kilometers gemaakt

Morgen wordt het tijd om mijn benen omhoog te doen en geen reet uit te voeren, dacht ik gisteren. In mijn dromen, was het maar zo'n feest. Sporten zit er in ieder geval niet in. Ik heb gisteren al kilometers gemaakt en dat binnen een ruimte van een geschatte 16 vierkante meter. En dit allemaal binnen 6 uur, wat een record! Achteraf stond ik op het station van Bunnik, mijn benen bungelden als twee loodzware blokken onder mijn lichaam.
Ik kan best wat overdrijven, af en toe, want overdrijven is ook een kunst, maar de kilometers die ik heb gemaakt in de keuken is geen leugen. 
Toen ik om 10 uur binnenliep maakte ik kennis met iedereen en daarna kreeg ik een uitgebreide uitleg over hoe alles er aan toeging. Zijn naam was Anthony en als ik iets nodig had kon ik hem altijd roepen. Terwijl hij me een uitgebreide uitleg gaf, informatie waarvan ik de helft al veel vaker had gehoord, keek ik hem speels aan. Ik probeerde hem niet uit te lachen. Hij dacht zeker dat ik nieuw was. Hoe minder ik lette op zijn verhaal en hoe meer ik lette op zijn gedrag hoe vaker hij leek te blijven steken in zijn woorden.
Ik liet Anthony zijn verhaal doen, hoe lang dat ook duurde. Later begreep ik waarom Anthony alles zo enthousiast en uitgebreid had uitgelegd. Hij hoort zichzelf graag praten, tijdens de pauze kreeg ik er bijna geen woord tussen, en schijnt wat minder interesse voor het woord van anderen op te kunnen brengen, maar hier kwam ik pas later achter.
Toen Anthony klaar was met zijn verhaal liet hij me alleen in de keuken achter. Ik ging op mijn dooie gemak aan de slag, niet wetend dat rond 12 uur de hel los zou barsten.


De eerste mensen druppelden het restaurant binnen en stelden voor zichzelf een heerlijke lunch samen en namen daarna in grote groepen aan de tafels in de kantine plaats. Sneller dan ik verwachtte waren de eersten al klaar met eten. Vanaf dat moment werd de aanval geopend en werd ik gebombardeerd met bergen afwas. Er klonk een constant gezoem van de vaatwasmachine, een geluid waar ik nooit aan zal wennen. Op de momenten dat de vaatwasmachine, al was het maar voor even, uitviel was het heerlijk stil in de keuken . Maar het was niet de bedoeling dat de machine uitstond. De machine moest blijven draaien. Er was veel werk aan de winkel.

Er klonk in de achtergrond gelach uit de kantine en mijn blik viel op enkele mensen die gezellig zaten te eten. Daarnaast hoorde ik nog andere geluiden. Het geluid van aangeschoven stoelen en een tiental mensen die opstonden was voor mij het seintje om me weer schrap te zetten. Dit betekende dat er weer een stuk of 10 mensen klaar was met lunchen en nu hun vaat bij mij kwam dumpen.

Het werd steeds drukker. Ik snelde van hot naar her tussen bergen vaat. Het zweet stond op mijn voorhoofd. Ik kon heerlijk mijn eigen ding doen. Mijn muziek schalde uit mijn telefoon. Ik zong en floot de hele dag en het lukte me aardig om te blijven lachen, terwijl ik in sneltreinvaart routine-matig het vaat wegwerkte.

De ideale situatie (vaak met meerdere mensen in de keuken)

1. Plaats het vaat in de rekken (spoel ze eventueel eerst af) 
2. Schuif de rekken in de machine 
3. Zet schone rekken klaar 
4. Haal andere rekken uit de machine 
5. Droog het vaat af en plaats het in de karren.
6. Haal de rekken weg om plek te maken 
7. Breng het vaat naar het restaurant. 

In de chaos waarin ik me op een gegeven moment bevond liepen de stappen compleet door elkaar. En ik had amper tijd om adem te halen of een slok water te drinken, laat staan om schone vaat weg te brengen naar het restaurant.

een kar met schone vaat

Ik had nog nooit in m'n eentje in de spoelkeuken gestaan maar ik had al snel door dat ik er compleet in m'n eentje voorstond. Niemand keek naar me op of om. 
Karren met vaat werden binnengereden en achtergelaten en het schone vaat werd niet weggehaald. 
Op een gegeven moment liep ik rondjes om de karren die mijn pad blokkeerden en kon ik door de borden en de glazen de vuile vaat niet meer zien.

glazen schot 

Ik had dat rotding meteen door; Een glazen schot, precies op ooghoogte, leek bij te dragen aan mijn isolatie van de buitenwereld. Dit doorzichtige stuk glas leek het zicht van de werknemers van het bedrijf te belemmeren. Het leek alsof hun wereld daar eindigde, tot daar en niet verder.
Mijn ogen boorden haast een gat in hun voorhoofd. In mijn gedachten schreeuwde ik:'Kijk me eens aan, als ik je vaat doe!', maar ze waren gefixeerd op het plaatsen van hun afwas, enkel geinteresseerd in de gesprekken die ze voerden en erop gericht om hun vuile vaat zo snel mogelijk te lozen en weer verder te gaan met hun dagelijkse activteiten. 
Ik zei 'Goede middag' en kreeg geen antwoord. Even het hoofd opheffen en lachen naar de spoelmedewerkster zat er zeker niet in. Het leek hen niks te schelen of er een mens of een koe zich duizendmaal in de rondte werkte om hen van schone vaat te voorzien. Er waren uitzonderingen, want die zijn er altijd. Er werd me welgeteld 5 glimlachen toegeworpen die ik dankbaar ontving en terug wierp. De rest zag me niet staan.

smakelijk eten, weg ermee

vuile pannen en schalen

Ik heb aardig wat ervaring met vaat en ik heb nog nooit een probleem gehad met het doeInn van vaat maar ik had nog nooit zo veel vaat in mijn leven gezien. Het was flink aanpoten. Op een gegeven moment begon ik het licht aan het einde van de tunnel te zien. Het enige wat me nog restte was wat karren met vuile vaat uit de keuken. Karren vol met halfgevulde soeppannen en bakjes, nog steeds goed gevuld, met overheerlijke salades. Met tegenzin gooide ik de salades in de prullenbak en leegde ik de inhoud van de soeppannen in de gootsteen. Dat moest. 



Ik dacht aan de kinderen in Afrika. Zonde. 
Een croissant en een bekertje fruit, werkte ik naar binnen.  
Ik kon het niet over mijn hart halen om het weg te gooien en de energie kon ik goed  gebruiken. Het duurde minstens nog twee uurtjes voordat ik naar huis mocht. 

Het is verbazingwekkend soms hoe weinig rekening sommige mensen houden met anderen. Op een gegeven moment waren de gaten die naar de prullenbakken leidden verstopt. Ik had geprobeerd het probleem op te lossen maar de prullenbakken onder het gat leken muurvast te zitten. Een enkele persoon vroeg aan mij wat hij met zijn afval moest doen nu de prullenbak overpuilde. De rest deponeerde hun afval vanaf dat moment niet in het gat maar kwakten het ernaast neer. 

De keuken leek nu op een rampgebied. Overal lagen etensresten en overal zaten spetters. In de de vergiet in de gootsteen lag een combinatie van voedselresten, iets wat op soep leek, maar vast niet lekker smaakte. Het bestek, waar ik geen aandacht aan besteed had, lag nog op mij te wachten. 

alle vorken en messen en lepels nog aan toe

heerlijk!

De tijd was voorbij gekropen en op een gegeven moment zat mijn tijd erop. Meestal werd ik dan naar huis gestuurd maar dat was dit keer niet het geval. Ik moest afmaken waar ik aan begonnen was. 

schone keuken aan het  einde van de dag!

Een uur later dan verwacht liep ik naar buiten . Ik liet de keuken schoon achter. Het leek niet alsof er daar een bom was ontploft. Het leek niet meer op het rampengebied waar ik me 6 uur lang in had bevonden. 









Het was een zware dag maar een goede dag. Ik heb weer nieuwe dingen geleerd, over het doen van vaat, maar ook over de aard van mensen en over BAM, een van de grootste bouwbedrijven van Europa. Daar had ik 6 uurtjes gewerkt en kilometers afgelegd in een ruimte van 16 vierkante meter. Ik houd nog altijd van mijn baan.
'Tot ziens.', zei ik toen het werk erop zat, tegen Marco een man van weinig woorden, met een kale kop. Ik schudde hard aan zijn hand, zoals dat hoorde. Er kon geen goed woordje vanaf.. Misschien was Marco niet tevreden. Misschien was het aan mij te wijten dat hij nu een trein later naar  huis moest pakken. 
Maar ik ben trots op mezelf. Ik heb de (zware) klus geklaard, ook al duurde het een uur langer dan de bedoeling was. En ik besef maar al te goed dat ik zwaar onder uit zou zijn gegaan als ik deze klus een jaar geleden had moeten klaren. Maar nu zijn we 1,5 jaar verder. BAM!

BAM, kilometers gemaakt!

P.S. Meestal maak ik geen foto's tijdens het werken, maar ik wilde laten zien hoe het er werkelijk aan toe gaat in de spoelkeuken. We krijgen hier allemaal wel mee te maken, misschien in een restaurant of in het bedrijf waar je werkt of gaat werken. 
Hier zijn mensen aan het werk! Houd er wat rekening mee. Stel je sociaal op. Het is een kleine moeite om tenminste te groeten.