en waarom in hemelsnaam?
Zo te zien was het weer raak.
Dit keer leek het goed mis.
Het warme gevoel om me verdween als sneeuw voor de zon.
Het leek alsof het weer,
in z’n geheel was omgeslagen.
Opeens viel de regen met bakken naar beneden.
Iedereen zocht dekking en nam op die manier afstand,
terwijl ik worstelde met het openen van mijn paraplu.
Eigenlijk, wou ik me niet verschuilen.
Ik wou maken dat het stopte.
Een gigantische bui was opeens komen opzetten.
Ik haatte het.
Het verpestte alles.
De donkere bui greep mij aan
op een manier dat harder was dan ik hebben kon
en liet een gigantische vlek op mijn hagelwit humeur achter.
De roze wolken waar ik voorheen op had gelopen,
waren naar beneden gedonderd.
Het stormde.
Ik zweer dat je het kon horen in Keulen.
Woedende, harde ogen spraken boekdelen,
Het was opeens ijskoud,
daar waar een moment geleden een vrolijke, hartverwarmende glimlach had gezeten.
De onverstaanbare woorden waren overduidelijk.
Toch was de gebeurtenis moeilijk te begrijpen.
Ik wilde dat het stopte.
maar kon niks anders doen dan toekijken,
Ik keek toe,
naar hoe de storm een tijdje doorwoedde.
Er hing een snijdende spanning in de lucht.
Toen dreven de wolken een stukje uit elkaar.
Ze probeerden elkaar overduidelijk te vermijden.
maar gaven zo de zon'
weer een kans,
er heel voorzichtig door heen te schijnen.
Het ergste was voorbij,
maar het minste of geringste zou weer een botsing veroorzaken,
wist ik uit ervaring.
maar ik kon er niks aan doen.
De bui zou wel weer over waaien.
Tenminste, dat hoopte ik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten