When the sun don't shine..

Vandaag besloot ik weer wat te schrijven.
De afgelopen dagen heb ik dat bewust niet gedaan.
Ten eerste voelde ik  me geinspireerd, maar werd het uiteindelijk niets.
Ten tweede kamp ik met een rot gevoel, dat waarschijnlijk de reden is van de eerste reden. Het is een gevoel dat ik het liefst niet wil verspreiden.

Verdriet, dat wens je niemand toe.
Het liefst doe ik ook alsof het niet bestaat.
Maar ik kan er moeilijk omheen als het een zorg is aan mijn hoofd, pijn in mijn hart en als een blok voelt in mijn maag, helaas.

Ik probeer me altijd  te richten op het positieve, omdat dat waar je je op richt wordt uitvergroot.
'Practice what you preach', zeg ik de laatste tijd steeds vaker tegen mezelf.
Ja natuurlijk. Alles is altijd van een positieve kant te bekijken en dat probeer ik altijd te doen.
Maar soms wilt het niet lukken. Ik ben ook maar een mens.

Misschien lijkt mijn leven altijd rozegeur en maneschijn, regenbogen en zonneschijn,
maar dat is niet altijd.
Ik lijk misschien wel altijd 'het zonnetje in huis', 'een vrolijk bloemetje' of  iemand 'die zich elke dag jarig voelt' , maar er zijn ook van die dagen met grijze wolken, waarop de zon niet schijnt en er een soort droogte heerst, als in een woestijn.

Dat zijn van die dagen waarop ook vrolijke bloempjes hun blaadjes laten hangen en jarige joppen geen zin hebben om hun verjaardag te vieren.

Gisteren probeerde ik positief te denken en me te richten op alle liefde,waarmee ik mijn kamer heb geprobeerd te vullen,
maar mijn kamer, die leek opeens leeg.
Het voelde opeens als een leegte dat me opslokte.
Ik probeerde de liefde in te ademen, maar alle liefde leek verdwenen.
Opeens was ik helemaal alleen, omringd door een doodse stilte.
Pas als het stil is, komt de waarheid aan het licht. Die waarheid, dat doet pijn.



Ik huilde ongelukkige tranen, opgekruld op mijn bed, jankend als een baby en staarde in het donker naar het plafond.
Toen besloot ik mezelf te omringen door kaarsen,
en muziek aan te zetten om de stilte te verdrinngen.
Dit was het enige wat me geen moeite kostte en wat me misschien wat beter zou laten voelen.
Ik was moe, doodmoe.
Voordat ik in slaap sukkelde, een uur later dan ik van plan was geweest, blies ik de kaarsen uit, omdat ik niet van plan was zelfmoord te plegen, want zo erg is het ook weer niet.

Ik haalde diep adem en blies er zo veel mogelijk tegelijk uit en maakte wat wensen, op hoop van zegen,
want wensen en dromen kost niks en hoop dat moet je nooit verliezen.











Er zijn dingen die gebeuren waar we geen controle over hebben,
en soms lijkt het alsof die dingen controle hebben over ons,
en waar je je ook wend of keert, eraan herinnerd wordt.


Het gaat niet altijd zoals je gehoopt had en soms gaat het wat vaker niet zoals je gehoopt had.
Soms gaan er dingen mis en soms lijkt het allemaal oneerlijk.
Je had gehoopt dat het anders was,
ergens diep van binnen hoop je misschien nog dat het goed komt.

Maar het is zoals het is,
en daar doe je soms weinig aan.

Pijn, dat doet gewoon pijn.
Maar ook pijn gaat voorbij,
tenzij het een chronische pijn is.



En huilen, daar is niks mis mee.
Huilen en alles er even uitgooien en dat is een hele opluchting.
Als je je slecht voelt moet je vooral met dingen gaan smijten, dat helpt.
Huil niet te veel natuurlijk, want dan raken je tranen op.






Maar hoe erg het ook lijkt tegen te zitten,
bedenk altijd, hoe cliché het ook klinkt,
dat er zelfs na de donkerste nacht, weer een dag volgt waarop de zon waarschijnlijk gaat schijnen.

Misschien schijnt de zon morgen ook niet (dat kan) ,
hier in Nederland zijn er helaas veel van die grijzen dagen.
Maar misschien is het morgen ook je laatste dag (dat kan),
Het hiernamaals is vast een fijne plek.

Maar waarschijnlijk, als het goed is,  volgt er na een donkere nacht,
weer een mooie dag,
waarop je fluitend over straat zal gaan,
al je zorgen, als sneeuw voor de zon verdwenen.