Reken je som maar uit!

Vroeger zag ik er flink tegen op, sommetjes, wiskunde. Ik kon er op rekenen dat het geheid mis zou gaan.

Het was te voorspellen. De Cito-toets wees erop dat mijn score voor rekenvaardigheid ver onder het gemiddelde lag.

Het advies dat volgde was: Vmbo.

Mijn ouders geloofden dat het beter kon. Maar de vraag was of ik in mezelf geloofde? Misschien was vmbo wel de beste keuze, voor mij, het verlegen, onzekere meisje, waar van alles aan mankeerde, als ze daardoor thuis kon blijven.

Het werd dus Vmbo. We volgden het advies van de docent op. Ik wist immers niet beter en geloofde niet dat het 'beter' kon.

Maar ik had slechts een half jaar nodig om het tegendeel te bewijzen.

Het was een regelrechte ramp. Als ik mijn toetsresultaten terug kreeg, bekeek ik snel mijn cijfer en draaide vervolgens mijn blaadje om en dook erachter weg. Niemand mocht mijn cijfer weten. Als ze erom vroegen gaf ik met veel tegenzin antwoord.

Ik was totaal niet op mijn plaats.

Een nerd, dat was ik.

Maar die nerd liet al die 'stoere' mensen achter.

Toen ik van school wisselde kreeg ik een kaart. Mijn klasgenoten hadden er wat op geschreven. 'Succes. We zullen je missen.' Die kaart heb ik nog steeds. 'Ja vast.', dacht ik toen ik de kaart opende en de 'welgemeende' stukjes doorlas. Het merendeel van de mensen had ik gedurende het hele jaar amper gesproken.

Ik voelde me er nooit bij passen. En dat klopte. Ik paste er niet bij.

Het volgende jaar keek ik voor het eerst af, tijdens wiskunde. Ik ben niet zo'n ster in afkijken. Ik haalde een mager zesje, de afgekeken antwoorden waren fout.

Op de havo was ik niet meer de slimste, maar nog steeds de buitenbeen.

De slimste zal ik nooit zijn, maar ooit was ik de buitenbeen. Ik probeerde anderen bij te benen, ze in te halen, indruk te maken, erbij te horen, geaccepteerd te worden.
Maar toch hoorde ik er niet bij. Ik was anders.

Ik heb mijn lesje geleerd.
Je komt altijd mensen tegen in je leven, waarmee je niet overweg kan, maar die mensen zullen niet altijd met je mee blijven lopen, zullen je niet in de weg blijven lopen , kunnen je niet altijd bijhouden, zullen niet altijd dezelfde weg opgaan.

Toen ik 9 maanden geleden naar Nederland verhuisde sprak mijn moeder me heel serieus aan. Ze maakte zich oprecht zorgen.

Wat ze zei was, dat ik kan verhuizen, van hot naar her, naar de andere kant van de wereld, van alles achter kan laten maar mezelf altijd zal moeten meenemen.
Ze zei dat ze in me geloofde maar dat ze zich soms zorgen maakt.  Ik ben tot van alles in staat, zei ze, maar moet de tijd nemen, moet leren hoe van mezelf te houden.

En daar ligt het probleem en tegelijkertijd de oplossing. Accepteer jezelf, want waar je ook naartoe gaat, je moet met jezelf verder.

Vroeger voelde ik me anders. Ik voelde me vreemd. Maar anders is niet vreemd, anders is alleen maar anders en door anders te zijn onderscheid je jezelf van de rest, die hetzelfde proberen te zijn.

Alles lijkt een wedstrijd, tegen anderen, slimmer zijn, rijker, gelukkiger, beter.
Maar de enige race die je rent is tegen jezelf. Het enige obstakel, ben jij . Dus ren gewoon je eigen race. Creëer je eigen pad en ga op weg naar de eindstreep.

Ik ben anders, verre van perfect. Geen genie in rekenen. De buitenbeen. Onhandig. Niet altijd even verstandig. Niet altijd even wegwijs. Maar ik accepteer mezelf zoals ik ben, sta er niet langer bij stil en ren mijn eigen race.

Ik geef niet op. Af en toe zal ik verdwalen, daar kan je op rekenen, maar met een omweg kom ik er ook. En als ik obstakels tegenkom, problemen, dan zal ik de oplossing vinden, vroeg of laat, wijsheid komt met de jaren.

En waar ik naartoe ga? Wie weet. Dat bepaal ik lekker zelf.

Dus reken je som maar uit...