaal voor mij is gemaakt niet weerstaan. Weer geld uitgeven, nouja waarom ook niet? Uiteindelijk koos ik voor een witte omdat een groene toch te groen is en een roze veel te roze. De man bij het kraampje was erg vriendelijk.












In het dorp kwam ik langs  een atelier dat blijkbaar net geopend was. Er stond wijn, dat ik niet nam en borrelhapjes die ik ook liet staan. Twee mannen buiten stonden heel mooi te zingen. Binnen hingen wat schilderijen, ook een schilderij van een vrouw met een pauw en nu heb ik opeens zin gekregen om ook de pracht en praal en de trots van een pauw te schilderen maar eigenlijk moet ik eerst even verder met mijn schildpadden.

Naast de winkel vol kunst ligt een nieuw café , van ongeveer een maand oud schat ik. In de planten die het terras sieren hingen wat kleurrijke lintjes, die heen en weer waaiden in de wind. Kleurrijke lintjes in een plant kwakken is ook een kunst, maar mooi is anders, vind ik, maar mooi is subjectief, of niet?

Oude mensen zijn meestal echt ontzettend leuk en soms zijn ze chagrijnig en verbitterd en dat is eigenlijk best zielig, maar vaak zijn ze echt leuk. Ik fietste naar huis aan de verkeerde kant van de weg omdat het fietspad daar veel lekkerder fietst en ik kwam een man tegen op een rollator. Hij kwam me tegemoet en ik wijkte opzij omdat er eigenlijk heel weinig plek was om langs elkaar te rijden. Hij trok een gekke bek en ik moest lachen. Bejaarden hebben gedurende hun leven vaak wel een heel goed gevoel voor humor ontwikkeld. Ze kunnen best grappig zijn.

Op weg naar huis fietste ik over het gebruikelijke fietspaadje waar er altijd kinderen spelen. Buitenspelen is hartstikke goed voor de ontwikkeling van kinderen, beter dan de hele dag binnenshuis vertoeven voor een spelcomputer. De ouders  die daar met hun kinderen wonen hebben geluk dat hun kinderen kunnen spelen zonder gevaar voor auto's en tussen de bomen en lekker dichtbij huis. Ook vandaag speelden er wat kleine meisjes buiten van zo'n 7 jaar welgeschat, altijd heel leuk om te zien.






Ik keek om hoog naar de regen die boven mijn hoofd in de dreigende grijze wolken hing maar niet naar beneden viel en ik was dankbaar en blij.
Ik stalde de fiets in onze schuur. Die roestbak heeft echt de meest oncomfortabele zadel in de geschiedenis van zadels, geloof me. Au! Nee niet de afkorting voor het metaal goud maar dat wat je zegt als je pijn voelt.







Ik besteeg het trappetje en kwam op de begane grond van ons complex een buurman tegen , die op de tweede verdieping woont, een Afrikaanse man, die ik al een tijdje niet was tegengekomen. 'Ben je blij voor sport?', vroeg hij. Het is een hele vriendelijke man. 'Ben ik blij voor sport?', herhaalde ik verbaasd. Ik snapte niet waar hij het over had. Vroeg hij nou aan mij of blij zijn mijn hobby is? 'Ja, voetbal vanavond', zei hij. Oh, is er voetbal vanavond? 'O nee, 'antwoordde ik uiteindelijk 'voetbal kan mij niks schelen. ' Hij moest lachen. We wensten elkaar een fijn weekend. Ik liet de lift voor wat het is en besteeg de trap naar mijn eigen huisje, waar ik op de bank plofte en besloot deze post te schrijven over een hele normale zaterdag.