B-Le(u)ven

‘Leuven is echt een hele kleine stad,’ was me verteld. 

Maar toen ik aan de andere kant van het station mijn eerste voet in het centrum zette en de oude vervallen huizen die een slechte eerste indruk hadden gewekt achterliet, 

voelde ik dat ik hier nog even moest blijven. 

Eventjes maar. 

Op het moment dat ik uit de auto stapte was ik van plan om meteen het station in te stappen en de eerste de beste trein te pakken naar mijn hostel, waar ik eindelijk mijn vermoeide hoofd kon doen rusten.

Maar nu moest uitrusten  héél even wachten.

Zo'n vier uur lang dwaalde ik zonder concreet plan door het stadje vol met gigantische, mooie, oude gebouwen, één voor één kunstwerken op zich en langs een mooie gracht, waarbij die van Utrecht niks is.       

Mijn rode koffer hobbelde met veel kabaal achter me aan, heuvel op heuvel af, over de kinderhoofdjes die de smalle straatjes bedekten.  

Gelukkig zat mijn laptop, die ik óók nog had meegenomen, in het mom van mijn opdracht van school afmaken, tussen het genieten door, en die op tijd inleveren, veilig in mijn rugzak. 

Het was onmogelijk hier niet van te genieten.

het meest indrukwekkende gebouw 

Maar op een gegeven moment begon ik me ook aan bepaalde dingen te ergeren.  

Dit gebeurde bijvoorbeeld toen ik voor de tweede keer in een tent een broodje kocht en voor de tweede keer informeerde of ze wi-fi hadden. Eerst moest ik natuurlijk vermelden dat ik iets ging consumeren, zodat ze niet zouden denken dat ik simpelweg misbruik wilde maken van hun service. 

Helaas pindakaas, weer geen geluk.

De man achter de kassa vertelde me dat ze wel eenn wireless connectie hadden maar dat ze het wachtwoord niet wisten. Daar had ik dus helemaal niks aan. 

Dit vertelde hij me zingend, zoals Belgen dat doen. Toen bedacht ik me dat ik hier niet zou kunnen leven met al die zingende mensen om me heen, die soms oh-zo moeilijk te verstaan waren. Ik zou er niet aan kunnen wennen. 

Zingen moet je vooral doen, doe vooral wat je gelukkig maakt, maar zing dan niet 24-7. 

Ik moest verschillende keren vragen of ze dat wat ze gezegd hadden a.u.b. konden herhalen.  Ze maken in Nederland grappen over de 'domme Belgen' maar ik was degene die me nu zo olie-dom voelde omdat Belgisch of Vlaams, hoe je het ook noemt, soms klonk als Chinees.

Toch genoot ik in diezelfde tent die me wat frustratie bezorgde van mijn macchiato zonder internet, toverde ik mijn laptop tevoorschijn en werkte ik héél even aan mijn opdracht, in het mom van 'O ja, dat moet ik nog gebeuren'.

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Ook aan het bezoekje aan dit stadje kwam een einde.

Ik kocht een enkeltje. 

Op internet had het wat goedkoper geleken. 

Niks aan te doen. Reizen is fijn.

Het was een uur of vier toen ik het mooie stadje achterliet. Ik was op vier wielen aangekomen en vertrok nu met een sneltreinvaart, en staarde onderweg naar Brussel, met mijn blik op oneindig, het wijde België in.

Tot ziens!

Op naar...

• de B. van o.a. B-russel