Talenten moet je benutten!

Ik liep moeizaam terug naar de bus, op mijn hoge laarzen, waarop je niet erg comfortabel loopt door de straten van Utrecht. Ik stak het bruggetje over, dat ik voor de dag van vandaag nog nooit eerder had opgemerkt. Dit is geen wonder omdat ik nooit eerder verder was gelopen dan dat  punt waar ik altijd naar terugkeerde, naar die bekende plek, mijn sportschool.
Maar nu was ik het bruggetje dus overgestoken en had ik een nieuwe plek leren kennen, waarnaar ik misschien wel zou terugkeren. Wanneer dat weet ik niet, maar dan zal alles anders zijn dan nu. Ik zal anders zijn dan nu.
Ik heb niet alleen een nieuw café in Utrecht leren kennen vandaag maar ook een nieuwe straat, nieuwe gezichten zonder naam, schrijvers met namen die ik nog nooit eerder had gehoord, een band die volgens mij hulp kan gebruiken bij het schrijven van hun liedjes, mooie quotes. Daarnaast heb ik iets gehoord over kiezels, dat me aansprak.
Ik heb ook iets opgemerkt, aan mezelf. Ik heb gemerkt dat ik soms te kritisch naar dingen kijk. Ik knijp mijn ogen in zulke nauwe spleetjes dat elk klein foutje me opvalt. Soms spreid ik dan mijn vingers zo wijd dat ik er gemakkelijk doorheen kan kijken, maar op andere momenten beginnen die kleine foutjes mij mateloos te irriteren. Dit was zo'n moment.
De avond duurde lang. De show die voorafging aan de prijsuitreiking duurde naar mijn gevoel een eeuwigheid. De workshop die voorafging aan de show, die voorafging aan de prijsuitreiking, vond ik wel interessant. Maar tijdens deze show staarde ik, voor  het grootste gedeelte van de tijd, met een verveeld gezicht voor me uit en beet kleine sneetjes in mijn droge onderlip.
          De avond begon met een uitgebeeld gedicht. Een irritante stem weerklonk door de ruimte en je zag op een dia onduidelijke beelden van mensen die aan tafel zaten, vervolgens veranderden in meeuwen, hevig met elkaar gingen vrijen en toen eindigde het gedicht. Ik zat de hele tijd met gefronsde wenkbrauwen te kijken en te luisteren. 'Geweldig', mompelde ik zeer sarcastisch toen de 'seksscene' begon. Ik was blij toen het voorbij was.

          De twee schrijvers, met namen die ik nog nooit eerder had gehoord,  lazen  daarna een stuk voor uit hun boek. Het ene boek was vermakelijk en best die 15 eurootjes waard, waarmee ik het had kunnen kopen als ik er deze maand het geld voor had gehad.
   Daarna stapte de tweede schrijver het podium op, een raar figuur  met een monotoon stem. Hij las zijn stuk voor terwijl ik mijn hoofd kraakte over de vraag of hij  nou 25 is of dik in de 40. Toen hij het podium afstapte wist ik het nog niet.
De rest van de avond staarde ik om de zo veel tijd naar mijn telefoon. Het lichtje bleef uit. Mijn vrienden hadden geen tijd. Balen.  
Ik verdrong de neiging om de telecommunicatie te gebruiken om te beginnnen te praten met een jongen waarvan ik zeker wist dat hij me prima door de saaie avond kon helpen, door zijn goeie gevoel van humor en vele andere karaktereigenschappen. 'Nee', zei ik tegen mezelf en nee bleef nee.

Op een gegeven moment begon ik wat woorden uit te wisselen met mijn buurmeisje. Zij leek aardig normaal tussen alle vreemde individuen die om ons heen zaten.Het stereotype beeld van schrijvers als introverte, wat rare, types  bleek aardig te kloppen. De winnaar van de wedstrijd was een wiskunde student die een  verhaal had geschreven over het verbinden van kersen, om duidelijk te maken waarom ik het stereotype beeld vindt kloppen. Geweldig verhaal, trouwens.

Ik was me ervan bewust dat ik vooral negatieve woorden met mijn buurmeisje uitwisselde en de mensen op het podium flink afkraakt of uitlachte. Ik maakte vast geen goede indruk op haar en ze scheen ook niet altijd even geinteresseerd te zijn in mijn negatieve commentaar, maar we lachten zo nu en dan samen. Ik verveelde me.
Toen ze de namen van de winnaars gingen omroepen begon mijn hart voor een paar seconden even sneller te kloppen, om daarna weer tot bedaren te komen. Ik was niet teleurgesteld maar toch zat er blijkbaar ergens in mij de hoop verscholen dat ik die schrijfwedstrijd zou winnen.
Ik had misschien kunnen winnen als ik wat harder mijn best had gedaan. Ik had binnen 10 minuten, wat ik toen al aardig veel tijd vond, een kort  verhaal uit mijn computerbestanden opgevist en opgestuurd. Ik had geen tijd gehad om een uitgebreid verhaal te schrijven, in de hoop een wedstrijd te winnen. (Mijn hoop om wedstrijden te winnen is na enkele pogingen al aardig vervlogen.) Ik schepte slechts 10 minuten de tijd en verwachte dan ook niet dat ik zou winnen.
Achteraf heb ik spijt.

Maar ik heb veel hobbies, een sociaal leven en daarnaast studeer ik. Een van de vele korte momenten waarop  ik schrijf is tijdens het lopen door Utrecht, waarbij ik half naar mijn telefoon kijk en half voor me uit, in de hoop dat de mensen om me heen meer op mij letten dan ik op hen.                                                                                                              
Een ander moment dat ik geschikt vind om te schrijven is in de bus als ik niet toevallig een bekende tegenkom of een boek lees. En soms tik ik wat uit op mijn laptop tussen al het andere wat ik doe door.
       Andere tijden dat ik wat schrijf is wanneer ik mijn gedachten uittyp in mijn 'notes' van mijn blackberry tijdens een saai college, waarbij ik het 'notes' typen afwissel met het what's appen met mijn vrienden en het maken van aantekeningen en praten met een vriendin, die vaak naast me zit.
'Schrijven, daar moet je tijd voor maken.' werd er vanavond gezegd. 'Ga er rustig voor zitten en focus en doe dit het  het liefst niet in de ruimte waar je woont.' Ik trok mijn wenkbrauwen omhoog.
Het is dus de bedoeling dat ik mijn schoolwerk laat staan, mijn internet afsluit, mijn telefoon wegzet en me volledig concentreer op het schrijven in een ruimte waar ik niet woon. En dan moet ik nog wachten op die inspiratie die altijd op de raarste momenten komt aanzetten.
Als 'arme', hyperactieve studente met een korte aandachtsboog, die haar talent voor multitasking zeer goed weet te benutten, klinkt dit als een erg moeilijke taak.
Maar zal ik ooit dan wel een schrijfster kunnen worden?
Die vraag blijft voorlopig onbeantwoord want voorlopig hou ik het bij het bloggen, waarnaast ik nog kan facebooken, met vrienden kan what's appen, met mijn 'Methode en Statistiek' boek voor me, terwijl ik keihard meezing met mijn muziek. Talenten moet je benutten.

 Het lichtje van mijn telefoon brandt al vele minuten en in mijn kamer is het akelig stil.
Mijn neiging om naar alle foutjes te kijken belemmerde me bij het multitasking, ook dat nog.

Hierbij het verhaal over het verbinden van kersen, voor degene die geinteresseerd zijn:
http://www.writenow.nu/voorronden/utrecht/roelof-ten-napel/