Een mooie wandeling.

Ik had nog zo'n 50 euro schatte ik, waarmee ik kon doen en laten wat ik wilde en misschien zelfs nog wat kon bewaren, voor wanneer ik terug was op Nederlandse gronden.

Ik moest voordat ik de stad zou verkennen eerst luisteren naar mijn lichaam die naar wat voedsel snakte.
De keuze was snel gemaakt.  Het werd een biologische maaltijd in het biologisch centrum van Gent.


Voordat ik er heen ging liep ik een rondje om het plein om de omgeving te verkennen en gooide een euro voor de straatmuzikant die heel mooi de cello kon bespelen.
Een euro, dat kon ik wel missen en een euro dat was wel het minste wat deze getalenteerde man verdiende.

gezond en overheerlijk

Nadat ik mijn eten had gekocht, nam ik aan een tafeltje plaats. Ik was me ervan bewust dat ik alleen was, net zoals ik me daar de hele rest van mijn reis van bewust was geweest. Het verbaasde me daarom ook niet dat er een Afrikaans uitziende man op me af stapte.'Wil je bij ons komen zitten? We hebben genoeg frietjes, je kan mee eten.' Ook al was ik gefixeerd geweest op mijn maaltijd, had ik de twee mannen wel gezien toen ik langs hen was gelopen. Ik had ook gezien dat zij mij zagen en dat hun ogen mij volgden toen ik een plek ver van ze vandaan uitkoos en plaatsnam.
 Nu wierp ik een blik op zijn vriend die nog aan tafel zat en mijn blik kruiste dat van een andere dame een eindje verderop. Ze wierp me een veelbetekende lach toe.

'Nee bedankt. Ik hoef geen frietjes. ' Hij vroeg me nog waarom en nog wat andere dingen. Ik probeerde vriendelijk te blijven maar hield voet bij stuk, totdat hij afdroop. Mooi niet.

Ik at snel maar liet mijn maaltijd goed smaken en liep weer langs de mannen om mijn vuile vaat naar binnen te brengen. Ik voelde hun ogen in mijn rug prikken toen ik me van hen verwijderde, richting de trams.

In de rij, nadat ik van alles en nog wat had opgeschept (Wat je maar wilt en hoe veel je maar wilt had er gestaan boven de bakken gevuld met verschillende gerechten), vroeg ik aan een mevrouw die voor me in de rij stond of zij me misschien kon vertellen waar ik het beste naartoe kon gaan om het mooiste van deze stad te zien.

Zij legde het me uit dat ik een tram moest pakken, tram 1 leek haar het beste, en naar het centrum moest reizen 'want daar is het echt heel mooi.' Ik had al door dat waar ik me nu bevond, echt niks te zien was.  Ik bedankte haar. Achteraf denk ik dat het dezelfde vrouw was geweest die mij het veelbetekende lachje had toegeworpen.

Na het eten stapte ik in de tram, betaalde een heel klein bedrag en reisde naar het centrum.

Daar wandelde ik rustig rond.
Het was inderdaad erg mooi. De grote gebouwen baadden in de late middagzon, die hen in het mooiste licht zette.

Ik wandelde maar wat rond, zonder bestemming maar hield rekening met de tijd die voorbij tikte.

Op een gegeven moment liep er een jongeman langs.
Bij het kruisen van onze paden dansten zijn korte kastanjebruine krullen synchroon met de mijne in de wind. Ik staarde naar deze krullen en kon het niet laten om er wat van te zeggen. Hij was al een eindje van mij vandaan.
 'I like your hair!', schreeuwde ik.'Thank you. Where are you from?', schreeuwde hij terug. Zonder er lang over na te denken schreeuwde ik terug dat ik uit Nederland kwam. Later bedenk ik me dat ik ook ' Curaçao' had kunnen zeggen. Nouja, wat had het ook uitgemaakt?

De dansende kastanjebruine krullen verdwenen in de  verte en ik liep glimlachend verder.

Ik liep kriskras door de stad toen een wat ouder echtpaar kwam aangelopen.
Naast ons lag er een gigantisch en verbazingwekkend mooi gebouw, die vroeg om een foto, waar ik het liefst ook op wou staan.  'Hello. Could you make a picture of me please?', vroeg ik op een vriendelijke, voorzichtige toon.
'No habla Ingles,' zei de man. 'Un foto por favor', probeerde ik toen in het Spaans (Op deze reis  kwam het spreken van verschillende talen echt heel goed van pas). 'Muchas gracias', zei ik achteraf. 

 Nadat ze een foto van mij hadden gemaakt en ik vervolgens ook van hen legde ik uit dat ik slechts een beetje Spaans sprak. 

de eerste foto. Het gebouw paste er niet  helemaal op, zei de man.

Ik legde uit dat ik in Nederland woon, maar uit Curacao kwam. Zij vertelden dat ze toevallig de volgende dag een bezoekje aan Amsterdam zouden wagen. Ik vertelde hen dat Utrecht ook heel mooi is om te bezoeken, of ze zouden luisteren of zich achteraf überhaupt nog zouden herinneren wat ik hen verteld had was maar de vraag. 

Daarna gingen we uit elkaar.

Kort daarna kwamen we elkaar weer tegen.Zij maakten nog wat foto's van mij en ik van hen. We stonden nog wat lachen om de schokkende afbeelding die op de foto hiernaast maar heel slecht te zien is.




We bleven elkaar maar bedanken voor de diensten die we aan elkaar verleenden.

'Gracias para siempre', zei de man.

En hier veel duidelijker

'Ciao', zei ik toen we voor de laatste keer uit elkaar gingen. Ik wou toevoegen dat ik hoopte dat ze van hun reis zouden genieten, maar wist niet hoe ik dit in het Spaans onder woorden moest brengen. 'Un bon viaje', zou mogelijk zijn geweest, bedenk ik achteraf. Helaas.
Toen ik wegliep bedacht ik me dat Ciao Italiaans is en niet Spaans. Het had 'Adios (amigos)' geweest moeten zien. Ik baalde. Deze fout maakte ik altijd.











Ik had een heel stuk gelopen en gezocht naar de juiste tramhalte, om de tram terug naar het station te pakken,  totdat een meisje op de hoek van de straat zo aardig was geweest om me aan te wijzen waar ik moest zijn.
Ze had me eerst uitgelachen, toen ik vroeg hoe ik het beste naar het station kon lopen. Ik had tot op dat moment gewoon de tramrails gevolgd.

 Ik bedankte haar en stapte 10 minuten later in de  tram en ik moest lachen om het Belgisch toen een meisje aan haar vriendinnen vertelde dat haar moeder ('mijne mama') boos op haar zou worden als ze bepaalde kleding zou dragen.


Een half uur te vroeg kwam ik aan op het station. Van de vriendelijke mevrouw bij de informatiebalie hoorde ik dat ik een trein eerder kon pakken, die over een kwartier zou vertrekken. Goed plan.

waar ze heerlijke koffie verkopen

Er was nog één ding wat ik moest en zou doen, voordat ik uit deze mooie stad vertrok.
Er was me direct toen ik 1,5 uur terug aankwam een kraampje opgevallen waar ik nog een bezoekje aan had willen doen en die ik achteraf aan iedereen die op het  station van Gent terechtkomt, aan kan raden.

De Starbucks, liet ik links, terwijl het eigenlijk rechts van me lag, liggen. De Starbucks is immers op elk station in Nederland te vinden.
Ik kocht een 'Cafe Maya' , een combinatie van koffie en chocola dat me herinnerde aan de chocolade die van oorsprong gemaakt was door de Maya's en in de film Chocolat, dat zich in Frankrijk afspeelde, genoemd was.

Er was een mooi hart te zien, toen ik naar de koffie keek die een knappe jongeman voor me had klaar gemaakt.
Een wat oudere man die Atef heette vroeg vervolgens of ik cacoa over mijn koffie wilde. 'Ja graag,' zei ik zonder erbij te denken. Daarna had ik spijt toen ik zag hoe het hart voor mijn ogen verdween, onder een laagje cacoa. 'Maar nu is dat mooie hart verdwenen', zei ik quasi zeurderig. 'Wil je er nog eentje dan?', grapte de man. 'Nee bedankt,' lachte ik. Ik groette en wenste beide mannen een fijne avond toe en wierp de knappe jongeman, die net als Atef van Arabische afkomst leek te zijn, een speelse glimlach toe.
De koffie smaakte overheerlijk.Het was precies zoals ik me voor had gesteld toen ik de warme chocola zag verdwijnen in de monden van de mensen in de film Chocolat.
Ik sipte van mijn combinatie van koffie en chocolademelk en wachte op de trein en vroeg voor de laatste keer aan een mevrouw, die met wat leek op haar dochter op het station stond, of ze een foto wilde maken. Terwijl ik het eigenlijk aan haar moeder gevraagd had nam haar dochter mijn telefoon aan. 'Ja natuurlijk', zei ze op een hele vriendelijke toon. 'Bedankt,' zei ik.
Op het perron zat een schattig stel uitgebreid te zoenen. Ik wierp hen een glimlach toe maar verloor  hen later uit het oog toen we ons, 5 minuten voor de trein zou vertrekken, naar een ander perron moesten haasten, vanwege een spoorwijziging.

Op station Gent Sint-Pietersburg

Ik had alles gedaan wat ik wilde doen en meer. Het was mooi geweest, erg mooi zelfs.

De reis naar huis kon beginnen. 

Ik besefte toen niet, dat me nog een avontuur stond te wachten.