It's your choice!

Dit was niet gisteren, maar de dag daarvoor, of de dag daarvoor? (Wat doet het er toe..)

Ik ging er eens goed  voor zitten, zoals alleen ik dat kan, voor mijn laptop met mijn facebook- en hotmail account open. Het muziek deed ik nog net iets harder door mijn kamer schallen. Daarna verdiepte ik me gedeeltelijk in de tekst die voor mijn neus lag en verdeelde de rest van mijn aandacht over facebook, mijn hotmailaccount, mijn blackbery en mijn muziek. Dit was zo'n soort schoolopdracht waar je met tegenzin aan begint. Ik moest zo'n lang verhaal lezen(zoiets als dit lang verhaal). Aan het begin tel ik dan altijd even hoe veel pagina's ik moet lezen en dit blijf ik dan om de zo veel pagina's (meestal niet meer dan 3), doen. En elke keer vraag ik me weer af hoe het mogelijk is dat ik maar zo weinig pagina's heb gelezen!

Suprise

Na een tijdje trok ik verbaasd mijn wenkbrauwen een beetje omhoog en vernauwde ik mijn blik. Dit was interessanter dan ik dacht, mijn belangstelling voor mijn blackberry en facebookaccount ebde gedeeltelijk weg.  Ik deelde aan mijn beste vriend mee dat ik een interessant artikel aan het lezen was.


Het artikel
Het is een stuk uit een boek en omdat het zo interessant is en delen mijn religie is wil ik het graag delen. Want vraag je jezelf soms af niet af wat ons nou mens maakt?
Het is een artikel waarin gediscussieerd wordt over wat de mens nou in werkelijkheid is en wat ons nou eigenlijk zo verschillend maakt  van dieren, want ook al gedragen sommige mensen zich soms als beesten, is er wel degelijk een verschil.

De tekst was beladen met Duitse zinnetjes die ik maar voor de helft begreep, dankzij de korte jaren dat ik Duits heb gevolgd. Toch vond ik de boodschap van de tekst overduidelijk, het boeide me en sprak me aan. Gisteren kreeg ik de volgende boodschap : 'Write what you must'. Dat doe ik.

 Aan het begin was er..

Om te beginnen met de citering uit de tekst die me het meest aanspreekt.

'De erkenning van de gebrokenheid, verdeeldheid of ambivalentie van het menselijk bestaan vinden we ook in het existentialisme. Dit is een soort appel aan mensen om zich als subject te realiseren. 'Eigenlijk' of 'authentiek' is hij, die niet voor de grenzeloze openheid vlucht maar die openheid op zich neemt onder volledig eigen verantwoordelijkheid. Wie zich opsluit in een gesloten wereld, in blinde gewoonten en overtuigen, in het 'men', die brengt zijn menselijkheid om.

Ik geloof dat alles waar je voor kiest in je leven, jouw keuze en jouw verantwoordelijkheid is en dat je met de consequenties van je keuzes zal moeten leven. Ik heb al veel keuzes gemaakt in mijn leven en ik maak ze elke dag, elke minuut, bewust en misschien wel onbewust elke seconde weer, net als jij. Van sommige keuzes in  mijn leven heb ik spijt en soms maak ik mezelf schuldig aan het ontkennen van mijn vrijheid en zeg ik bijvoorbeeld:'Maar zo ben ik nou eenmaal' of 'Maar daar kan ik niks aan doen.' Komt dat je ergens bekend voor? Ja, dat dacht ik.
'Door zijn handelingsvrijheid verschilt de mens van het dier.'  Soms voelt het wel alsof het in het leven gaat om overleven, als je tegen een moeilijk tentamen opkijkt of door liefdesverdriet gaat of als iemand is overleden. Maar overleven, daar gaat het de dieren om. Het leven van mensen kan ook draaien om die gedachten, misschien komt dat werkelijk doordat iemand in een omgeving leeft waarin het om overleven gaat, waar er constant gevaar dreigt maar soms is het ook maar een gedachten die door iemand zijn hoofd spookt die in een omgeving woont waar er nauwelijks gevaar voor het lichaam dreigt.

Ik was net in een gesprek verwikkeld waarbij ik het aan een interessant individu van de andere sexe  duidelijk probeerde te maken dat vechten niet de juiste oplossing is voor je problemen. Toen schoot er opeens een songtekst in mijn hoofd: 'When you play with a gun, you will shoot someone, walk away. When you play with fire, it's your ass getting burned, just walk away.' Dit kan natuurlijk ook prima aansluiten om andere zaken in het leven, niet alleen op vechten, maar ook bijvoorbeeld op die ene relatie die jouw leven eigenlijk alleen moeilijker maakt dan het hoeft te zijn, die jouw alleen verdriet oplevert. Die ene jongen of dat ene meisje waarvan je weet dat het eigenlijk niet goed tussen jullie zal werken maar waarin je toch wilt geloven. Let me tell you something, that is: A recipe for disaster. JUST WALK AWAY! Turn that ass of yours around and walk away.Don't look back. 

'Illusions never change, into something real.'

Gisteren liep ik de bus in en staarde ik in het gezicht van een onbekende jongen, hij staarde terug. Ik kon er niks aan doen, hij leek me interessant, maar hij leek me ook het soort jongen dat me uiteindelijk op welke manier dan ook teleur zou stellen. Ik ging op de stoel voor hem zitten en keek niet langer op of om, ook niet toen ik opstond en uit de bus stapte. Ik begin in te zien wat ik elke keer opnieuw weer fout doe en begin te realizeren wanneer ik gewoon weg moet lopen. En toen...raakte ik opeens geinspireerd.

want..

Soms wil je graag geloven in iets wat er niet is.

Denk je op iets te kunnen bouwen,

zonder dat er fundament ligt.

Ben je liever het verliefde type

en verdwijnen je je principes uit het licht

maar dan komt de waarheid boven water

en slaat het je in je gezicht.

Dan heb je je weer bezeerd

want het ging hard verkeerd

te hard geprobeerd

maar wel weer een les geleerd.

A woman's intuition

 Laatst sprak ik met mijn oma, via skype. Ik had haar lang niet gesproken, daar voelde ik me een beetje schuldig over. We hadden flink wat bij te praten. Ik vertelde haar van alles, onder andere dat het goed gaat met mijn studie , dat stelt oma's altijd gerust, en dat ik een kamer heb gevonden.
 'Is het beter dan waar je nu woont?', vroeg ze. Niks is beter dan waar ik nu woon, dacht ik. Maar volgens haar definitie van goed wonen is het zeker beter dan waar ik nu woon. Ze was blij om te horen dat het een grote ruimte is waar ik in ga verblijven. Ze was wat minder blij toen ze hoorde dat ik weer een badkamer en een keuken met andere mensen zal moeten delen.  Hier is helemaal niks mis mee maar daar zal ik haar nooit van kunnen overtuigen, dat is een verloren strijd en zonde van mijn kostbare tijd.

 "Kent je moeder die vrouw waar je gaat wonen?' Ze leek bezorgd, maar dat is ze bijna altijd.  Ik antwoordde van niet maar probeerde haar gerust te stellen. Ik heb al aardig wat mensen ontmoet in mijn leven en begin steeds meer te vertrouwen op mijn mensenkennis. 'Het komt goed oma, maak je geen zorgen', zei ik met een geruststellende toon in mijn stem. Daarnaast zie ik dit als een soort nieuw avontuurtje. Ik benieuwd hoe dit zal aflopen, maar ik heb er een goed gevoel over en je weet vast wel wat ze zeggen over de intuitie van een vrouw? 
Ik ken iemand die heel goed weet wat ze daarover zeggen en hij is ook degene die het altijd tegen mij zegt.

Even tussendoor: Het spijt me zeer, maar als je je denkt dat je vriend vreemd gaat dan klopt het waarschijnlijk, want wij vrouwen zijn niet achterlijk, noch blind. We voelen het aan onze grote teen.

Verlies jezelf niet in je rol!
De huur die ik zal moeten betalen zal wat duurder worden, vertelde ik haar, maar ik ben van plan nog een extra baantje erbij te nemen en daar in een of ander restaurant te gaan werken. Haar gezicht vertrok.

'Ik weet dat je in de horeca werkt', zei ze. Ze had er wat moeite mee om haar woorden uit te spreken.  'maar weet je, je studeert op de universiteit en de mensen die in de horeca werken die...', in mijn gedachten maakte ik haar zinnen af en onderbrak haar. 'Maar oma,' zei ik' Ik weet dat ik op de universiteit studeer en dat heeft niks te maken met het feit dat ik daarnaast in de horeca werk en ik weet zelf dat ik niet dom ben, maar ik vind het werk gewoon leuk en het kan me niks schelen wat andere mensen denken'. 'Dat deed mama toch ook.', zei ik daarna. Ik gaf als voorbeeld dat mijn moeder vroeger ook de wc's in het ziekenhuis schoonmaakte waar ze de andere helft van de tijd als dokter aan de slag ging.

Maar ik geef het toe, ik heb mezelf er vaak op betrapt dat ik me hier zorgen over maakte. Ik maak me dan zorgen over wat mensen denken als ze me in de kantine zien rondlopen. Denken ze dan dat ik nergens anders een baan kon vinden? Denken ze misschien dat ik aan het werk moest omdat ik zwanger ben geworden of dat ik gestopt ben met mijn studie? Ik heb veel verhalen gehoord over mensen die in de catering  werken en dit is in de meeste gevallen ook daadwerkelijk het verhaal dat ze ophangen, vaak op een zeurderige toon, als je erom vraagt.

De mensen die in de catering (Er is een verschil tussen horecawerk en catering) terecht komen zijn meestal mensen die nergens anders terecht konden.
Dit beeld over mensen die in de catering werken klopt een beetje met wat ze zeggen over leraren.

Maar dit beeld klopt niet altijd. Sommige mensen werken in de horeca omdat ze het gewoon leuk vinden om bijvoorbeeld serviciaal te zijn en een glimlach op het gezicht van een ander te toveren en docenten dat zijn (soms, vaak?) geweldige mensen, waarvan er mensen bijzitten die ons met zo veel passie onderwijzen dat we eigenlijk respect moeten hebben voor het leraarschap.

Ik heb respect, mijn respect loopt zelfs over. Ook niet altijd hoor, soms staar ik naar de 'docent' die voor mijn neus staat en denk ik:'Moet ik nou van jou dingen aannemen?' Zoals ik al eerder heb vermeld kan ik best kritisch zijn.

Maar vandaag zat ik in de collegezaal en ik hing aan haar lippen. Ik ergerde me aan de mensen die door haar heen spraken. Ik had zin om naar ze te schreeuwen dat ze hun kop moesten houden of van mijn part op mochten rotten om hun gesprek, over niks relevants, buiten af te maken.

Ze vervulde haar rol als docent en voldeed aan de verplichtingen die volgens de norm bij die rol  horen. Ze gaf met passie les en probeerde alles zo duidelijk mogelijk over te brengen en creëerde ruimte voor vragen, die ze vervolgens zo goed mogelijk probeerde te beantwoorden.  


Mijn ogen gleden langs de stoeltjes die in de collegezaal staan, waar ik de cursus 'Wetenschapsgeschiedenis en filosofie' volg maar ik kon haar negenjarige dochtertje nergens vinden. Vaak nam ze haar negenjarige dochtertje mee, misschien had ze geen keuze. Dan zat het meisje met veel verschillende dingen waarmee ze zichzelf bezig kon houden, de 1,5 uur waarin we college krijgen, gedeeltelijk bewust en onbewust mee te luisteren naar de wijze lessen die haar moeder ons probeerde bij te brengen. Ze gebruikte haar dochtertje vaak als voorbeeld, ook vandaag, maar vandaag was haar dochtertje er niet bij.
Haar dochter herinnert mij aan mezelf. Ze zal zelfs op zo'n jonge leeftijd wel trots zijn op haar moeder, zoals ik ben op die van mij en haar als haar grote voorbeeld zien, net als ik doe.  
 Moederdag

Zonder moeders was er geen moederdag. Zonder (biologische) moeder, was er voor jou helemaal geen dag. Maar je hebt geluk gehad dus is het zondag moederdag.

 Ik stuurde haar een kaartje, extra vroeg om de kans uit te sluiten dat het te laat op Curaçao aan zou komen. Vanmorgen las ik hoe ze me er voor bedankte op facebook. 'Bedankt voor je kaartje', stond er letterlijk, niks meer niks minder. Ik probeerde er gevoelens en emoties aan vast te koppelen. Ik probeerde me haar gezicht voor te stellen toen ze de envelop openmaakte en toen ze de tekst las die op het kaartje en in het kaartje staat.  

Ik draaide wel een half uur rond in die boekenwinkel op zoek naar het perfecte kaartje, voor haar en voor mijn twee oma's. 'Wat hebben jullie veel kaartjes zeg.', zei ik op een tegelijkertijd enthousiaste maar ook vermoeide toon tegen de vrouw achter de kassa. Zij begon te lachen.  Het was een erg moeilijke klus om het juiste kaartje te vinden , want het moest toch precies kloppen bij hun karakter, het moest bij hen passen en het moest overdragen wat ik voor ze voel, die inmens grote liefde en dankbaarheid naar hen toe.

Uiteindelijk was het dus gelukt en waarschijnlijk zijn alle drie de kaartjes nu op Curacao aangekomen.

Een verjaardag zonder jou

Het kaartje naar mijn tweelingbroer is ook al verstuurd. Ik vraag me af waar het zich nu bevindt op de wereld. Volgende week zal het mijn eerste verjaardag zijn die ik vier zonder de aanwezigheid van mijn broer, mijn broer die toevallig op dezelfde dag jarig is als ik maar er totaal anders uitziet en toevallig dus mijn tweelingbroer is, waarmee ik toevallig een hele goede band heb, ook al zijn we zo verschillend. Het is een raar idee, een raar leeg gevoel, een gemis, maar mijn kaartje is verstuurd en de gedachte maakt me blij dat hij zo blij met het kaartje zal zijn. Hij zal het zelf lezen ondanks dat het hem veel moeite zal kosten, tenminste dat is de bedoeling. Mijn ogen vullen zich op dit moment met tranen. Hij zal weten wat ik voel en dat ik hem mis en in gedachten bij hem ben en hij in mijn hart altijd bij mij is.  

Ik ben afgedwaald, zoals altijd. Deze vrouw stond dus voor me en vertelde haar verhaal, een verhaal dat me aansprak en me de rest van de rumeurige zaal deed vergeten , een wijze les. Het opende mijn ogen en ik begreep mezelf opeens veel beter.
Ze vertelde dat ze met haar dochter elk jaar een reis maakt, een reis dat haar een fortuin kost. Dit doet ze al vanaf het moment dat het kleine meisje 6 jaar oud was. En waarom? Dat legde ze ons uit. Ze vindt dat het de plicht is van ouders om aan de basisbehoeften van hun kinderen te voldoen en hun kinderen te helpen bij dingen die ze niet zelf kunnen doen. Ze ziet het als een morele plicht van de ouder om het  aan het kind, zodra het kind dit kan beseffen, duidelijk te maken dat niet iedereen hetzelfde voelt, denkt of is, door het kind mee te nemen naar andere landen.
Ik houd van reizen en ik heb al vele landen gezien. Ik heb sinds ik in Nederland ben verschillende verhalen gehoord over reizen naar de camping in Frankrijk of het jaarlijkse reisje naar de camping in Nederland met de familie, maar nog nooit in een vliegtuig gezeten, soms nog nooit de grens over geweest. That don't impress me much. In fact I think that's kind of silly (rediculous).
Ik was het met deze docent eens en ben mijn ouders er dankbaar voor dat ze me bewust en voor een groot gedeelte onbewust de wereld hebben laten zien en mijn zicht op de wereld hebben vergroot.

And you know what's written on that page? The same old shit.
Je moet verder kijken dan je neus lang is, je hand uitstrekken naar het onbekende en die pagina omdraaien.

Ok. Klopt. Niet iedereen heeft hier altijd de vrijheid voor. We zijn allemaal vrij om keuzes te maken maar hebben hier niet altijd de middelen voor, dat is begrijpelijk en dat is jammer, maar als je de middelen hebt en het is tegenwoordig allemaal veel makkelijker geworden in de moderne wereld waarin we leven, benut deze kansen, open je ogen, maak die stap. Stap in de bus. Stap in de trein. Stap in het vliegtuig. Stap de wijde wereld in. Begin te stappen, ga desnoods te voet. Zet die eerste stap.

Ik kies jou
Dit is nog een voorbeeld van een keuze die je maakt in je leven, eerst kunnen je ouders het voor je doen en je meeslepen in hun wereldje. Daarnaast ruk je je los, op je eigen manier, uit dit wereldje en creëer je je eigen wereld en maak je je eigen keuzes. Vanmorgen toen ik op de fiets besloot te stappen ondanks dat ik me ervan bewust was dat de wind keihard waaide en dat het miezerde, was ik me er ook van bewust dat het mijn keuze was. En een reden om die keuze te maken, elke dag weer opnieuw, is dat ik kàn kiezen. Ik kan kiezen om door de regen en de wind toch te komen waar ik wil, om niet de makkelijkste of de kortste weg te nemen. Ik kan kiezen om de trappen op te lopen naar mijn kamer in plaats van naar een liftje te lopen en een paar saaie seconden in dat rechthoekige hokje te staan niksen.
Ik kan kiezen en niks houdt me tegen in het maken van mijn keuzes.

Advies
Maar hoe vaak vragen wij advies aan anderen? Bij bijna alles wat je doet vraag je weleens advies. Je vraagt bijvoorbeeld 'Zal ik dit wel doen?', of 'Staat deze jurk me goed?' of, 'Zal ik kip met spaghetti eten of vis met rijst?'. Toch blijft de uiteindelijke keuze jouw verantwoordelijkheid en eigenlijk maak je je eigen advies. Want je kiest een persoon uit, die je waarschijnlijk langer dan vandaag kent, om advies aan te gaan vragen en stiekem weet je al wat ze je gaan adviseren. Dat is jouw keuze en daarna bepaal je zelf of je het gegeven advies opvolgt of niet.

Als je daarna zegt dat je simpelweg het advies van een ander hebt opgevolgd, als het niet allemaal afloopt zoals je in gedachten had (gebeurd helaas vaak) besef dan dat het toch je eigen keuze was en dat je die keuze eigenlijk al had gemaakt voordat je advies vroeg. Bedrieg jezelf niet. Zelf moeten kiezen is een noodzaak die je niet kunt ontlopen. Vlucht niet voor jezelf en voor je eigen keuzes.

Loop je met mij mee?
Soms vraagt iemand aan je: 'Loop je met mij mee?' Jij was eigenlijk van plan de andere weg op te gaan of misschien was je al aangekomen bij je bestemming, maar om de één of andere reden verander je van gedachten en loop je gewoon mee, alsof het de simpelste zaak van de wereld is. Dit gebeurd mij al te vaak. Ik maak voor een goede vriend of vriendin vaak een omweg, voor de gezelligheid ervan of om hulp te bieden, maar ik heb het hier over een andere vorm van meelopen.
Het soort van meelopen waarbij je geen gebruik meer maakt van jouw mogelijkheid om zelf keuzes te maken.  Mijn gedachten bij het maken van keuzes is dat je geen houvast moet zoeken bij wat andere mensen goed vinden om te doen in hun leven, maar zelf moet bepalen wat jij goed vindt om te doen, wat jou gelukkig maakt.  

Cause you're the captain of that boat and everyone knows that when the boat goes down, it's usually the  captain that goes down with it while everyone elses flees like a motherfucker (excuse my French).

Maar als je bewust besluit mee te lopen, betekent dit dat je wel je eigen keuze hebt gemaakt en een authentiek wezen bent. Met een authentiek persoon bedoel ik een persoon die een besluit maakt na het overwegen van zijn eigen wensen en de wensen van degene in zijn/ haar omgeving. Je autenticiteit- als houding, attitude- ligt in je bewustzijn van je keuze vrijheid. Mensen verschillen in de maten waarin ze keuzes bewust maken.
We hebben allemaal andere waarden en normen en als je bewust ervoor kiest om de waarden van anderen te aanvaarden maakt dit je niet minder authentiek, maar als je bijvoorbeeld pro-drugs bent omdat al je vrienden pro-drugs zijn, ben je bezig met het schenden van je menswaardigheid.
Maar je conformeren in het volle bewustzijn dat jouw keuze je eigen verantwoordelijkheid is en dat je alle recht hebt om je eigen keuzes te maken, is een authentieke daad.

Plaspauzes, wat heb ik een hekel aan plaspauzes. Ik stel plaspauzes altijd zo lang mogelijk uit, maar mijn blaas werkt nooit echt goed mee, totdat ik op een gegeven moment op mijn stoel heen en weer begin te wiebelen en mijn benen over elkaar heensla, probeer te concentreren op datgene waar ik mee bezig ben in de hoop dat de nood om naar het toilet te gaan zal verdwijnen.
'Ga dan naar de wc.', zegt mijn beste vriendin vaak nadat ik haar heb meegedeeld dat ik moet plassen.  Ik wil niet, denk ik dan. Ik moet nog heel even opschrijven wat ik in gedachten heb, op dat moment, alsof die gedachten onderweg naar het toilet uit mijn hoofd zullen verdwijnen of samen met mijn afscheiding door het toilet zal worden gespoeld en dat ik die gedachten nooit meer terug zal vinden, tenminste niet in diezelfde vorm.

Deze zelfde angste heerste vandaag toen ik de collegezaal uitliep en niet naar mijn fiets liep maar richting de bibliotheek verdween en plaatsnam achter deze computer, waar ik nu tot overmaat van ramp nog steeds zit. Ik was bang dat ik als ik op mijn fiets zou stappen, ik mijn gedachten op de weg naar huis niet zou kunnen vasthouden en dat mijn gedachten meegevoerd zouden worden met de hard wind die buiten waait.                   Het waren er ook zo veel, die gedachten van me, mijn hoofd maakte overtoeren en dreigde te ontploffen.  Ik moest en zou achter de computer gaan zitten en aan deze blog werken.
Maar de tijd tikt door en ik ben me er van bewust dat ik al vanaf 13:00 uur tot nu, 17:00 op deze stoel zit en nog veel dingen te doen heb. Mijn 'to do' schema hangt keurig netjes te pronken aan de muur in mijn kamer, mijn tentamen komt dichterbij en ook de dagen totdat ik mijn verjaardag kan vieren worden steeds minder.

Gisteren dacht ik alvast aan vandaag en probeerde ik mijn 'to do' schema van vandaag in mijn hoofd te prenten, iets wat ik elke dag doe, iets nauwkeuriger dan ik aan het begin van de week doe wanneer ik mijn schema opstel, waarna ik het nog vele malen bijstel. Maar toen ik plaatsnam op deze stoel was ik vastberaden en kon alles wachten, want ik werd beheerst door de urgentie om mezelf te bevrijden van deze gedachten.

En om even terug te komen op waar het allemaal mee begon. Dit was toch echt mijn eigenkeuze en niemand kan me vertellen wat ik moet doen.

I'm my own boss (hoop dat ik dat later nog durf te zeggen als ik een baan heb, een man en kinderen).

Maar was het wel echt een keuze? Nu besef ik dat het er aardig op lijkt alsof ik beheerst werd door de sterke , sturende drang 'to write what I must.'