Chocolat

Mijn zusje, dat is me er eentje.
Ze houdt van snoepen.
Het liefst snoept ze de hele dag.
En ik weet precies waar ze dol op is.

Komt het haar even goed uit dat de supermarkten in Frankrijk er vol mee stonden, rond pasen.
Toen ik door een van de supermarkten waaraan mijn achternicht en ik een bezoekje hadden gebracht, voor de dagelijkse boodschappen, liep stuitte ik op wat paashazen.
Ik had een paashaas met een blauw strikje opgepakt maar zette die meteen terug toen ik merkte dat er 'chocolat noir' op stond. Nee, daar zou mijn zusje niet gelukkig van worden. 'Chocolat du lait', die moest ik hebben.
Het was een lief schattig paashaasje geworden, verpakt in goudkleurige folie met een rood strikje en twee belletjes om zijn nek.
Het is niet de grootste paashaas die er was, maar hij liet me aan haar denken en ik wist dat ik mijn zusje hier dolgelukkig mee zou maken.

Een paar dagen later sprak ik haar op skype. 'Het enige jaar dat ik een paashaas heb gekregen voor pasen, was het jaar dat ik met jou in Nederland was,' zeurde ze. 'Neem je er een voor me mee?'

Ik had het gekocht met de bedoeling haar te verrassen. Het moment kwam eerder dan verwacht, maar dit was het perfecte moment om de paashaas tevoorschijn te toveren, zoals een tovenaar doet, uit zijn hoed.

Het toveren had een magische werking.
Het lange gezicht dat ze had getrokken verdween als sneeuw voor de zon.
Er verscheen een grote glimlach op haar gezicht.
Ze glunderde en bewoog enthousiast heen en weer.

Ze moet nog twee weken wachten voordat ze het werkelijk van kan smullen, maar die glimlach op haar gezicht, daar doe ik het voor.

le lapin du chocolat 

Er zijn weinig vrouwen die niet dol zijn op chocola. Chocola dat maakt een goedje in het lichaam aan waar je gelukkig van wordt. Welke vrouw wilt zich nou niet gelukkig voelen? Achteraf is het wat jammer als dat gelukzalige gevoel dat er in gaat via de mond, eindigt als vet op je heupen. Maar het is niet anders.

Chocoladetaart is iets waar ik nooit nee tegen zeg, ook al krijg ik achteraf altijd spijt, als de puistjes als paddestoelen op mijn gezicht omhoog schieten.

Ik heb veel chocoladetaarten gegeten in mijn leven, vooral op zwakke momenten. Het was zo'n zwak moment op de avond dat ik in Brussel zou overnachten, om de volgende dag  verder te reizen naar het zuiden van Frankrijk.
Ik vond dat ik toen wel een stuk chocoladetaart verdiend had, na een lange en vermoeiende dag, waarop echt alles misging.

De mevrouw die in het kleine cafeetje werkte leek even te twijfelen voordat ze vroeg of ik misschien een stuk van die taart wilde, omdat dat het een van enige taarten was, die om 9 uur 's avonds over was gebleven. De tiramisu was helaas al op.
'If there's chocolate in it, ofcourse I want it,' had ik gezegd.

Ik had snel genoeg door dat ik een foute keuze had gemaakt.
De taart was droog, waarschijnlijk doordat het de hele dag in de vitrine had gelegen, en elke hap leek op een hap olie met de wat bittere smaak van chocolade.
Het laatste stukje liet ik op mijn bord achter.
Ik had de mevrouw welgemeend op hun overheerlijke moussaka gecomplimenteerd. Nadat ik de chocoladetaart met veel moeite naar binnen had gewerkt vond ik dat het geen compliment verdiend had, maar om eerlijk te gaan zeggen dat de taart ver-schrik-ke-lijk vies was vond ik ook niet gepast.

Brussel staat bekend om z'n chocolade. Ik werd dan ook omringd door chocolade toen ik door de straten wandelde. Ik zou terug keren om chocola te kopen, had ik mezelf beloofd, voor mijn zusje en mijn moeder en nougat voor mijn vader en misschien iets anders of hetzelfde voor mijn oudere broer.
Hier is niks helaas meer van terechtgekomen.

Op de ochtend dat ik het vliegtuig moest pakken om terug te vliegen naar Belgie reden mijn achternicht en ik, in haar auto door de stad Biarritz.
Ik had nog een uur voordat ik op het vliegveld moest zijn en de tijd tikte niet terug maar vloog voorbij. 'Ik zet je hier af en dan rijd ik een rondje', zei ze. Dat hoefde ze niet twee keer te zeggen.
Ik sprong uit de auto en rende naar een winkel, die bekend staat om zijn chocola, waar ik elke dag dat ik in Frankrijk verbleef van mocht smullen.
Mijn achternicht had de tweede dag dat ik in Franrkijk was en we een wandeling door Biarritz maakte een doosje met chocolaatjes gekocht, allemaal verschillend en daarnaast had ze een overheerlijke chocoladetaart meegenomen naar huis.

We aten elke dag een klein puntje, omdat je anders kotsmisselijk wordt van de machtige taart, met de intense en overheerlijke smaak van chocola. Het is heerlijk te combineren met wat thee.
Mijn achternicht bleek een ontzettend grote theeleut te zijn, die haast kan tippen aan het theegeleuter van mijn huisgenoten. Ik vertelde haar in geuren en kleuren over hen.

Het mooie en verbazingwekkende aan het eten van deze taart, is dat ik tot op de dag van vandaag geen paddestoelen op mijn gezicht heb waargenomen en er ook niet meer vet op mijn heupen is terechtgekomen.


Die ochtend vloog ik dezelfde winkel binnen. Ik wipte ongeduldig van de ene been op het andere, nadat ik de taart die ik wou had aangewezen. 'Do we need to talk about conservation?' Ik onderbrak hem en zei dat dat niet nodig was (Ik had geen tijd!) .
'You can only keep the cake for two weeks at room temperature, not in the fridge,' zei hij toch. Ik was hem dankbaar omdat ik de taart waarschijnlijk in de koelkast had gestopt, als hij niks gezegd had. 'Dan droogt het uit,' voegde mijn achternicht eraan toe, toen ik weer in de auto zat.
Op dezelfde plek waar ik uit de auto was gestapt, was ik er weer in gesprongen. We vervolgden onze weg naar l'airport.

Ik liet de taart in de zak zitten die ik van de aardige man in de chocolaterie had gekregen en verplaatste het alleen op een gegeven moment van mijn rugtas naar mijn koffer, totdat ik weer in mijn kamer was beland, na een lange reis, terug naar huis.

'Where are you from?' had de jongeman die in de chocolaterie werkte aan mij gevraagd.
Ik vertelde aan hem dat ik uit Nederland kwam en graag de overheerlijke taart daar naartoe wou nemen en over een uur mijn vliegtuig zou pakken.

Hij zei toen iets, maar ik verstond er helemaal niets van en reageerde wat verward.
 'How do you say thank you in Dutch?', vroeg hij toen.
Ik begreep eindelijk wat hij had geprobeerd te zeggen.
'Dankjewel.' zei ik. 'Dankjewel', herhaalde hij en we glimlachten naar elkaar.
 Ik rende de winkel uit.
 'Doei', schreeuwde ik naar hem. Achteraf bedenk ik me dat ik op de automatische piloot was overgeschakeld naar de Nederlandse taal en dat hij waarschijnlijk geen flauw idee had van wat ik ermee bedoeld had of misschien toch wel.

het stukje extra geluk

 'Would you like something else?', had hij aan mij gevraagd nadat ik de taart had uitgekozen. 'No, thank you,' had ik gezegd.

Gisteren toen ik de taart uitpakte ontdekte ik een klein stukje chocola, gesmolten na de lange reis, gewikkeld in zilverpapier in de zak waar de taart in had gezeten
Of  het express of per ongeluk daar is beland, daar zal ik nooit achter komen.

Vanavond heb ik mijn beste vriend uitgenodigd om een stuk chocoladetaart te komen eten, ook al is hij niet van de chocola.
Ook andere vrienden en vriendinnen, en mijn moeder, heb ik al verteld over het stukje hemel op aarde dat ik speciaal voor hen in huis heb gehaald, helemaal uit Baskenland.

Dit moest en zou ik meenemen, want geluk dat moet je delen.
Deze taart is zo'n stuk geluk, intens en overheerlijk,
te vergelijken met het geluk dat mijn (beste) vrienden en mijn moeder, die niet alleen mijn moeder is, maar ook mijn beste vriendin, toevoegen aan mijn leven.

gateaux basques