Waarom niet?

'Waarom vraag je hem niet om te dansen', vroeg de vriendin waarmee ik was aan mij. 'Zie je niet dat hij hier niet is om te dansen', zei ik. 'Hij is er alleen om te kijken', en waarschijnlijk om een meisje op te pikken en mee naar huis te nemen. Zo maakte ik de zin in mijn hoofd af.
Ze trok een raar  gezicht en ik betrapte mezelf er op dat ik een vreemde vooroordeelde terwijl ik hem niet eens kende.

Waarom niet, dacht ik toen, waarom niet en stapte op hem af. 'Ik kan niet zo goed dansen', was zijn antwoord op mijn vraag. Hij lachte schaapachtig. Ik keek hem aan, recht in zijn gezicht dat schuil ging achter een grote rode pet, waar zijn dreadlocks onder vandaan staken. Toen zag ik twee vriendelijke ogen. Mijn vooroordelen verdwenen als sneeuw voor de zon.

'Je bent hier toch niet gekomen om de hele avond te zitten', vroeg ik toen. 

Hij stond op en samen liepen we naar de dansvloer. We spraken veel en dansten wat

minder. Hij kon inderdaad niet goed dansen. 

'Waar kom je vandaan?', vroeg ik. 'Nieuwegein', zei hij.  Ik herhaalde nadrukkelijk mijn vraag. 'Raad maar', zei hij toen.. 
Ik keek hem aan. Het enige wat ik zeker wist was dat hij niet uit Curaçao kwam, want mensen uit Curaçao  die herken ik. Ik schatte hem in als mogelijk van Santa Domingo, een van de bovenwindse Antilliaanse eilanden, Jamaica en ga zo maar door. 'Ik zou het niet weten', gaf ik toe. 

Hij bleek in Nederland geboren te zijn. 'Waar komen je ouders vandaan, besloot ik toen de vragen. Ethiopië, zei hij.  Hoe heet je, vroeg ik. Jamal. Hij heet Jamal. De naam kwam me bekend voor. 
Jamal is een Arabische jongens- en meisjesnaam. Het betekent `aantrekkelijk`, volgens de Nederlandse enclopedie.
Ik keek hem nogmaals aan en hij lachte en toen zag ik iets bekends en  vertrouwd in deze wildvreemde die ik net had leren kennen waardoor hij opeens niet zo vreemd meer was. Hij herinnerde me aan een vriendin. 'Ben je moslim', wou ik vragen. Maar ik besloot die vraag  achterwege te vragen. Misschien de volgende keer als onze paden elkaar weer zouden kruisen.
Jamal sprak mijn vriendin nog even aan, voordat hij zijn spullen opraapte en vertrok. Ik keek naar hen terwijl zij wat woorden wisselden die ik onmogelijk kon verstaan. Zij lachte en er verscheen ook een glimlach op mijn gezicht.

Ik danste een nummer of twee met een jongeman die iets weg heeft van een Griekse god, met golvend chocolade bruin haar en een moedervlek op zijn wang, ter hoogte van zijn neus. Hij is wel een stuk kleiner dan ik me een Griekse god zou voorstellen.

We hadden elkaar eerder gesproken. Het was een interessant en aangenaam gesprek geweest. Toen ik hem groette probeerde ik te bedenken hoe hij ook al weer heette, was het 'Sebastian' of'Esteban'. Dit waren de meest Latijns-Amerikaanse namen die ik op dat moment kon bedenken want hij kwam uit Colombia. Dat had ik onthouden. 
Zijn naam was ik helaas vergeten. Hij wist dat van mij ook niet meer, dat scheelde.
Sinds ik heb gemerkt hoe erg mensen het waarderen als je tenminste hun naam onthoudt en het liefste ook nog al het andere informatie dat je in het verleden hebt uitgewisseld doe ik mijn uiterste best, om alles te onthouden en het bij de volgende ontmoeting te reproduceren, maar het lukt niet altijd.  Ik danste met de Griekse god van klein formaat met chocolade bruin, golvend haar dat nat van het zweet rond zijn hoofd danste bij elke beweging. We spraken dit keer niet veel maar dansten en lachten naar elkaar.

'Ik heb nog nooit met hem gedanst', zei ik tegen mijn vriendin waarmee ik tussen het dansen door sprak. Ik refereerde naar een man van mijn vaders leeftijd, als ik het goed in heb geschat. Ik vond zijn uitstraling maar raar. Hij was er altijd. Ik kon hem ook vragen om met mij te dansen maar iets hield me op een afstand. 'Hij is een beginner, dus hij danst alleen met beginners', zei ze. Begrijpelijk.
Kort daarna, wonder boven wonder, stond ik toevallig naast deze man en vroeg hij mij om te dansen. Hij is een beginner, spookte het door mijn hoofd. 
Ach, waarom niet? We lachten naar elkaar en dansten en opeens leek hij niet meer zo raar. Hij was inderdaad een beginner maar ik volgde en eigenlijk was het zo slecht nog niet. Ik probeerde in te schatten waar hij vandaan kwam. Ik durfte het niet te vragen. We bedankten elkaar voor het dansen, hij in gebrekkig Nederlands, ik met een grote lach op mijn gezicht.

Ik gaf mijn vriendin een knuffel toen ik vertrok. Het was fijn om weer even met haar te praten en haar weer even te zien dansen met onder andere de Marrokaanse jongen waarmee ze vroeger uitging en de Nederlandse jongen die ze eigenlijk best leuk vindt'voor een Nederlandse jongen' maar die volgens haar niet serieus genoeg is. Ik observeerde hen terwijl zij dansten, zoals ik al vele keren heb gedaan, en ik zag iets bloeien, heel langzaam maar ik had het zien groeien dus ik lachte naar haar en ze snapte wat ik bedoelde.

Aan het begin van de avond staarde ik voor me uit, verzonken in gedachten,
en kreeg ik te te horen van een vriend dat ik te serieus keek.
 'Zo'n mooi meisje moet lachen ', zei hij.





Ik vertelde hem waardoor het kwam dat ik wat serieus keek. Dit was iets wat ik niet gewend was. We spraken er over. 'Het komt goed' , zei hij. Met hem danste ik de eerste dans van de avond en vanaf toen besloot ik, te lachen om alles en naar iedereen, ondanks wat ik voelde, een leegte ergens diep van binnen, een gemis.
Ja ik besloot gewoon te lachen. Waarom  niet?