Je zou denken dat ik het pakketje dan niet meer zou ontvangen, want zo gaat dat normaal gesproken bij het annuleren van een bestelling. Toch lag het pakketje eergisteren voor mijn deur. Ik weet zo langzamerhand wel van aanpakken dus ik heb meteen gemaild maar ik heb nog geen reactie ontvangen. Ik kan dus nog even naar de 35 euro die ik terug hoor te krijgen blijven fluiten.
Een maand of twee òf drie, hoe dan ook het was een tijd geleden, heb ik een pakketje voor mijn vader besteld. Elke keer dat ik mailde om te vragen waar het pakketje in hemelsnaam bleef kreeg ik te horen dat de groothandel het nog niet had geleverd. Ik bleef mailen, een keer of twee òf drie. Ik kon wachten tot ik een ons woog want op een gegeven moment zeiden ze:Weet je wat, juffrouw Wever, bedankt voor je geduld en onze excuses voor het ongemak maar het product is niet langer leverbaar en je krijgt je geld terug.
Dit was een hele opluchting. Er leek een einde te komen aan het eindeloos wachten.
Maar dat had ik gedacht, want tot op de dag van vandaag wacht ik nog steeds, niet langer op het pakketje maar nu op de 27 euro die ze me verschuldigd zijn. En tot op de dag van vandaag heb ik nog geen rooie cent ontvangen.
Nog een probleem om aan te pakken. Ik heb weer gemaild, zonder reactie. Binnenkort ga ik bellen en dan rest er niks anders dan wachten, maar ik begin aan het einde te raken van mijn grote voorraad geduld.
Over geld ontvangen gesproken: Deze dagen heb ik helemaal geen geld ontvangen, slechts uitgegeven.
Schoolboeken moesten gekocht worden, want school gaat voor, en die kosten wat. Boodschappen moesten gedaan worden, want er moet gegeten worden. Afspraken die ik had gemaakt voor in het weekend moesten worden nagekomen. En toen ik een interessant boek zag liggen moest en zou ik die kopen.
Doen wat je leuk vindt kost geld, daar moet je wat voor over hebben, maar het geeft voldoening en het geeft energie. Het maakt gelukkig, dus dat deed ik.
De consequenties van mijn de keuzes die ik toen heb gemaakt moet ik nu onder ogen zien, want ik zit nu wel wat krap bij kas.Langzaam maar zeker plunder ik mijn spaarrekening, terwijl ik daar binnenkort collegegeld van moet betalen. Ja 440 euro, want onderwijs volgen is duur.
Ik ben maar een studente, immers en geld groeit niet op mijn rug. Daarom is er soms werk aan de winkel. Een paar keer per week knap ik het vuile werk in de catering op, als uitzendkracht. Het is leuk werk en het is mijn verdiende loon.
Het mooie van uitzendkracht zijn is dat het goed verdient. Daarnaast is het op flexibele (oproep) basis en het mooiste van allemaal: Ik word elke week uitbetaald.
Allemaal mooi!
Ruim een week geleden heb ik gewerkt. Ik mailde meteen toen ik merkte dat er iets fout was gegaan met de uitbetaling. Ik had maar een derde van mijn verdiende loon ontvangen, een klein bedrag van 50 euro, in plaats van de geschatte 150 euro die ik hoorde te ontvangen. Ja, er was inderdaad een fout opgetreden maar dit zou 'zo snel mogeljk' hersteld worden.
Een week is voorbij gegegaan en naar mijn gevoel is dat niet 'zo snel mogelijk'.
Dus nu heb ik niet goed verdiend, want ze hebben me niet voldoende uitbetaald en deze week hebben ze me ook niet opgeroepen. Wat is het toch geweldig om een uitzendkracht te zijn.
Mijn conclusie: Hard werken loont niet altijd, want soms ontvang je gewoon je loon niet.
Niet goed, geld terug is hier blijkbaar niet van toepassing want ik zit nog steeds te wachten.
Een paar keer per dag log ik online in en staar ik naar de onveranderde status van mijn lopende bankrekening: Een totaal bedrag van 1,67 euro.
Ik teer op het briefje van 10 in mijn portemonnee, die ik zo snel mogelijk uit de muur heb gehaald voordat er nog meer kosten zouden worden afgetrokken en ook dat geld zou verdwijnen.
Het is weer zo ver. Crisistijd is weer aangebroken.In gevallen van crisis moet je soms speciale maatregelen nemen, maar ik vertik het. Sparen is niet mijn sterkste kant maar het geld dat ik aan het samen sprokkelen ben voor een welverdiende vakantie zal hier onder geen beding onder lijden.
Er is zo veel dat ik zou willen. Deze maand koop ik dan eindelijk die comfortabele dansschoenen, die grotere koelkast, die mooie kleren. Deze maand betaal ik dan eindelijk de huisrekening. Dat had ik gedacht. Een mooi plan, dat zal moeten wachten. Volgende maand, is weer een maand.
Dagen gaan voorbij. Gelukkig, het einde van de maand nadert ook al heb ik in plaats van geld over aan het eind van een halve maand nog een halve maand over aan het einde van mijn geld. Maar met het naderen van het einde van de maand nadert ook weer studiefinanciering (Lang leven stufi!). Ook Valentijnsdag komt steeds dichterbij.
Valentijnscrisis: Moeite met het vinden van een 'perfect' cadeau of moeite met het bedenken van de perfecte dag.
Natuurlijk heeft de economie hier baat bij. Natuurlijk spelen allerlei winkels hier op in. Maar ik breng dit jaar geen geld in hun laatje.
Dit jaar staat mijn Valentijnsdag in het teken van vriendschap, zoals dat hoort. Vrienden door dik en dun, vrienden voor het leven, voor altijd, ook in tijden van crisis, maar misschien dan van op een afstand omdat er niet altijd genoeg geld is voor het betalen van openbaar vervoer.Hoe dan ook, ik prijs mezelf gelukkig met mijn vrienden en familie.
Maar op deze momenten van crisis rond valentijn ben ik ook zeer gelukkig met het eten dat ik nog op voorraad heb, zodat ik rustig kan zitten wachten en hopen.
 |
| Nothing lasts forever |
Maar deze crisis is in tegenstelling tot de economische crisis vast snel weer voorbij.
Wat fijn.
Die tijden van crisis rond Valentijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten