B-stemming bereikt!

Gare de Biarritz, overdag

'Hij lijkt op een Mexicaan, klein met donker haar,' had mijn achternicht me verteld.
Hij zou me naar haar huis in Bidart brengen.

 Toen ik uit de trein stapte herkende ik Thomas meteen, door de beschrijving die ik had gekregen en hij herkende mij, want hij had een foto gezien.
 Hij kwam me lachend tegemoet.
 We gaven elkaar een hand, stelden onszelf voor en begonnen een gezellig gesprek. Er was genoeg om te vertellen.
We liepen het stukje naar de auto. Toen we bij de auto aankwamen keek hij me aan en toen vroeg hij:’ Is that the only thing you’ve got?' Hij refereerde naar mijn rugzak.

 Oh nee!
We renden met z’n tweeën terug naar de trein,
die er gelukkig nog stond.
Er werd net gefloten. ‘Stop de trein!’ schreeuwde de Mexicaan in het Frans tegen een conducteur, die zo’n 100 meter verderop stond en slechts een figuur was in de verte.
Ik rende de trein in en haalde mijn koffer vanuit het rekje, waar ik het normaal gesproken nooit in stop, maar dit keer wel om wat ruimte te besparen.
 Dat dit zou gebeuren was te verwachten, maar dat het echt gebeurde, hoe kreeg ik het voor elkaar?

Toen ik met mijn koffer in mijn hand weer het station uitliep keek ik om naar een man, waarschijnlijk een dronkaard, die op de grond lag in een plasje kots. Zijn krukken lagen naast hem. De politie stond buiten. Toen ik naar buiten liep, liepen zij naar binnen.

Dat was nog net goed gegaan, dankzij de Mexicaan. Ik liep het huis van mijn achternicht binnen en nam afscheid van de Franse Mexicaan, die heel goed Engels sprak en ook Spaans.

Bedankt Thomas.
Eindelijk had ik mijn bestemming bereikt, met koffer.


Gelukt en nu wat?

• the B-right side!