Mijn gevoel

Mijn gevoel

De dagen waarop ik tentamens heb komen steeds dichterbij.  Ik ben vastberaden om een goed punt te behalen maar toch kan ik geen concentratie opbrengen. Ik ben net terug van vakantie en het lijkt alsof mijn hoofd in die vakantiestemming is blijven steken en zin heeft in leuke activiteiten en gezelligheid en verlangt naar warmte, terwijl ik in het gezelschap van samenvattingen zit te koukleumen.

Als het openbaar vervoer mee had gewerkt was het nu allemaal anders geweest. Ik hoorde net het slechte nieuws dat een vriendin van mij, of laten we het maar een kennis noemen, een meisje die ik af en toe zag en waar ik samen lekker mee kon zeuren, vertrekt naar Curaçao. Ze is Nederland zat en gaat voor de rest van het schooljaar naar Curaçao. En die zien we nooit meer terug, denk ik, want zeg eens eerlijk: ‘Wie verkiest het koude, eenzame Nederland over het warme Curaçao met familie (en vrienden)  die van je houdt? ‘ Ik heb heel vaak spijt van de keuze die ik heb gemaakt, maar die keuze heb ik nou eenmaal gemaakt en nu moet ik er maar het beste van maken ook. 

Ik had plannen om haar dit jaar wat vaker te spreken en samen wat meer te ondernemen. De waarheid is anders: Zij vertrekt, ze gaat weg en ik blijf hier en kan de hoop weggooien dat er ooit een vriendschap tussen ons zal opbloeien. Het voelt alsof ze me in steek laat.

En zij is niet de enige door wie ik voel dat ik in de steek wordt gelaten.

Een paar dagen geleden schreef ik dat ik weer terug ben in het gestructureerde Nederland maar zelfs hier in het gestructureerde Nederland kan je heel vaak niet van het ene naar het andere punt komen. Hoe kan een land dat altijd al met dit weer te maken heeft gehad zijn openbaar vervoer er nog steeds niet op hebben ingesteld, zodat het vlekkeloos verloopt? Je zou denken dat ze er bij deze tijd wel een oplossing voor bedacht hadden kunnen hebben. Gisteren werd mij weer eens het tegendeel bewezen.

Gisteren was ik zoals velen andere mensen gestrand op een station (Gouda), slechts 20 minuten van het station waar ik vertrokken was (Utrecht) en ik kwam (pas) 4 uur nadat ik van huis was vertrokken weer thuis zonder op mijn bestemming (Zoetermeer) te zijn aangekomen.

Ik had geluk, want een andere mevrouw waarmee ik wat woorden wisselde op het station was al 5 uur onderweg.  Ik baalde gisteren ontzettend maar kon er wel om lachen maar nu baal ik nog meer, want als het openbaar vervoer had meegewerkt zat ik nu niet op deze stoel, met tranen die achter mijn ogen prikken, te bedenken wat ik kan doen met dit hoofd dat maar niet studeren wil en het gevoel dat ik in de steek wordt gelaten.

Ik probeer plannen te maken maar iedereen heeft het er maar druk mee. Ik niet. Ik ervaar een leegte terwijl ik hoor te leren over onder andere psychosociale beperkingen terwijl ik me op dit moment zelf aardig psychosociaal beperkt voel.'

Maar dit is mijn gevoel.