Ik heb gisteren toevallig een college gehad over culturele verschillen die op verschillende manieren kunnen leiden tot negatieve ontwikkelingsuitkomsten bij kinderen uit minderheidsgroepen en vandaag zag ik het misselijke schouwspel rondom Silvana Simons "toevallig" langskomen.
Gisteren kregen we eerst verschillende definities uitgelegd de definities van ras, etniciteit en cultuur en hadden het over enculturatie, je verbonden voelen met je oorspronkelijke afkomst en acculturatie, je verbonden voelen met het land waar je als minderheid woont, maar het grootste gedeelte van het college ging over discriminatie. We behandelden de theorie en bekeken wat filmpjes,
zoals deze:
Ik denk dat het de bedoeling was dat de theorie daarmee tot leven kwam, maar waar keken we nou eigenlijk naar? Daar hadden we het niet over.
We behandelden gewoon de stof en het bleef allemaal heel objectief maar voor mij was het dat niet en ik vond niet dat we het konden behandelen zonder over het gevoel dat er mee gepaard gaat te praten. Het merendeel in de klas had waarschijnlijk nooit discriminatie meegemaakt. Waarschijnlijk was het dan niet nodig om het er over te hebben en om de vraag 'Hoe voel je je als je deze filmpjes bekijkt?', te stellen.
We behandelden gewoon de stof en het bleef allemaal heel objectief maar voor mij was het dat niet en ik vond niet dat we het konden behandelen zonder over het gevoel dat er mee gepaard gaat te praten. Het merendeel in de klas had waarschijnlijk nooit discriminatie meegemaakt. Waarschijnlijk was het dan niet nodig om het er over te hebben en om de vraag 'Hoe voel je je als je deze filmpjes bekijkt?', te stellen.
Ik beweer graag dat ik niet vaak discriminatie heb meegemaakt.Misschien probeer ik het te negeren. Misschien probeer ik deze gevoelens en herinneringen te verdringen en te vergeten. Maar ik kon het niet langer negeren en ik was het blijkbaar niet vergeten. Ik heb het blijkbaar ook nog steeds niet kunnen accepteren. Dit college deed heel veel, te veel gevoelens naar boven borrelen. Te veel herinneringen aan situaties waarin ik wel was blootgesteld aan discriminatie kwamen naar boven. Dit verhaal wordt veel te lang als ik de voorbeelden begin te noemen.
Hoe voelde ik me? Ik voelde me geirriteerd, daarna werd ik boos, vervolgens zelfs woedend. Ik voelde een pijn dat me haast te veel werd. Ik voelde het steken en ik voelde het aan me vreten. Ik voelde het kloppen van mijn hart. Ik begon te zweten onder mijn trui. Ik voelde de tranen achter mijn ogen branden. Ik voelde me langzaam maar zeker steeds misselijker worden, maar daar hadden we het niet over. We behandelden simpel weg de theorie over culturele verschillen en de factoren waarmee mensen en gezinnen in minderheidsgroepen mee te maken krijgen en die geassocieerd zijn met negatieve ontwikkelingsuitkomsten. Hoe het voelt voor iemand uit een minderheidsgroep om van de meerderheidsgroep te verschillen, dat leek er niet toe te doen, dat werd gewoon onder het tapijt geschoven.
Wellicht was er geen tijd voor om het persoonlijk te maken en moest het wetenschappelijk blijven. Het ging niet om mensen, met gevoelens maar simpelweg om theoretische modellen. Blijkbaar moeten we de theorie leren maar wordt er, wat volgens mij veel te vaak het geval is, niet van ons verwacht dat we de werkelijkheid, waar die theorieen immers op gebaseerd zijn te begrijpen: In dit geval de verschikkelijke, misselijkmakende, harde en zeer pijnlijke werkelijkheid dat discriminatie heet en waarmee je als je anders bent dan de meesten al als kind en in de rest van je leven mee geconfronteerd wordt.
Het erge is dat zelfs als je door anderen gelijk wordt behandeld, de gedachte dat je wellicht niet geaccepteerd wordt , wellicht beschouwd wordt als minderwaardig, nog altijd door je hoofd spookt. Je bent er zo vaak en dat hoeft maar 1, 2 of 3 keer te zijn en wellicht was het iets kleins, mee gefronteerd geweest dat het ergens in je hoofd is blijven hangen. Maarja, hoe discriminatie je hele leven beinvloedt, hoe veel pijn het doet en hoe erg het je zelfvertrouwen kan beschadigen en hoe veel angst en woede het kan doen oplaaien alleen al door er over te horen, een korte fragmentje te zien en vooral als je het zelf hebt meegemaakt en te vaak om je heen hebt zien gebeuren, laten we het daar maar niet over hebben.
Het erge is dat zelfs als je door anderen gelijk wordt behandeld, de gedachte dat je wellicht niet geaccepteerd wordt , wellicht beschouwd wordt als minderwaardig, nog altijd door je hoofd spookt. Je bent er zo vaak en dat hoeft maar 1, 2 of 3 keer te zijn en wellicht was het iets kleins, mee gefronteerd geweest dat het ergens in je hoofd is blijven hangen. Maarja, hoe discriminatie je hele leven beinvloedt, hoe veel pijn het doet en hoe erg het je zelfvertrouwen kan beschadigen en hoe veel angst en woede het kan doen oplaaien alleen al door er over te horen, een korte fragmentje te zien en vooral als je het zelf hebt meegemaakt en te vaak om je heen hebt zien gebeuren, laten we het daar maar niet over hebben.
Nee, ik wil het er wel over hebben! Laten we het er wel over hebben. Het is niet iets wat je onder het tapijt kan schuiven maar iets wat je moet bespreken. Laten we bespreken hoe veel pijn het doet en laat ons beseffen dat het anders kan en anders moet en laten we dit aan onze kinderen leren.
Laten we elkaar niet langer, om wat voor reden dan ook pijnigen door elkaar te discrimineren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten