Volgens plan, nog een B-zoek aan.

Ik had mezelf beloofd een bezoekje te brengen aan de stad waar ik alleen maar goede verhalen  over had gehoord.
‘Moet je doen’, was er gezegd.
'Doe ik', had ik geantwoord.
Als het kan, had ik gedacht.

Toen ik op het  vliegveld Charleroi Sud een ticket wou kopen naar station Brussel Zuid (Bruxeiles-Midi) gaf het apparaat bij de kassa aan dat ik niet meer genoeg saldo op mijn rekening had om een ticket van 13 euro te betalen.

Geen ramp.  Ik toverde de papiertjes die ik de dag er voor uit de muur had getrokken tevoorschijn, betaalde de ticket en telde vervolgens hoe veel er was overgebleven. Ik had nog precies 85 euro en moest daarmee ook weer in Nederland zien te komen. Het moest lukken en als het geld op was voordat ik de grens bereikte bestond er altijd nog de optie om te liften.  Dit zou zelfs iets toevoegen aan mijn avontuur.

Op dat moment begreep ik waarom het niet gelukt was om een ticket te kopen bij een automaat. Ik had het driemaals en bij verschillende apparaten geprobeerd totdat ik aan voorbijganger had gevraagd of er ook een andere manier bestond om aan een ticket te komen. Toen had ik gedacht dat de machine mijn bankpas simpelweg niet herkende. Het was geen moment bij me opgekomen dat ik 230 euro in de min stond en dat er daarom geen ticket uit de apparat rolde. Uiteindelijk had ik mijn ticket. Gelukkig had ik de vorige dag 100 euro gepind, voordat mijn huur werd afgeschreven.

De bus zou over 15 minuten arriveren. Ik sloot bij wat andere mensen aan die al  bij de bushalte stonden te wachten en nam plaats op mijn koffer, die vaak ook prima dient als stoel.

Het leek een eeuwigheid te duren voordat de bus kwam aanrijden. Ik deed enige aanstalten om mijn koffer op te tillen en in het baggageruim van de bus te stoppen toen een aardige jongeman de koffer van mij overnam en zonder enige moeite in het ruim plaatste. ‘Thank you’, zei ik, blij verrast dat er nog zulke jongemannen bestaan.  Hij schonk mij een glimlach.

Ik nam plek in de grote tourbus, die de vorige keer, op die dag waarop alles wat maar mis kon gaan mis was gegaan, zonder mij was weggereden. Een paar minute later stapte de jongeman die mij had geholpen in en nam op een plek voor mij plaats.

groen gras en een blauwe hemel: mooi!

De rest  van de rit staarde ik afwisselend van het prachtige groene dat buiten voorbij kwam, naar mijn buren naast mij, die erg Frans leken en naar het donkerblonde plukjes die boven de rugleuning voor mij uitstaken. Tussendoor vielen mijn ogen af en toe dicht.

De bus kwam tot stilstand en iedereen stapte uit. Ik was een van de laatsten. De jongeman die me eerder had geholpen was weer zo vriendelijk om mijn koffer uit te ruim te halen. Toen hij me voor een tweede keer aankeek bleek hij niet zo knap te zijn als ik had gedacht. Helaas, maar hij kon ermee door.  ‘Where are you from’, vroeg ik. ‘I live her in Brussel’, zei hij. ‘O, dus je kan Nederlands praten?’ Vanaf dat moment converseerden we in het Nederlands verder.  Hij vroeg waar ik naartoe ging. 'Is het je eerste keer in Brussel? Weet je waar je heen moet?'

Hij was op vakantie geweest en stond vast te popelen om me een rondleiding te geven, nadat hij zijn baggage thuis had gedumpt.  Misschien was dit de kans om een nieuwe vriendschap te sluiten.

Maar helaas, ik was op dat moment niet geïnteresseerd in Brussel. Daarnaast moet ik het koste wat kost proberen te voorkomen dat ik onnodig geld uitgaf aan wat dan ook.

‘Ik ga naar Gent’, zei ik toen. ‘O, dat is die kant op.' Hij wees met zijn vinger in de verte. Had hij me goed begrepen? Dacht hij soms dat ik zou gaan lopen?  

We namen afscheid van elkaar. Wel thuis.’, zei ik en herhaalde het vervolgens nog een keer toen hij me verdwaasd aankeek en zo gingen we uit elkaar.

Ik dwaalde een tijdje door het station op zoek naar een informatiebalie waar ik ook tickets kon kopen. Het station bleek groter te zijn dat ik in eerste instantie had gedacht maar uit eindelijk vond ik mijn weg.

 ‘Een ticket naar Gent alstublieft,’ vroeg ik aan de man achter de kassa. Ik hoopte dat hij me niet zou doodslaan met een hoge prijs. Als het te duur  is dan ga ik niet, zei ik tegen mezelf.

‘Dat wordt 8,70 euro.’ Ik verruilde een van mijn papiertjes van 10 voor een ticket en stopte die en het wisselgeld weg,op een hele veilige plek in mijn portemonnee.

Een kwartier later stapte ik in de trein. Het was een oerlelijk ding dat haast uit een ander tijdperk leek te komen. Ik koos een plekje uit tegenover twee mannen.  Ik tilde mijn koffer met veel pijn en moeite op, met de bedoeling om het in het rek boven mijn hoofd te plaatsen. Vergeet je koffer niet weer wanneer je uitstapt, zei ik in gedachten streng tegen mezelf.

Maar het koste wel erg veel pijn en moeite om de koffer ruim 1,5 meter de lucht in te tillen. De grote man met een bierbuik, grijs haar en meer zwarte dan gele tanden voelde zich geroepen en schoot me gelukkig te hulp. ‘Het is ook een bèr van un vent, hè?’, zei de  andere man. Ik keek de man even verward aan en besefte opeens wat hij gezegd had. ‘Oh een beer van een vent,' herhaalde ik in het algemeen beschaafd Nederlands.

De trein begon te bewegen. ‘Ik moet jullie waarschuwen dat het stinkt wanneer ik mijn tas open, want ik heb Franse kaas bij me’, zei ik. ‘O, dan zijn het in ieder geval niet mijn tenen’, grapte de  bèr van un vent. Hij sprak met een raar accent of dialect of wat het ook was, dat ik nog niet eerder gehoord had in België. Het gesprek dat hij en zijn vriend de gehele weg voerden was moeilijk te verstaan.

‘Ga da lukken juffrouwke?’, vroeg de bèr van un vent toen de trein in Gent Sint-Pieters tot stilstand kwam en ik uitstapte. ‘Jawel, naar beneden is makkelijker dan naar boven. Bedankt en een fijne dag verder.’ Ik stpte met glimlach op mijn gezicht uit en hoorde nog net hoe ze mij ook een ‘fijne dag of fijne avond’, maar dan wat minder goed verstaanbaar.

Eerst deed ik wat er gedaan moest worden en nam plaats in een rij. Daarna nam ik plaats in een andere rij omdat het, toen ik eindelijk aan de beurt was, bleek dat ik in de verkeerde rij mijn tijd had staan verspillen. Ik was een kwartier verloren en baalde er lichtjes van.
 ‘Wat betekent grensverkeer dan?’, vroeg ik aan de vrouw achter de balie die me zojuist kortaf had mede gedeeld dat ik niet bij haar aan de balie moest zijn. Ze was echter niet bereid nar mij te luisteren en gaf geen antwoord.

Toen ik in de juiste rij stond en aan de beurt was kocht ik een ticket naar Nederland.
 'Ik heb studenten ov dus ik hoef maar tot over de grens te betalen', legde ik uit. De vriendelijke jongeman achter de balie begreep het meteen en hield er ook rekening mee dat ik nog geen 26 was. De ticket, die slechts 13 euro had gekost, verdween vervolgens in mijn rugzak.

Daarnaast printte de jongeman nog een blaadje uit waarop stond waar en wanneer ik precies de trein moest pakken.

Ik had 2 uur om de stad te verkennen, voordat de reis naar huis zou beginnen. Dit moest lukken. 

Maar Gent Sint-Pieters, was dit wel het deel van Gent waar ik moest zijn? 

Toen ik het station uitliep verwachtte ik meteen pracht en praal te zien, maar het pracht en praal bleef uit, op een raar object, dat  volgens mij kunst voor moest stellen maar ook een of ander monument kon zijn, na.

Het 'wat het ook was'

Ik moest uit zien te vinden waar ik was beland,  maar eerst moest ik mijn energievoorraad aanvullen.
Het was 6 uur ’s middags en hoog tijd om een hapje te eten.

Dit was het einde van een hele reeks verhalen over mijn reis via Belgie naar Frankrijk en terug naar Nederland

1. aan het B-gin
2. B-le(u)ven
3. de B. van o.a. B-russel
4. B-on Voyage
5. de B-aguette
6. B-alen
7. B-ullshit
8. Tijd B-nutten
9. Ik ben er B-bijna
10. B-stemming bereikt
11. the-B-rightside
12. volgens plan nog een B-zoek aan...
13. chocolat

Nog meer reiservaringen...

• Istanbul
• A trip to lake district
• The adventure in lake district continues
• een mooie wandeling