Het waren dagen waarop ik rondliep,
en hoopte dat je het zag
of tenminste het volume van de tranen voelde,
dat als een baksteen in mij verborgen zat.
Ik hoopte dat je,
mijn ogen zag die zich vulden,
terwijl ik vastbesloten was,
om niks te onthullen,
en zodra ik de wereld betrad,
schuil ging achter een glimlach.
-Xtc always- (2006)
Ik was nooit zo goed in een maskerade en ook nooit zo'n fan van een gekostumeerd feest.
Niet altijd begrepen, maar wel altijd een open boek geweest.
En ik huilde vroeger heel veel,
omdat ik moest huilen.
Waarom dat wist ik niet precies.
Om helemaal niets, elk klein ding en alles tegelijk misschien.
Nu sta ik bekend om mijn lach,
Sommige mensen denken: Zij lacht altijd,
maar ik huil nog steeds,
soms om iets kleins, soms om alles tegelijk
maar ik huil wanneer ik moet huilen.
Want..
Als je moet huilen dan moet je huilen.
Ja, doe dat masker maar af.
Het is fijn om je te zien lachen
maar huilen mag.
-Xtc always- (2006)
Ik was nooit zo goed in een maskerade en ook nooit zo'n fan van een gekostumeerd feest.
Niet altijd begrepen, maar wel altijd een open boek geweest.
En ik huilde vroeger heel veel,
omdat ik moest huilen.
Waarom dat wist ik niet precies.
Om helemaal niets, elk klein ding en alles tegelijk misschien.
Nu sta ik bekend om mijn lach,
Sommige mensen denken: Zij lacht altijd,
maar ik huil nog steeds,
soms om iets kleins, soms om alles tegelijk
maar ik huil wanneer ik moet huilen.
Want..
Als je moet huilen dan moet je huilen.
Ja, doe dat masker maar af.
Het is fijn om je te zien lachen
maar huilen mag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten