Kan ik wel mezelf zijn?

Daar ben ik weer,
Ik ben het,
Ik ben het echt.
Uniek, zoals geen ander,
speciaal.
Ik wil het niet, geen denken aan, dat ik verander.
Maar kan ik wel mezelf zijn?


Ik kan zo veel
Ik wil zo veel.
Ik wil alleen maar alles,
en het liefst allemaal tegelijk.
Totdat ik door de bomen,
het bos niet meer zie,
dan dwaal ik af,
en dan verdwaal ik weer.
Zo raak ik tijd kwijt.


Prioriteiten stellen,
dat hoeft toch niet,
dat kan ik niet.
 Ik maak de dagen gewoon wat langer,
slapen kan altijd nog,
want het moet,
dit moet nog even.
Ik moet nog even mezelf zijn.

Als ik dan eindelijk mijn hoofd neer leg op het kussen,
dan heb ik eigenlijk nog zo veel te doen,
zit dat hoofd behoorlijk vol,
dan valt er nog zo veel te denken,
in mijn dromen gaat het denken door.
Mijn gedachten en gevoelens negeren,
dat lukt me niet.
En 's morgens wanneer ik ontwaak,
 dan heb ik niet genoten van mijn slaap,
en dan begint het denken weer,
dan begint de dag,
met een hoofd vol gedachten,
dat overgiet.

Ik ga maar door,
als ik maar door ga en niet stil sta,
 dan kan alles.
Dan lukt alles,
dus ik ren en ik vlieg,
maar dan stort ik neer,
dan gaat alles mis,
Dan slaat het me in mijn gezicht,
en heb ik het opeens door,
het wordt weer allemaal te veel,
en dan is het weer te laat,

Maar is het dan zo veel gevraagd?
Mezelf zijn is het enige wat ik wil.
Maar kan ik als een chaos,
in deze drukte,
wel mezelf zijn?

Want, geen moment is het stil.
De onrust woedt in mij.
Ik snak naar de rust,
in de storm,
die ik in de nacht niet vindt,
maar in jou vond.
Nu ben ik het verloren,
die rust,
die verdwenen is.

Toch zoek ik die rust,
heel bewust,
al heel m'n leven.
Maar nu ik geen rust vindt,
vind ik geen steun,
voel me niet gehoord
en niet begrepen.
Want wie begrijpt er dat ik mezelf wil zijn?

Maar dat wil ik echt, gewoon mezelf zijn.
 Ik volg mijn hart,
mijn gedachten en gevoelens,
probeer ze bij te houden,
 maar dat gaat allemaal zo snel.
En al biedt jij mij een luisterend oor,
 dat wordt mijn praten al snel te veel,
dan gaat het al snel, te snel,
terwijl ik voel dat ik niet eens de helft vertel.

Op momenten dat het misgaat,
dan voelt het opeens niet meer goed,
om mezelf te zijn,
(maar toch wil ik het)
Dan neig ik naar de therapie,
naar de pillen,
iets wat niemand zou moeten willen,
want ben ik dan nog wel mezelf?
of raak ik mezelf kwijt?

Ik vind mijn rust,
als ik het kwijt kan.
Het liefst gooi ik het bij jou, allemaal eruit.
Dan stort ik mezelf op jou,
en laat mezelf heel even los
Ik kan weer verder dan.


maar wie heeft er nu tijd,
voor een duizendpoot,
een octopus,
een bezige bij,
een stuiterbal,
een kletsmajoor, (en ga zo maar door)

Het lijkt opeens wel erg gewaagd,
zo onverstandig,
vol risico's
en te veel gevraagd,
en heb ik zelf wel de tijd,
om mezelf te zijn?
want als ik mezelf ben,
wat zal er dan van mij worden?