Wie mooi wilt zijn moet...

De tijd tikte voorbij. Ik zat er al lang, zo voelde het.  In de wachtkamer was er geen klok te bekennen. Ik rekte mijn benen, tilden ze op,  liet ze op de rij stoelen voor me leunen, zette ze weer neer, zakte achterover, leunde voorover en bleef even met mijn hoofd op mijn armen, die ik op de rij stoelen voor me had geplaatst rusten. Hoe lang zou het nog duren? Zou ik er wat van zeggen? Dit duurde me te lang. Mensen die later dan ik de wachtkamer in waren gelopen waren al geholpen en ik zat er nog steeds. Ik verspilde uren van mijn leven zittend in de wachtkamer van de tandartsenpraktijk. Mijn gezicht stond op ontploffen.

Net toen ik even weg was gezakt in een soort van dutje hoorde ik in de verte mijn naam. Was mijn naam geroepen? Om het zeker te weten  vroeg ik het even na. Ja!Ik was eindelijk aan de beurt.

Ik nam plaats in een ligstoel. Tot mijn grote ergenis kon ik weer wachten tot de ene klaar was met haar telefoontje aan familie. Haar zoon was blijkbaar jarig. Ze had weinig geld deze maand. Schoolboeken hadden veel gekost.

 Ik had niks anders te doen dan het hele gesprek af te luisteren terwijl ik heen en weer schoof op de stoel met mijn handen om mijn buik geklemd. Hevige kramp was komen opzetten. Ik trok het haast niet meer. Toen gleed mijn blik door de kamer en bekeek ik alle apparatuur en daarna begon ik in gedachten lijntjes te trekken tussen de 4 lampen op het plafond.

Na een tijdje verscheen er een  andere vrouw in de kamer en merkte ik dat die ene slechts een assistente is. De andere duwde wat watten onder mijn lip en die ene stopten zo’n slangetje in mijn mond, zo eentje dat spuug opzuigt zodat ik niet als een idioot zou gaan kwijlen. Niet echt prettig zo’n slang. Daarna gingen ze aan de slag met wat er gebeuren moest.  De assistente gaf van alles aan de andere aan, ook zo’n blauw lampje waarvan ik nog steeds niet weet waarvoor het dient. Akelig als mensen in je mond blijven rommelen en je geen flauw idee hebt waar ze mee bezig zijn. Het was vast ook niet echt een charmant gezicht, hoe ik erbij lag.

Anderhalf uur nadat ik binnen was gekomen en inmiddels ongeveer 300 gulden armer liep ik de tandartsenpraktijk uit, om volgende week weer terug te keren voor de derde en de laatste afspraak.

'Je wilt mooi zijn toch?', vroeg mijn moeder, die me had afgezet en me nu weer was komen ophalen.

Ja wie wilt dat nou niet?

 Maar ik haat wachten!