De dag kon niet snel genoeg voorbij zijn. Ik kwam te laat aan op werk, wel 4 minuten. Ik haastte me naar de kleedkamer, moffelde mijn kleren in een kluisje en haastte me naar de werkvloer.
Het ging gigantisch mis, alles wat ik deed ging fout. Ik was een regelrechte ramp, op voeten.
Toen ik de broodjes uit de oven haalde verbrandde ik haast mijn handen. Die ovenwanten deugden niet. Ik schold in mezelf.
Een paar broodjes donderden naar beneden en vlogen over de vloer. Ook dat nog. Ik keek om me heen, links, rechts, niemand had het gezien. De 5 seconde regel flitste door mijn hoofd. Ik wist wat me te doen stond.
Ik raapte de broodjes weer op, veegde het vuil ervan af en deed alsof er niets gebeurd was.
Niemand die het wist, niemand die het zou deren.
Ik moest mijn hachtje zien te redden. Het zou mij zeker deren als ik moest vertellen dat er 5 pistoletjes afgeschreven moesten worden doordat ze door mijn handelen op de grond waren gevallen. Uit 'ongelukkige' situaties komen, daar ben ik gelukkig een ster in.
Mjin taak van die dag was simpel, maar hersendodend zoals simpele dingen kunnen zijn, en toch bleek zoiets simpels niet zo makkelijk te zijn.
Ik sneed de broodjes verkeerd, in de lengte en niet in de breedte en kon ze daardoor maar moeilijk beleggen. Wel 3 broodjes en ik had mijn lesje geleerd. Daarna stopte ik ei in de vegetarische broodjes en vergat ik tomaat te stoppen, in de broodjes gezond.
Op een gegeven moment was in een hevig gevecht verwikkeld met de vershoudfolie. De folie zat om mijn handen gewikkeld, in plaats van over de broodjes en plakte aan mijn vingers.
De irritatie was van mijn gezicht af te lezen. Emoties verstoppen, daar begin ik niet aan. Dat lukt toch niet. Ik kende de principes, wat er ook gebeurd: blijven lachen. Die principes konden mijn rug op.
Ik ervaarde constant spanning. Ik voelde haar warme adem in mijn nek. Ik kon het gehijd horen. Kon het niet wat sneller?'Benen maken', noemde ze het.
Enerzijds verkocht ik haar het liefst een schop voor haar kont, anderzijdse begreep ik het volkomen. Ze moest de boel draaiende houden, zorgen dat alles goed ging. Maar wat ik ook deed, ik kon die ochtend mijn draai niet vinden, niks ging goed.
Het was onvermijdelijk. Ik kreeg gigantisch op mijn kop, keer op keer liet ik het over me heen komen. Ik was te laat in bed gestapt, anderen waren met het verkeerde voet uit bed gestapt. Dat maakte het er niet beter op.
Mijn best was niet goed genoeg. Tijdens het boenen van de vloer spetterde ik te veel met water.
Tijdens het maken van de broodjes was het aanrecht te vies. 'Onbegrijpelijk hoe je daarop kan werken.' Overdrijven is ook een kunst, dacht ik.Er lagen wat kruimels, het viel reuze mee. Ze gooide twee handen vol kruimels, gemengd met restjes groenten in de prullenbak.
Positief denken zou vandaag niet helpen. Vroeger naar bed gaan de volgende keer of nooit meer een dienst draaien om 7 uur 's ochtends. Strak plan.
Ik lachte in mijn vuistje toen mijn uren werden ingevoerd. Ruim 1 uur te veel. Nou maar hopen dat niemand het zou merken. Die euro's kan ik goed gebruiken.
Het was een grote teleurstelling die ochtend. Ik was teleurgesteld in mezelf. Maar tussen de teleurstellende momenten door, kon ik lachen, floot een liedje, een kinderliedje, zo eentje die nooit meer uit je hoofd verdwijnt, hoe oud je ook wordt.
Ik sprak met mensen die maakten dat het, het allemaal wel waard was. Die me lieten zien dat niemand perfect is, dat zij ook fouten maken.
Na de koffiepauze ging het wat beter. 'Benen maken.', dat moest ik doen. Maar ik kon mijn pas niet versnellen. Niet vandaag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten