Na een blik naar buiten besefte ik,dat het zonnige weer van gisteren ons vandaag niet gegund was.
Buiten was het een grijs geheel. Toch had ik nog hoop en sprong op mijn laptop af.
'Meneer Weerman, vertel eens wat voor weer het vandaag wordt', zei ik hardop.
Er werden temperaturen verwacht van tussen de 3 en de 11 graden en alsof dat niet genoeg was,
ook regen, ook dat nog.
Ik viste mijn winterjas met veel tegenzin weer eens van de kapstok.
Daarna controleerde ik de inhoud van mijn tas op de aanwezigheid van mijn portemonnee, waarin mijn ov-kaart veilig zit opgeborgen.
Mijn fiets die bleef vandaag thuis, besloot ik.
Achteraf een hele verstandige beslissing,
toen ik een uur of twee later door de regen huppelde, dat als bakken uit de lucht viel.
Ik voelde hoe de druppels mijn winterjas koud en vochtig maakten en was maar al te blij dat ik in dit weer niet op de fiets zat.
"Wat ben je vrolijk voor dit weer",
zeiden twee mannen tegen mij toen ik richting de bussen liep om weer naar huis te gaan.
"Ja dat moet toch?"
Ze gaven me gelijk, met een glimlach op hun gezicht. Ik grijnsde terug en vervolgde mijn weg.
Ze gaven me gelijk, met een glimlach op hun gezicht. Ik grijnsde terug en vervolgde mijn weg.
 |
| Mensen relateren slecht weer automatisch met scheve gezichten en slechte buien die er helaas pindakaas meestal ook mee gepaard gaan. Als het zonnetje niet schijnt, dan veranderen vrolijke gezichten in lange gezichten en norse blikken. Juist als de zon niet schijnt, moet men het zonnetje zijn! De buschauffeur was vanmorgen het zonnetje. Hij groette iedereen met een grijns, maakte grapjes en wenste ons allen bij het verlaten van de bus een fijne dag toe. Waren alle buschauffeurs altijd maar zo vrolijk, zon of regen. |
Vanochtend kon de dag na 6 uurtjes te hebben geslapen weer beginnen.
Mijn eerste tentamen inzage en vervolgens leren voor mijn eerste herkansing van een tentamen, in 2 jaar, stonden op het programma.
Zo goed als ik me had gevoeld toen ik het lokaal waar ik het tentamen in had gemaakt verliet,
zo onheilspellend was het gevoel toen ik de lijst met cijfers op het internet afspeurde naar de mijne.
Ik had helemaal geen zin om te kijken,
maar ik kon er niet om heen.
Toen ik de 5,2 ontdekte sprongen de tranen in mijn ogen.
Had ik het verkeerd gezien, misschien?
Ik keek nog eens.
Mijn bui was verpest.
De gezellige sfeer in mijn kamer was op slag verdwenen.
Een van mijn beste vriendinnen die bij mij logeerde probeerde mij tevergeefs te troosten.
Ik sloeg een warme, liefdevolle knuffel af.
Ze probeerde me ervan te overtuigen dat dit soort dingen gebeuren en dat het niet het einde van de wereld was, maar ik dacht er heel anders over. Ik kroop in foetushouding op mijn bed en snikte alsof de hele wereld net was vergaan.
Want, hoe kon ik het laten gebeuren?
Ik had het mezelf nog zo beloofd mijn gehele opleiding herkansingloos af te ronden.
Nu had ik gefaald.
Toen ik in slaap viel,
had ik er gelukkig vrede mee gesloten.
Het was toch niet het einde van de wereld,
alleen een onvoldoende.
Wat doe je er aan?
Het ging allemaal van z'n leie dakkie totdat ik besloot om een week, even tussen door, op vakantie te gaan.
Ik had niet geslapen omdat ik mijn verslag moest afronden voordat ik vertrok en flanste het verslag dat ik moest in leveren, waar ik de vorige dag aan begonnen was, op het vliegveld even in elkaar en leverde het via de email in, terwijl het eigenlijk op papier had moeten gebeuren.
Ik was me ervan bewust dat het een ongestructureerd geheel was, waar vast geen touw aan vast was te knopen en dat het nog beladen was met fouten.
Ik had geen tijd gehad om mijn perfectionistische check
op fouten honderd maal en nog een keer uit te voeren. Normaal gesproken stuurde ik mijn verslag na deze perfectionistische check dan naar mijn moeder die nog een perfectionistische check uitvoerde en daarna feedback gaf.
Deze feedback verwerkte ik dan en dan mocht ze er nog een keer naar kijken. Was het in haar ogen goed gekeurd, dan pas kon ik het inleveren.
Nu was er geen perfectionistische check uitgevoerd en was er geen moeder die het na kon kijken.
Ik had er koortsachtig aan zitten werken, in een cafeetje op het vliegveld. De druppels hebben op mijn voorhoofd gestaan. 5 minuten voor de deadline leverde ik het in. Hoe dan ook, ingeleverd was ingeleverd en misschien, heel misschien was het genoeg om een voldoende te halen, dacht ik.
Maar helaas, het ongestructureerde geheel, waar geen touw aan vast te knopen was, beladen met fouten bleek een magere 5 waard te zijn.
O, een 5 dacht ik, dat valt mee, maar het was net niet genoeg.
De docente zei dat ze er vertrouwen in had en dat het vast wel goed zou komen als ik er iets langer voor zou gaan zitten en noemde het 'een slechte start'. Ik had haar nog even vanaf het vliegveld in Belgie gemaild en haar de situatie uitgelegd. Ze begreep dat ik een ontzettende grote pech had gehad.
Toch was het en bleef het volledig mijn eigen domme schuld.
Al had ik er iets harder aan gewerkt, al was ik iets vroeger begonnen, dan had het niet hoeven gebeuren. Dat was balen!
Het eerste verslag dat ik moest herkansen was een grotere teleurstelling.
Ik begon er de dag van te voren aan, omdat ik dacht dat ik het wel even snel kon doen. Vervolgens kwakte ik, uit mijn hoofd, even snel wat op papier en zocht er, even snel, wat bronnen bij, zodat het er heel wetenschappelijk onderbouwd uitzag. Tot de laatste minuut tot de deadline zat ik te stressen. Net op tijd stuurde ik het op.
 |
| Being in the dissapointment valley for too long can be deadly. Get the hell out |
Het meisje waarmee ik samen moest werken was op tijd begonnen en had haar best gedaan. Ik had er niet veel tijd aan besteed, maar het had me wel veel stress opgeleverd.
We haalden een 5.
Zij liet duidelijk, en terecht, blijken dat ze veel meer van mij had verwacht en dat haar teleurstelling groot was en ze was boos.
Het deed pijn toen ze me bij de plenaire bespreking van het verslag geen blik waardig gunde. Bij het meisje dat altijd een zonnetje was geweest en mij daarmee verblijdde tijdens de lessen, daar kon nu geen lachje van af. Ze staarde met een koude blik voor zich uit en ontwijkte dat van mij.
Dit deed pijn, onzettend veel pijn.
Ik had niet alleen haar teleurgesteld maar ook mezelf. Ik kan me altijd ontzettend irriteren aan mensen waarmee je moet samen werken maar die de kantjes er vervolgens aflopen. Nu was ik de pot die de ketels ervan had verweten dat ze zwart zagen.
"Ik dacht dat jij me had kunnen helpen en wat dingen had kunnen leren", zei ze. Ze was niet alleen mijn partner geweest maar ze was ook altijd aardig geweest en gezellig en behulpzaam en dit had ze niet verdiend.
Ik besloot het hoe dan ook goed te maken.
Ik stapte op de docente af met mijn verhaal. "Het was niet haar schuld. Ik heb mijn best niet gedaan en..... "
Bij de inzage van het verslag bleek haar gedeelte ook als onvoldoende te zijn beoordeeld,
maar ik bleef me schuldig voelen. Ze had het niet verdiend opgescheept te zitten met een partner die laks en lui was geweest.
De puntjes die ik op mijn gedeelte had kunnen verdienen,
als ik er net iets meer aandacht aan had besteed,
hadden haar een herkansing, als toevoeging aan de lange lijst waarvan ik me bewust was, kunnen besparen. Ik baalde.
Nadat ik het tweede verslag, dat ik achteraf moest herkansen, had ingeleverd kon ik opgelucht adem halen en genoot ik van mijn vakantie in Zuid-Frankrijk.
Over 1,5 week moest ik een tentamen afleggen, spookte het door mijn achterhoofd. Maar ik liet die gedachte de pret niet bederven.
Mijn handboek, als een loodzware pil, had ik meegezeuld. Maar studeren dat werd hem niet.
Het eenjarige dochtertje van mijn achternicht, mijn achtericht en haar vriend en Zuid-Frankrijk in zijn geheel bleken veel interessanter, leuker en gezelliger te zijn. Ik kwam niet helemaal naar Zuid-Frankrijk en had niet ontzettend veel geld uitgegeven om weliswaar in het zonnetje, te zitten studeren.
Studeren daar heb ik nog genoeg tijd voor, dacht ik, terwijl het tentamen steeds dichterbij kwam.
Toen ik terug kwam op Nederlandse gronden besloot ik om dan eindelijk te gaan studeren. 3 dagen kropen voorbij. In die drie dagen probeerde ik de concentratie op te brengen. Pas de vierde dag en 4 dagen tot mijn tentamen stortte ik me, volledig gemotiveerd en toegewijd met optimale concentratie op de stof. De 700 pagina's moest ik nu zo snel mogelijk in mijn hoofd zien te stampen.
Aan het cijfer dat ik behaalde te zien, was 4 dagen net iets te kort en was ik toch net iets te laat begonnen. Helaas, een 5,2.
Ik heb wel mijn best gedaan, met de middelen die ik had na alle gebeurtenissen die volgden op mijn acties.
Mijn samenvattingen had ik per ongeluk in het lekkere, warme, Zuid-Frankrijk laten liggen.
Balen, maar wat doe je er op zo'n moment aan?
 |
| Welkom!! |
Buiten de deur van het lokaal wachte ik geduldig tot de rij langzaam maar zeker opschoof. Ik kwam elke keer een stapje dichter bij de verschillende stapels van blaadjes.
Ik snapte het niet. Ik ving flarden van conversaties op en besloot het te vragen.
"Liggen alle opgaven apart?" vroeg ik wat verward.
'Ja', zei een meisje dat naast me stond." Nu begreep ik eindelijk waarom we onze naam en studentennummer altijd op alle blaadjes moeten notere en eigenlijk was het heel logisch dat de docenten op deze manier de tentamens nakeken. De ene vraag 26, de andere vraag 27 en weer een andere vraag 30 enzovoorts. Ja, zo gaat dat vermoeiende proces van nakijken natuurlijk veel sneller, vooral als het om zo'n 300 studenten gaat.
Ik staarde even naar de stapels van vraag 25, van de leerlingen A-G.
"En waar vind ik de W dan?", vroeg ik aan de docent die het gehele proces van inzage moest begeleiden. Ik had wat medelijden met haar. 'Die liggen gewoon in de volgende stapel', zei ze op een toon die mij niet aan stond.
In een erg goede bui leek ze niet te zijn, misschien lag het ook wel aan het weer. Ik had medelijden met haar.
Wedden dat ze baalde. Dit kon onmogelijk een pretje zijn. Waarschijnlijk, bedacht ik me, trekken de docenten lootjes om te beslissen wie de eer heeft om hier haar tijd te komen verspillen.
Niemand staat te springen om tijd te verspillen aan gefrustreerde en ongelukkige studenten die vastbesloten zijn wat puntjes erbij te snoepen door de docenten ervan te beschuldigen fouten te hebben gemaakt bij het nakijken of onrechtvaardig en onredelijk te hebben gehandeld.
Ze moest ook alle vragen beantwoorden van deze studenten die er helemaal geen begrip voor hadden dat ze bijvoorbeeld (meestal helemaal terecht) geen halve punt hadden gekregen voor een bepaalde antwoord.
Ik zocht in de speld in de hooiberg, tussen al de hooibalen, naar dat ene blaadje waarop ik die fouten had gemaakt, die me 0,3 punten tot die 5,5 hadden gescheeld. Ik ging eerst 4 andere stapels af. Uiteindelijk had ik het dan gevonden, dat ene blaadje, en inderdaad, bij het beantwoorden van die ene vraag had ik inderdaad lang zitten peinzen. Uiteindelijk had ik maar wat uit mijn duim gezogen. Eigenlijk had ik niet veel aandacht aan dat onderdeel besteed. 0 punten, in plaats van 4 voor vraag 26b en 26d.
En dat had het verschil gemaakt tussen een voldoende en een herkansing.
Ik hoorde even aan hoe de rest van de studenten te keer gingen . 'Ik vind het niet eerlijk dat..' 'Dat jullie dat hebben besloten is nadeling voor..' Ik liet de anderen hun gang gaan maar maakte toen dat ik weg kwam.
Ik bedacht dat ik betere dingen te doen had, zoals op mijn blog schrijven bijvoorbeeld,
maar straks ook studeren, eerlijk waar, tenminste als ik me kan concentreren.
De anderen hadden nog een kwartier om tekeer te gaan. Misschien zouden zij er in slagen niet alleen voor zichzelf wat meer puntjes te erbij te verdienen maar er voor te zorgen dat de normering zo verandert dat ik ook een voldoende behaal.
Maar ik betwijfel het.
Die 5,2 heb ik verdiend.
Vroeger kreeg je soms geen cijfers op de basisschool. Je kreeg een onvoldoende, voldoende of goed.
- Die onvoldoende stond dan eigenlijk voor:je hebt geen reed uitgevoerd!
- Voldoende stond voornamelijk voor ik zie dat moeite hebt gedaan.
- En goed stond dan voor, je hebt je uit de naad gewerkt, wat goed!
Want als je voldoende moeite doet,
dan komt het altijd goed (tenzij je faalangst hebt en dat soort dingen, maar ook daar zijn oplossingen voor te bedenken) .
Vroeger haalde ik tienen,
en wou ik een tien,
dan haalde ik een tien.
Het enige wat het vergde,
was plannen,
en hard werken,
prioriteiten stellen.
Maar nu heb ik besloten dat ik veel meer te doen heb dan studeren,
dus de tienen zijn van de baan,
Er zijn nachten tot 3 uur voor in de plaats gekomen,
en studententienen
Een studentien dat is een mager zesje,
gehaald is gehaald.
En gefaald dat is een 5,
en gefaald is gefaald.
Ja, ik ben er weer eens in geslaagd,
te falen.
Maar er is nog hoop,
met een tweede kans slagen.
Weer wat lesjes geleerd,
maar de uitdaging blijft om die lesjes mee te nemen,
en anders te handelen,
en anders te handelen,
de volgende keer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten