Soms ben je "niet goed genoeg".

Perfect was te veel gevraagd, te veel geeist, veel te hoog gegrepen. Ik was te verblijden met goed genoeg en ik was goed genoeg!

Maar helaas,
het, en dat zal wel van alles geweest zijn, veranderde en niet op een positieve manier en ik voelde het. Die duivelse twijfels staken in een soort reflex hun kop uit het zand: Het ligt aan jou. Ben jij wel goed genoeg?

Er waren zo veel vreemden, die opeens deel uitmaakten van mijn leven, en ik wilde op iedereen en sommigen in het bijzonder, een goede indruk maken.
Maar dit werd mij moeilijk gemaakt: Het begon als een soort gezeur achter in mijn hoofd dat me af en toe afleidde maar al snel klonk het steeds luider en was het niet meer uit te sluiten. De gedachte: Ik hoor niet in dit plaatje thuis. Ik ben niet goed genoeg.

Ik was mezelf constant aan het vergelijken met alles wat ik niet was en vroeg me af wat ik te bieden had. Ik vertelde mezelf toen heel eerlijk wat ik dacht en dat wijsje speelde zich steeds weer af. Ik wilde het zo graag, maar ik was niet goed genoeg.

Door die gedachte, ging ik harder werken. Ik besloot er harder aan te trekken en probeerde me aan van alles en nog wat aan te passen terwijl ik me door mijn twijfels, die ik niet durfde uit te spreken, eigenlijk het liefst wou verschuilen en dicht klapte.

Maar: Zo lang ik hard werkte zou het werken. Zo ging dat.
Ik had beter kunnen weten maar men leert niet altijd van fouten uit het verleden maar vervalt juist steeds weer in een vergelijkbaar patroon.

En soms probeer je juist, omdat je weet wat je hebt en bang bent het te verliezen, steviger vast te houden, terwijl je het juist moet laten gaan en 'misschien moet proberen er wat minder om te geven', zoals mijn zusje zegt. En ze heeft gelijk, ook al is dat gemakkelijker gezegd dan gedaan want hoe zet je 'het geven om iets of iemand' uit?

Ja ze heeft gelijk. Als je een relatie hebt, en dat geldt voor elke soort relatie, en je bent de enige die er voor vecht of ook maar enige moeite doet, dan is het eigenlijk al verloren zaak. Ik probeerde tevergeefs vast te houden aan mensen waar aan ik gehecht was geraakt en aan het mooie plaatje, waar ik zo graag deel van had uitgemaakt. 

Ik vond het een mooi plaatje en wou het op een foto vastleggen, 
maar een foto was iets wat we haast nooit namen en ik durfde het niet voor te stellen.

Maar misschien was het beter zo, 
zonder iets vast te leggen, zou ik mezelf niet achterlaten.
 en vervagen en dan verdwijnen alsof ik haast nooit heb bestaan.

Misschien was het inderdaad beter zo
zonder iets vast te leggen, zou de herinnering toch levendig en mooi blijven,
maar zonder een plaatje om naar te staren, was het
wellicht minder pijnlijk.