We kregen op kamp een cursus overleven, ontlopen en samenwerken. 'Bedenk een situatie waarin jij....', zeiden ze. Ik houd van mijn werk. Nu gaat het goed. Ik dacht daaraan en koppelde het aan momenten waarop het minder ging.
Overleefgedrag
Ik zag het allemaal niet meer zitten. Ze hadden een hekel aan me, niks ging goed. Het enige wat ze deden was zeuren.En na elke kleine opmerking dat ze maakten ging het alleen maar slechter.
Op een gegeven moment voelde ik de tranen achter mijn ogen prikken en ik liet ze rustig stromen. Het kon me allemaal geen reet schelen. Het liefst deed ik niks meer. Ze konden allemaal de pot op.
Samenwerken
Maar nu zie ik het anders. Ze hebben niet de pik op mij, maar ze willen de boel in goede banen leiden en ze willen de zaak draaiende houden. Nu begrijp ik dat al het commentaar alleen goed bedoeld is. Ik moet ernaar luisteren, het onthouden en in praktijk brengen en dat doe ik. Nu doe ik dat en het gaat steeds beter. Ik doe niet meer aan overleven. Ik geef hen niet meer de schuld van hoe slecht ik me soms voel. Ik hoor erbij. Ik mag er zijn en samen zorgen we voor het eten op het bord van vele mensen. Samen zorgen we voor die volle buikjes en die glimlach. Samen verrichten we goed werk en houden we mensen tevreden. Wij krijgen het voor elkaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten