want het moet..

Ik hoor hem niet klagen. Gelukkig, dat scheelt. Hij laat het niet merken hoe hij zich voelt doordat ik hem negeer en constant de andere kant op kijk, alsof het me niks kan schelen.

Soms negeer ik hem  voor een langere tijd, soms wel dagen. De dagen glijden voorbij en ik besef dat ik voor de consequenties zal moeten opdraaien.

Hij vraagt dan niet waar ik blijf. Hij vraagt niet waarom ik geen interesse toon, waarom ik geen hand naar hem uitsteek, waarom ik geen energie steek in onze relatie.

Hij zegt niets. Hij zegt nooit iets.

Ik weet dat ik hier doelbewust voor heb gekozen, aan het prille begin en er nu niet meer aan kan ontkomen. Soms twijfel ik aan mijn keuze, maar er is geen weg terug.
 Ik was vol goede moed toen en  vertrouwen, vastbesloten om er het beste van te gaan maken en vooral niet op te geven.

Hij is roerloos en stil. Hij ligt daar maar en confronteert me door er simpelweg te zijn. Ik voel me gevangen in een relatie, waaruit ik niet kan ontsnappen. Ik zit vast in een situatie die ik niet kan veranderen.

Er zijn goede en slechte dagen. Maar achteraf denk ik vaak: Het was het waard. En ik weet dat alles het uiteindelijk allemaal waard zal zijn.

De goede moed komt en gaat. Het vertrouwen duikt op en dan weer onder. Maar ik blijf vastbesloten.

Want, hij is interessant, maar zo moeilijk te begrijpen soms, zo moeilijk te doorgronden. Het kost veel pijn en moeite.  Moeite die ik soms moeilijk kan opbrengen.

Ik word er moe van soms. Soms denk ik : Waarom is het allemaal zo moeilijk?. Soms  denk ik: Ik geef het op. Dan denk ik: Stik!                                                                                                                         

Op andere dagen wil ik niks anders meer dan het opgeven. Soms wil ik gewoon even niet meer, niks meer.  Dan wil ik weg, naar ergens ver hier vandaan waar het allemaal niet meer moet.

Maar het moet. Dus ik moet het accepteren. Ik moet ermee leven. Het fijne is dat het wel went. 

Hij blijft tenslotte altijd hetzelfde.