Een nacht om nooit te vergeten...

als herrinering aan

We hadden heerlijk gegeten in een pizzaria. Eindelijk had ik kunnen smullen van een overheerlijke tiramisou, waar ik, sinds ik in Brussel was geweest, zin in had gehad.

Daarna gingen we uit ons dak. Ik had de tijd van mijn leven.
Ik was de jongste van het stel maar paste er prima bij, ook al voelde ik me af en toe wel het zevende wiel aan de wagen, vooral op momenten waarop het erg gezellig werd en er geknuffeld en gezoend werd en de koppeltjes foto's maakten.
'Maar ik heb niemand,' zei ik quasi zeurderig.
'Kies een jongen uit en flirt een beetje met hem en vraag of je een foto met hem kan maken. En als je toch een jongen gaat uitkiezen kan je net zo goed eentje uit kiezen die er leuk uitziet,' had mijn achternicht gezegd.
'Ok', zei ik. Ze had me uitgedaagd.
Ik keek rond, maar wist dat er niks van zou komen.

Er waren genoeg mannen die er goed uit zagen. Het bleef bij kijken (kijken, kijken, niet kopen). Geinteresseerd, dat was ik totaal niet, want die mannen, dat is niet wat ik wil.
En ik weet wat ik wil.
Mijn interesse gaat tegenwoordig naar iets specifieks uit, iets wat niet te vinden was in Frankrijk.

Met z'n zevenen vormden we een wat gek groepje,
We zouden ergens gaan eten en daarna uit gaan.
'Met wie gaan we eigenlijk uit?,' had ik gevraagd. Niet dat het wat uitmaakte. Ik vond alles prima.
'Met een paar van onze vrienden,' had mijn achternicht gezegd.

Mijn achternicht is van Curacao, net als ik en zij was met haar vriend, een Nederlander.
Ze hadden vier vrienden uitgenodigd, twee koppels.
De ene koppel bestond uit een vier maanden zwangere Amerikaanse blonde vrouw en een soon-to be dad, een Fransman met donker haar, beide ergens in de dertig, de man wat ouder dan de vrouw.

De andere koppel bestond uit een jonge, knappe, Mexicaanse vrouw met lang donker haar, waarmee ik het goed kon vinden, van 26 jaar en haar Franse vriend, de 'Mexicaan' die me van het station had gehaald toen ik aankwam in Biarritz, die veel ouder is dan zijn vriendin, had ik gehoord. Hij is ook veel korter, dan zij.

Dat zijn er zes en dan had je mij nog, een studente, ook van Curacao, slechts 20 jaar.
Relatief gezien piepjong.
Dit werd een verantwoordelijk nachtje stappen met volwassenen, dacht ik.
We spraken Engels met elkaar.

Tijdens het eten werd er 2 of 3 flesjes Sangria, een fles wijn en wat bier gedronken.
Het gesprek aan tafel ging voornamelijk over baby's.
Ik bleek er al meer vanaf te weten dan ik zelf dacht, overduidelijk veel meer dan de 30 plusser die over 5 maanden zou bevallen. Dit vond ik wat zorgwekkend.
Ik leerde weinig wat ik niet al wist, maar het was wel interessant, aan het begin.

Op een gegeven moment kwam  het onderwerp baby's mij de keel uit.
'I know it's something completely different, but in which part of the USA did you live before you moved to France?', vroeg ik toen en veranderde zo op een subtiele manier het onderwerp.
De rest van de avond werd er niet meer over baby's gesproken.

Toen we uitgingen,  bestelden ze 2 flesjes wodka, wat blikjes redbull en wat flessen jus d'orange.
Ik had eerder al 2 glazen sangria gedronken en dronk nu jus d'orange.
'You are 20. You should drink!' had de Mexicaanse jongedame tegen mij gezegd.
Ik vulde mijn glas met een bodempje wodka, gooide er veel jus d'orange op, in verhouding te veel om iets van de wodka te merken en goot de inhoud van mijn glas vervolgens quasi roekeloos achterover.  Zij moest lachen.
Haar dochtertje van 3 was thuisgebleven bij de oppas, samen met de dochter van mijn achternicht.
Drinken totdat je lam wordt en je je achteraf niks meer kan herinneren van wat je gedaan hebt en waarschijnlijk dingen doen, waarvan je later spijt krijgt, maar waarmee je dan wel opgescheept zit?
Ik dacht het niet. Ik kijk wel uit.

Op een gegeven moment merkte ik dat ze in een hoekje voor zich uit zat te staren. Ik liep naar haar toe. 'Are you tired?', vroeg ik en aaide haar over haar haren. 'Yes,' zei ze. Een gevoel van medelijden maakte zich meester van mij. Maar wat ik precies kon doen wist ik niet en ik wilde ook van mijn avond genieten, dus al snel verliet ik haar zijde weer en danste weer verder.
Later zag ik dat haar vriend naar haar toestapte.Hij drukte een kus op haar voorhoofd. Ik glimlachte.
Een tijdje later stond ze weer op de dansvloer en schudden wij samen onze billen, die ze nauwelijks had,  op wat Zuid-Amerikaanse muziek, dat op dat moment, maar naar mijn gevoel niet vaak genoeg,  gedraaid werd.

Om twee uur ging de tent dicht. 'I'll take care of those.' zei de Fransman die lijkt op een Mexicaan en naar horen zeggen erg goed is in turnen en zelfs prijzen heeft gewonnen. Hij stopte de flessen wodka en jus d'orange die over waren gebleven snel onder zijn jas en smokkelde ze op die manier, langs de bewaking naar buiten.'

'Je hebt een glas gestolen!', zei mijn achternicht tegen haar vriend. Hij stond nog wat te drinken, buiten de club waar we net heerlijk hadden gedanst. Ik ontdekte al snel een andere glas, op een betonnen blok achter ons, gooide de inhoud weg en liet de glazen in mijn tas glijden.
'Wat gaan we nu doen?', was de vraag toen we buiten stonden. Het werd stemmen.
De meesten wilden nog niet naar huis.We besloten naar een andere tent te gaan. Dit was wel een stukje lopen.

We liepen door een tunnel, een heuveltje op en langs het strand. De temperatuur was net goed.

Mijn achternicht, de Mexicaanse en ik liepen voorop en schreeuwden naar de mannen en de zwangere vrouw, dat ze door moesten lopen. De mannen waren aan het raaskallen. Ze hadden gevraagd of ze de glazen nog even van mij mochten lenen om nog wat te drinken, onderweg.

Wij lieten ze achter. In de verte hoorden we geschreeuw, waar we toen ontzettend om moesten lachen.
Laat ze maar lekker schreeuwen, dachten wij.

Toen we aankwamen bij de  tent, met het groene licht, dat je vanuit de verte kon zien, bleek er een gigantisch, lange rij te staan. 'We gaan niet in deze rij staan, dan duurt het een half uur voordat we binnen zijn en dan gaan ze waarschijnlijk al sluiten,' zei mijn achternicht, nadat ze de situatie had geanalyseerd '
We hebben een zwangere vrouw bij ons die vast moe is.'
 De anderen kwamen toen aangelopen.
'But it stays open till 6!', riep de Fransman, die lijkt op een Mexicaan. De alcohol had flink wat schade aangericht.
Hij liep naar zijn vriendin en begon op een rustige maar dringende en dreigende toon in het Spaans tegen haar te praten. 'Je moet niet weglopen, als ik je roep, daar kan ik erg boos om worden,' zei hij onder andere tegen haar .
 O, dus hij was degene die zo liep te schreeuwen. Opeens vond het niet meer lachwekkend.
Toch bleef zijn vriendin lachen. Vond zij het wel grappig?

Ik weet niet of haar vriend het door had dat mijn achternicht en ik elk woord konden verstaan van wat hij zei. Wij bleven stilletjes naast hen staan en luisterden naar de monoloog.
Daarna vertelden we in het Nederlands tegen de vriend van mijn achternicht, wat er zojuist gezegd was, met een glimlach op ons gezicht, alsof het erop geplakt was, zodat zij niet door hadden dat wij over hen spraken.

We besloten om rechtsomkeert te maken en naar huis te gaan. Het was leuk geweest.
De zwangere vrouw leek erg blij te zijn met dit voorstel. Ze had zich groot gehouden.

'But we never go out, we never go out,' bleef de dronken Fransman herhalen toen we terug liepen naar de auto. 'And one month I will have to take care of the baby when Mexico goes partying. Mexico has changed since we came in France.'  Ze zou de volgende maand op vakantie gaan naar Mexico, en haar kind bij haar vriend achterlaten.
Hij bleef van alles zeggen en zij bleef lachen.

Mijn achternicht vroeg of ze wat mocht drinken van het glas, nog half vol, dat hij in zijn handen had. Ze nam het glas van hem over, deed alsof ze dronk, maar liet kleine beetjes van de drank op de grond kletteren. Het laatste beetje gooide ze in een put. 'No, no, what are you doing?,' jammerde hij.
Daarna zei hij:' You are right. I shouldn't drink anymore.'

Toen moest hij plassen en deed vervolgens zijn behoeften op de zijkant van een Audi. 'If you pee on a car, you have to pee on a nice one, ' grapten wij.
Op een bepaald moment keek ik achterom en zag ik hem op zijn armen wankelen, op de heuvelachtige straten. Hij had geprobeerd met zijn dronken hoofd een handstand te doen

'He's always like that,' zei zijn vriendin tegen mij toen ik er met haar over sprak, 'that's why I never go out with him and I also hate  his friends.'
Een intense vorm van medelijden maakte zich van mij baas.
Ik wist hoe ze zich voelde en vond meteen dat het het beste was om deze man te verlaten.
Bij dronkenlappen moet je niet blijven hangen. Ik vertelde haar over wat ik had meegemaakt.


We namen een andere weg en het was flink een stukje lopen, heuvels op en af. De zwangere vrouw liep erg moeilijk.Weer kreeg ik medelijden, dit keer met haar.

Toen we bij de auto aankwamen, dachten we eindelijk naar huis te kunnen rijden. 'You guys have to  bring her home, so if I get caught by the police she will not get in trouble because we have a child.'
You can not drive', zei mijn achternicht tegen de dronken Fransman die van plan was om met zijn dronken hoofd achter het stuur te springen.

Hij bleef maar herhalen dat hij een binnendoor weggetje kende en al verschillende malen in de gevangenis had gezeten en het niet erg vond om door de politie gepakt te worden, mocht dit gebeuren.
Hij leek zich er niet van bewust dat hij met zijn dronken hoofd niet alleen een gevaar vormde voor zichzelf op de weg maar nog veel belangrijker, ook voor anderen.

Een half uur ging voorbij.
Hij weigerde nog steeds achterin de auto te stappen, want hij moest en zou in zijn eigen auto rijden. Daar stonden we dan, met z'n zevenen, waarvan eentje vier maanden zwanger, in Zuid Frankrijk aan de kant van de weg te discussieren met een dronken man die steeds agressiever werd.

We hadden het er allemaal erg moeilijk mee maar toen maakte mijn achternicht een beslissing.
We wensten de anderen succes en toen trapte mijn achternicht op het gaspedaal van de kleine Picasso. We reden met zijn auto weg en zagen hem achter ons aan komen en waren bang dat hij voor de auto zou springen of iets anders zou doen om ons tot stilstand te brengen.
Dit deed hij niet, gelukkig.
Mijn achternicht voelde zich erg slecht, maar dit leek de enige manier om te voorkomen dat die dronken man zou verongelukken.

De rit naar huis was spannend. We konden elk moment tot stilstand worden geroepen door de politie, maar dit gebeurde niet. We raakten verdwaald omdat de Mexicaanse de weg naar haar huis niet bleek te weten.

Uiteindelijk vonden we haar huis, een rommelig en ongezellig huis, met een gootsteen vol bergen afwas.

Een kwartiertje later kwam de dronken man thuis met hun kind in zijn armen, die ze hadden opgehaald, en duwde het kind, dat wakker was en verschrikt voor zich uit staade,  in de armen van haar moeder.
Hij was boos en zei geen woord.

Ik nam afscheid en wenste haar nog veel succes en gaf haar en haar kleine meid en knuffel, terwijl mijn achternicht stilletjes ontsnapte naar buiten, zonder iets te zeggen.
Het zou de laatste keer zijn dat ik de Mexicaanse zag dus ik vond wel dat ik op een fatsoenlijke manier afscheid moest nemen, voor zover dat mogelijk was in deze situatie.

'He'll get angry and pass out,' had de Mexicaanse gezegd toen we aan haar vroegen of ze wel veilig was en of  ze niet liever met ons mee wilde gaan naar huis, voor deze avond.
Dit stelde mij niet gerust.
Met grote zorgen, als rotgevoel in mijn buik, liet ik haar en haar kind achter in hun huis en nam ze in gedachten mee.

Achteraf hoorden we dat de man die dronken was ook wat raampjes had geprobeerd in te slaan en wat zijspiegels van auto's had vernield.

Het is een hele lieve, aardige kerel, zegt mijn achternicht.
De volgende dag stuurde hij een berichtje waarin hij zich verontschuldigde voor zijn gedrag en op facebook postte hij dat hij wou dat hij alleen jus d'orange had gedronken.

Fijn, dat hij achteraf spijt had. Maar achteraf, is het makkelijk om spijt te hebben.

Ze zal altijd in mijn gedachten blijven.

Wat ik heb overgehouden aan deze avond is...
een  goed verhaal en twee glazen, als souvenier, als herrinering aan de nacht waarop ik dacht uit te gaan met een stel verantwoordelijke volwassenen.
Een nacht die leuk begon, te gek was, maar daarna net iets te gek afliep.
Een ding is zeker,
het was een nacht om nooit meer te vergeten.