Ik staarde aan het begin verveeld naar buiten. Het Nederlandse landschap gleed aan me voorbij. De akelige grijze bomen staken als donkere, grijze gedaantjes af tegen de eerst zo helderblauwe lucht die al snel een net zo grijze kleur aannam. "Lente, waar blijf je? ", vroegen mijn chauffeuse en ik ons hardop af.
Hoe dichter we bij de grens kwamen hoe meer het uitzicht mij begon te boeien.
...België
Toen we de grens overstaken werd het uitzicht wat spannender. Het landschap was niet langer vlak. We werden opeens omringd door heuvels bedekt met een prachtige groene kleur, zo'n kleur die ik de hele dag zou kunnen zien en dat het soort rust brengt die alleen moeder natuur kan brengen.
Tussen dat mooiste soort groen lag hier en daar nog wat sneeuw. Als ik hier twee dagen eerder door heen was gereden had er een dikke laag ver-schrik-ke-li-ge sneeuw gelegen, dat soort sneeuw dat al lang niet meer hoort te vallen. Waar blijft de lente? De halve wereld wacht vol ongeduld.
Het eerste uur in de auto had ik geprobeerd om gezellig te zijn. Ik had een praatje gemaakt, pauzerend op de momenten dat meneer Tom Tom met zijn oersaaie stem op een dringende toon iets te melden had, zoals 'over 100 meter links afslaan' en 100 meter daarna 'Nu links af slaan' en nog meer van dat soort dingen.
Voor de rest probeerde ik te genieten van het klassieke muziek dat ons op onze reis begeleidde. Dit luisterde ze waarschijnlijk altijd tijdens haar autoritten naar de stad waar ze twee dagen per week studeerde.
Ik kon het muziek wel waarderen maar op een gegeven moment begon het allemaal als één pot nat te klinken. Ik verlangde naar wat variatie in de brouwerij, maar helaas. Ik voelde me slechts het meisje, vriendin van de familie, die zo veel geluk had gehad dat ze mee mocht rijden, zo veel spraken we niet.
Ik kon het muziek wel waarderen maar op een gegeven moment begon het allemaal als één pot nat te klinken. Ik verlangde naar wat variatie in de brouwerij, maar helaas. Ik voelde me slechts het meisje, vriendin van de familie, die zo veel geluk had gehad dat ze mee mocht rijden, zo veel spraken we niet.
Maar het was geen akelige stilte. Het was best gezellig.
Het laatste half uur van de reis vielen mijn ogen als vanzelf om de zo veel tijd dicht, hoe hard ik me er ook tegen verzette. Soms dutte ik even weg. Ik ben mezelf er niet helemaal van bewust wanneer dat dan precies was. ‘Je kan wel even je ogen dichtdoen. We moeten toch nog even rijden,’ had ze tegen me gezegd nadat ik aan haar had verteld dat ik de vorige nacht geen oog dicht had gedaan.
Ik had me als een gek in de rondte gewerkt om een opdracht af te ronden die ik gisteren moest inleveren. Helaas, de uren waren voorbij gevlogen en mijn werktempo was er niks bij. Voordat ik het wist restte mij slechts twee uur voordat ik, als ik besloot te gaan slapen, toch weer moest ontwaken om me te haasten naar school om me vervolgens weer te haasten naar het huis waar de vrouw van een ex-collega van mijn moeder en een goede vriend van mijn moeder en ik met wie ik naar Belgie mocht meerijden, woonde.
Slapen heeft geen zin meer, besloot ik, dus ik bleef wakker. Ik zag de zon opkomen en hoorde het allervroegste gefluit van de vogels.
Een uur voordat ik uit huis vertrok had ik besloten dat het toch echt tijd werd om mijn koffer in te pakken. Ja, dat moest ook nog gebeuren, helaas.
Ik kwakte er snel wat spullen in .
Eerst zocht ik wat kleren bij elkaar, voornamelijk ondergoed. De gedachte 'Daar is het wel lente.' vloog door mijn hoofd. Ik trok wat t-shirts, jurkjes en dunne shirts met lange mouwen uit mijn ladekast en smeet het bij de rest van mijn baggage. Mijn toiletspullen, die ik de vorige dag gelukkig al had klaargelegd, mocht ik niet vergeten.
O ja, mijn bikini zou misschien ook wel van pas komen (wat een heerlijk vooruitzicht), wie weet.
Ik kwakte er snel wat spullen in .
Eerst zocht ik wat kleren bij elkaar, voornamelijk ondergoed. De gedachte 'Daar is het wel lente.' vloog door mijn hoofd. Ik trok wat t-shirts, jurkjes en dunne shirts met lange mouwen uit mijn ladekast en smeet het bij de rest van mijn baggage. Mijn toiletspullen, die ik de vorige dag gelukkig al had klaargelegd, mocht ik niet vergeten.
O ja, mijn bikini zou misschien ook wel van pas komen (wat een heerlijk vooruitzicht), wie weet.
Het allerbelangrijkste waren toch echt mijn boeken en mijn tijdschriften, die een mooi plekje kregen, tussen al dat andere.
Mijn paspoort verdween in mijn rugzak. Mijn telefoon en mijn portemonnee stopte ik in mijn jaszak. Ziezo, klaar om te gaan.
Mijn paspoort verdween in mijn rugzak. Mijn telefoon en mijn portemonnee stopte ik in mijn jaszak. Ziezo, klaar om te gaan.
Al het andere dat ik waarschijnlijk was vergeten, kon ik daar vast wel lenen.
Dat was voor de bakker. Daarna werkte ik nog even verder aan de opdracht, die nog verre van af was.
Voordat ik er erg in had, had ik nog een half uurtje totdat ik bij mijn chauffeuse op de stoep moest staan. Er was geen tijd meer om naar school te gaan om mijn opdracht in te leveren. Ik raakte in een staat van paniek en begon te graven in mijn hoofd naar een oplossing.
De enige persoon die ik ermee kon vertrouwen en die altijd voor mij klaar staat schoot mijn hoofd binnen, mijn lifesaver.
Voordat ik er erg in had, had ik nog een half uurtje totdat ik bij mijn chauffeuse op de stoep moest staan. Er was geen tijd meer om naar school te gaan om mijn opdracht in te leveren. Ik raakte in een staat van paniek en begon te graven in mijn hoofd naar een oplossing.
De enige persoon die ik ermee kon vertrouwen en die altijd voor mij klaar staat schoot mijn hoofd binnen, mijn lifesaver.
Ik rende naar beneden en gooide de map in zijn brievenbus. Ik stuurde hem een berichtje en hoopte dat ik hem er niet mee wakker zou maken. 'Kan je alsjeblieft iets voor me doen....', was de vraag, of zoiets dergelijks.
Daarna rende ik naar de bushalte en sprong op de eerste de beste bus.
Om vijf voor negen stond ik bij haar voor de deur, netjes op tijd. Ik had geen tijd gehad om te ontbijten. 'Is er iets wat ik even snel kan eten?', vroeg ik. Ze bood me een banaan aan en vroeg of dat genoeg was. Ja hoor, hier moest ik het maar even mee doen.
Om 10 over 9 vertrokken we uit huis.
Daarna rende ik naar de bushalte en sprong op de eerste de beste bus.
Om vijf voor negen stond ik bij haar voor de deur, netjes op tijd. Ik had geen tijd gehad om te ontbijten. 'Is er iets wat ik even snel kan eten?', vroeg ik. Ze bood me een banaan aan en vroeg of dat genoeg was. Ja hoor, hier moest ik het maar even mee doen.
Om 10 over 9 vertrokken we uit huis.
De autorit duurde twee uurtjes.
Het tweede deel van de reis keek ik met vermoeide maar bewonderende ogen naar buiten. We waren omringd door mijn favoriete soort groen en geel, de boerenhuisjes vielen op tussen al dat groen en geel en daartussen was er niks. Het beetje sneeuw versierde de heuvels. De bomen waren iets groener dan die in Nederland maar over het algemeen nog steeds kaal maar...
Belgisch en behoorlijk beeldschoon!
Belgisch en behoorlijk beeldschoon!
 |
| niet zelfgemaakt maar om een soort van beeld te vormen van waar mijn ogen van mochten genieten |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten