Berliner Mauer

Berliner Mauer, 1961- 1989 (Gedenkstätte Bernauer Straße)

We lagen op het gras, genoten van het zonnetje en rustten uit op een plek waar velen op een brute wijze eeuwige rust hadden gevonden. 

Het enige waar ik me zorgen over hoefde te maken was of mijn witte schoenen, mijn witte blouse (of beige ofzo) en mijn doorzichtige panty met bruine tint niet net zo groen werden als het vochtige gras waar wij op lagen.

Maar het was een raar idee dat daar op dat stukje grond, Niemandsland, ontzettend veel mensen waren opmekomen. 

Het was een raar idee om daar op het gras een boterhammetje te eten.

Het had geregend. In de lucht hingen lichtgrijze wolken die de witte wolken een beetje overschaduwden.

We lagen op het gras en ik dacht aan de vele mensen die daar waren omgekomen, ontploft of verdronken en ik dacht aan het onschuldige kleine jongetje, van een jaar of zes, die in het water sprong, zijn bal achterna en zoals vele anderen was neergeschoten.

Een van de vele informatie borden over de bewaking van de migratie naar het Westen.

Slachtoffers van de Berlijnse muur.

Hoe er werd getest of het mogelijk was om over de muur te klimmen

Ondanks het donkere verleden,

was ik verliefd op al het artistieke, 

alle kleuren die ik zag,  

de aardige mensen en de gezellige sfeer in de stad.

En toen ik daar lag in het gras,

dacht ik niet aan weggaan,

maar aan terugkeren....