De laatste druppel(s)

Opeens was ik daar bij hem, op die dag, toen ik jou zag.
 Je ogen waren opeens veranderd. Je sprak anders. Je maakte opmerkingen die ik niet van jou gewend was. Je lachtte net iets te luid op momenten waarop het niet grappig was.
Het was een andere kant van jou die ik nog nooit had leren kennen. 'Ik vind het niet leuk om je zo te zien.' Ik liet het duidelijk blijken.
Ik keek toe hoe jij veranderde en daarmee iets veranderde in mij. Je trok me terug naar het verleden en ik herinnerde opeens alles weer, alsof het gisteren was.
Je bracht me terug.

Het was 3 uur 's middags toen hij me opbelde. 'Mag ik bij jou langskomen?', vroeg hij. Aan zijn stem kon ik horen dat hij te veel gedronken had. 'Natuurlijk.', zei ik, in zo'n staat was hij vast en zeker een groot gevaar op de weg.
Hij parkeerde zijn auto voor mijn deur. Ik deed de deur open en hij strompelde mijn huis binnen, de gang door naar mijn kamer. Aangekomen in mijn kamer liet hij zijn lichaam, of wat daar van over was, op mijn bed vallen.
Hij zag er verschrikkelijk uit. Hij probeerde met me te praten, zijn ogen waren glazig. Hij sloeg alleen maar wartaal uit. Wat ik er van uit kon maken was, dat het een mooie bruiloft was geweest. Ja, dat was te merken.




Ik liep naar de keuken en vulde een groot glas met water. Toen ik terugkwam bracht ik het glas naar zijn lippen.'Drink!', commandeerde ik hem.
Hij nam kleine slokjes. Meer dan de helft van het water gleed langs zijn mond naar beneden. Ik legde het glas, een tijdje en veel verspild water later, neer. Dit was zinloos.

Ik hielp hem uit zijn nette (en natte) kleren, gaf hem een kus op zijn voorhoofd en liep naar de deur. Nog voordat ik de kamer uit was, leek hij te zijn weggezakt in een diepe coma, waar hij pas drie uur later uit ontwaakte.
Het was etenstijd. Ik nam naast hem op het bed plaats en bracht weer water naar zijn mond en beval hem weer te drinken.'Wil je wat eten?', vroeg ik aan hem. 'Je moet wat eten.' Hij kreunde met tegenzin maar ik hield voet bij stuk totdat hij meeliep naar de eettafel.
Mijn ouders hadden al aan tafel plaatsgenomen. Toen hij ze opmerkte raakte hij in een lichte toestand van paniek. 'Ik wil niet dat je ouders me zo zien.'

Pech. Het was al te laat. Ik had ze het hele verhaal verteld en ik vertelde ze altijd alles. Dit was niet de eerste keer dat ik hem zo dronken meemaakte maar wel de ergste keer en de laatste keer. En dit keer kon ik niet anders, dan de waarheid en niks anders dan te waarheid te vertellen aan mijn ouders.
Het was moeilijk te verklaren waarom mijn vriendje, als in coma, om 3 uur 's middags knock out op mijn bed had gelegen.

'Ik houd van je' had hij gezegd voor hij in een diepe slaap wegzakte. Op andere momenten zou ik hier dolblij om zijn geweest maar helaas zei hij het alleen maar als het alcohol naar zijn hoofd was gestegen. Alcohol veranderde hem in de lieve maar suffe vent, waar ik alleen maar naar kon verlangen als hij in een nuchtere toestand verkeerde.
Maar zo was het nou eenmaal. Ik probeerde ermee te leven.
Dit werd met de dag moeilijker en dit was een van de laatste druppels.
Drinken en feesten, dat waren zijn hobby's en toevallig kon hij deze hobby's tegelijkertijd uitvoeren. Kwam hem dat even goed uit .
In tijden van carnaval was hij om 10 uur 's ochtends al aan de drank.

Ik hoopte dat hij zou veranderen maar ik wist dat ik hem niet kon veranderen. Dit moest hij zelf doen. Ik was machteloos. Hij had al een lange tijd te diep en te lang in het glaasje gekeken.
Weekeinde na weekeinde had hij zijn tijd 's avonds doorgebracht op een trapje in de buurt van zijn huis, met zijn vrienden. Alles wat ze deden was praten en drinken, alsof er niks beters te doen was. Ook doordeweeks liet hij het alcohol vaak niet staan. Op school ging het niet goed. Ik vroeg het me af of hij ooit zijn school af zou maken.


Ik maakte me zorgen omdat om hem gaf en niet toe kon kijken hoe zijn leven verknoeide. En als hij zijn leven wilde verknoeien, prima maar ik was van plan iets van mijn leven te maken. Onze levensdoelen waren blijkbaar verschillend, als hij die uberhaupt had. Ik beschouw het leven niet als een groot feest, een spelletje.
Dus al hield ik van hem met mijn hele hart en ziel, ik liet hem gaan. Als hij koos voor de alcohol (en achter mijn rug flikflooide met zijn beste vriendin) en het feesten dan koos ik voor mezelf.
Hij huilde tranen met tuiten, maar voor mij was het echt gedaan. Afgelopen met alle flauwe kul.
Ik liep er vandaan en die dag zwoer ik, dat ik feestbeesten en zuiplappen voortaan zou vermijden.
En ik zou er nooit meer en te nimmer een relatie mee beginnen.








Dat was dat.
Het verleden is het verleden maar heeft nog altijd een groot invloed op mijn heden en op mijn toekomst.
Ik wilde niet terugkeren maar jij bracht me terug, of ik het wilde of niet.
Kort voordat ik naar huis ging pakte ik je gezicht vast, tussen mijn handen, keek je in de ogen en smeekte:
 'Drink alsjeblieft niet meer.'
Je vroeg me: 'Waarom?' Ik loog: 'Gewoon.'