Terug in koud kikkerland!

         Mijn maag rammelt. Het is de tweede keer vandaag. Allebei de keren is het op een vervelend moment want mijn lichaam heeft nu eenmaal een hele slechte timing.
5 uur geleden kwam ik aan op Schiphol. Ik ben net terug in dit koud kikkerland en ik ben nu al hard aan het werk. De behoefte om als een blok in slaap te vallen heeft nog nog niet toegeslagen. Het zal niet lang meer duren, vrees ik ook al verras ik me zelf nog wel eens.
           Een vlucht van 10 uur met slechts 1 maaltijd is de oorzaak van mijn rammelende buik. Het rammelen had minder hard geklonken als ik niet vergeten was te lunchen voordat ik het vliegtuig in was gestapt. Maar de vlucht was voordat ik het wist achter de rug en ik keek al snel neer op een keurig gestructureerd Nederland. De huizen staan in nette blokken bij elkaar, daar omheen wat plassen, meren en sluiten en dat alles omringd door vierkant weilanden. Het vormde een heel ander beeld dat het slordige beeld dat je krijgt als je vanuit het vliegtuig neerkijkt op Curacao, waar de wijken en de huizen hier en daar neergekwakt lijken te zijn. Met gemengde gevoelens staarde ik uit het kleine vliegtuigraampje. Ik wist niet zo goed was ik ervan moest denken. Maar een ding is zeker: Ik ben weer terug in de gestructureerde wereld. Waar alles geregeld is maar waar er maar al te vaak treinstoringen zijn doordat gekke mensen besluiten ervoor te springen. Misschien hadden ze genoeg van die stress doordat iedereen hier leeft volgens de Nederlandse tijd in plaats van de Antilliaanse , en niet een half uur later komt aanlopen zoals je je op Curacao makkelijk kunt veroorloven.  Waar haastige spoed vaak nodig is, als je tenminste je trein en je bus wilt halen. Het land waar de boodschappen goedkoop zijn maar het water niet zo goed smaakt als op Curacao, helaas. Het land waar ik terug ben gekeerd om te studeren en het beste van dit jaar te maken. 
         De vlucht verliep goed. Nu en dan begon het vliegtuig hevig te trillen en werden we verzocht onze stoelriemen vast te maken doordat we door een gebied vlogen met veel turbulentie. De gedachte dat mijn laatste uur was geslagen vloog door mijn hoofd , zonder dat ik het kon verbannen, al deed ik nog zo mijn best. Ik hield mijn hart vast en in mijn gedachten stortte het vliegtuig verschillende malen in de zee, maar in de werkelijkheid zit ik nu achter deze computer op de universiteit en heb ik net aan een schoolopdracht gewerkt met twee medestudenten.                           
       Mijn leven is gewoon doorgegaan. De laatste 3 weken mocht er van alles en moest niks. Nu moet er van alles en kan ik daar tussen in doen wat ik niet laten. Slechts 10 uren later bevind ik me op een totaal andere plek dan gisteren, in een totaal andere omgeving en in een ander gezelschap. Daar heb ik een leegte achtergelaten die ik hier heb opgevuld. Maar ondanks de achtergelaten en gevulde ruimte gaat het leven hier door en daar ook. Het blijft voor mij een raar idee.
        Afscheid nemen van mijn ouders verliep niet geheel zonder tranen. Ik gaf ze verschillende keren een knuffel nam afscheid, liep weg en keerde toen weer terug en drukte ze nog eens stevig tegen me aan, met tranen in mijn ogen. Al snel zag ik dat de tranen ook in mijn moeders ogen sprongen omdat ze het niet kan laten om te huilen als ik huil.
       Toen ik haast had om naar het  vliegveld te gaan grapte mijn vader of ik haast had om van ze af te zijn. Maar het leek een eeuwigheid te duren voordat ik eindelijk op de roltrap stapte en besloot dat het nu echt tijd werd om te gaan, voordat ik zou blijven. Ik gleed op de roltrappen naar voren en ik keek nog even achterom en zwaaide naar mijn moeder voordat ik de bocht omging. De tranen begonnen te vloeien en ik had de neiging om terug te rennen en het vliegtuig zonder mij te zien opstijgen. Toch liep ik door. 'Niet huilen, dat is niet nodig ', zei een man die achter mij liep. Hij had makkelijk praten. Hij zou binnen enkele minuten zijn vliegtuig pakken naar Bonaire, daar een dagje werken en daarna zou hij weer terugkeren 'naar huis'.
         Ik heb twee huizen maar de ene voelt toch wel wat meer als thuis als de andere. En het was fijn om thuis te zijn.  Ik heb een hele leuke tijd gehad en heb zelfs een bezoekje kunnen brengen aan Bonaire met mijn moeder.
Ook heb ik de laatste dagen weer over de wegen van Curacao gereden op de motor, met mijn vader. Chillen op de Antillen is makkelijk gezegd maar niet altijd even makkelijk gedaan bij het rijden van een motor op Curacao, vooral voor een onervaren rijdster als ik. Ik zette mijn blik op oneindig en was alert want als je even niet oplet ben je zo goed als dood. Je kan op verschillende manieren het loodje leggen als je niet oplet, door bijvoorbeeld in een van de vele gaten op de wegen van Curacao te vallen en onderuit te gaan of geschept te worden door een auto die roekeloos voor je de weg opspringt.
       Er gebeuren elke dag ongelukken waarbij motorrijders betrokken zijn. Eigenlijk ben je maar een fragiel gevalletje op de weg als motorrijder tussen alle (grote) auto's. Ik besef dat maar al te goed maar ik weet dat het lot ook in je eigen handen ligt en ik voelde me veilig en genoot van elke seconde. Ik was ook niet alleen, dat scheelt. Mijn vader waarschuwde me voor  gevaarlijke situaties, zoals een gat op de weg, ook al scande ik uit mezelf de weg af naar gaten en manouvreerde de motor eromheen. Toch was het erg fijn dat hij zowel voor zichzelf als voor mij oplette.
Andere dagen heb ik bijvoorbeeld op het strand doorgebracht met familie of vrienden. Daar heb ik mijn kleur een beetje teruggekregen. Nu ben ik weer even van het verbleekte koffiekleurtje met te veel melk af. Ook ben ik een aantal keer uitgegaan, ook al was dit niet het belangrijkste op mijn lijstje van activiteiten die ik wou ondernemen. Tijd met familie doorbrengen betekent voor mij alles. Alles is familie. Een film die ik trouwens nog steeds wil zien.
        Ik ben het nieuwe jaar welkom geheten met mijn familie aan mijn zij. Ik was een heel gelukkig mens op blote voeten omdat mijn schoenen uit elkaar waren gevallen na een jaar in de kast te hebben gestaan. Ik stond op een stoel, op een berg en keek bewonderend toe naar andermans geld dat in de lucht uit elkaar spatte in verschillende mooie kleuren. 
         Toch heb niet  veel  van  tijd doorgebracht met mijn broer omdat hij niet doorhad dat ik zo snel weer moest vertrekken en veel tijd doorbracht in zijn eigen huis en ook niet met mijn zusje omdat ze bepaalde dingen schijnbaar belangrijker vindt dan tijd doorbrengen met  haar familie zoals uitgaan, bij haar vriendje zijn en op straat rondhangen. Ze draait op een dag vast wel bij.
       Ik had een leuke tijd maar die goede tijd ging weer voorbij en al snel zat ik weer in het vliegtuig en deed ik mijn best om uit te rusten. Ik vervloekte de vliegtuigmaatschappij waarmee ik vloog maar viel toch voor 4 uurtjes in slaap in een van de oncomfortabele, smalle, harde stoelen van de Arkelfly. Wat een oncomfortabele stoelen. Mjin billen deden al na 30 minuten vliegen zeer en het verbaast me dat de dikke Antilliaan op zo'n stoel pas. Ik was constant in gevecht om een goede plaats te vinden om mijn kussen te plaatsen zonder dat ik met al te veel nekpijn wakker zou worden. 
        Ik baalde eenmaal en ik baalde andermaal want het leek alsof ik elke keer dezelfde pech had. Op de heenweg zat er een dikke vent voor me en nu zat er een reus van een man op de stoel voor me, die om het zichzelf zo comfortabel mogelijk te maken, de rugleuning telkens naar achteren drukte en mijn ruimte daardoor verkleinde.  Mijn ogen dwaalden steeds weer naar dat overgroeide lichaam en zijn gigantische kale kop.  Een deel van zijn brede gespierde armen en schouder stak aan de zijkant uit en versperde een deel van het gangpad. Wat een beer van een vent. Zeker geen aantrekkelijke beer, noch vent. 
        Ik excuseerde mezelf voor mijn ongeduldigheid maar ging na 1,5 uur vragen waar het entertainment systeem was ik gebleven waar mijn moeder 7 dollar voor betaald had. Gelukkig nam de stewardess me het niet kwalijk. Ik sipte van de sap die we kregen in de hoop om wat suiker mijn lichaam in te werken zodat ik het kon volhouden tot de maaltijd. Ondertussen scrollde ik door het lijstje van films waaruit ik kon kiezen. Ik was verrast, maar jammer genoeg niet blij verrast. 8 van de 10 films had ik al gezien.  Ik vervloekte de vliegtuigmaatschappij nogmaals en bekeek de 2 films die mij resteerden.
         Overdrijven is ook een kunst, maar nu ik terug ben ik koud kikkerland mag ik best een beetje zeuren. Het is niet zo negatief bedoeld als het klinkt. Eigenlijk kon ik om alles lachen. En ik ben goed en wel aangekomen, alleen in mijn gedachten stortte het vliegtuig neer, dat is het belangrijkste.
       Maar aan alles komt een einde, aan mijn heerlijke vakantie op Curacao, aan die oncomfortabele vliegreis en aan deze post. Ik zit hier nog steeds op de universiteit en ik wil ook een einde maken aan het dat rammelen in mijn maag. 
     Er is nog veel te doen vanavond doordat ik de rust op kan zoeken die mijn lichaam nodig heeft. Helaas is mijn geest nonstop met van alles bezig en neig ik mijn geest te volgen en mijn lichaam te negeren.  . Rust nemen kan ik uitstellen. Weer een post schrijven was iets wat ik niet kon uitstellen. Mijn vingers prikkelden.

Ja, ik ben er weer in koud kikkerland, met grootse plannen voor 2013. 

Laten we er allemaal het beste van maken. 

      'The  grass is green where you water it.'

                   Een heel gelukkig ...