Uit het oog maar niet uit het hart.

Ik kwam aan op het eiland,

als 'het meisje uit Nederland.'

En stuitte meteen op wat ‘Nederlanders’

die me met open armen ontvingen.

Jij behoorde tot dat groepje,

En ik hoorde er ook bij,

twee meiden en wat jongens,

tussen jullie voelde ik me meteen thuis.

Ik kon mezelf zijn,

Ik voelde me meteen op mijn plek.

We konden lachen en huilen.

Jullie waren eerlijk.

Zo deelden jullie me op kamp, toen we elkaar pas kenden,

’s nachts, tijdens een speurtocht in het bos,

stilletjes mee dat ik het beste naar het toilet kon rennen,

omdat er grote bloedvlekken te zien waren op mijn achterwerk.

Die jullie hadden opgemerkt toen het licht van jullie zaklamp op mijn achterste viel.

Samen hadden we en leuke tijd,
Maar die tijd ging voorbij

langzaam dreef het groepje uit elkaar.

Mijn contact met de anderen verwaterde,

maar wij waren niet te scheiden.

Maar omstandigheden zijn nu anders,

De tijden zijn  veranderd.

Misschien heb je nu geen tijd,

heb je het te druk,

om stil te staan en terug te denken

maar ik denk wel eens terug.

Ik vond dat het tijd werd,

de foto’s heb ik van de muur gehaald

en opgeborgen,

zorgvuldig bewaard.

Vandaag kwam ik weer wat foto’s tegen,
Er naar blijven kijken heeft geen zin. 

Je speelde een belangrijke rol in mijn leven,
maar nu lijk je niks meer te zijn,
dan een mooie herinnering.

Ik wist altijd dat rozen verwelken,

Maar nu besef ik ook dat zelfs de beste vriendschappen vergaan.

en dat ik verder moet,

Er niet te veel bij stil moet staan.

Het leek onmogelijk,
maar ook ons contact verwaterde,

Onze vriendschap verdween,

Het verging niet als een schip dat kapot sloeg op de rotsen,

Maar verdween als een schip dat verdwaalde op zee.

Toch is het niet te vermijden,

Dat ik terug denk aan de goede tijden.

We waren 5 jaar lang de beste vrienden,

'Vrienden voor het leven',

dat had ik gedacht.

Het is anders gelopen,

uit het oog maar niet uit het hart,

Ik denk vaak terug aan hoe het was

en hoe het nu is,

Ik mis je.