De koe zei boe (maar eigenlijk moe).

Je weet dat je ergens vaak geweest bent wanneer je de lichtknoppen in het donker weet te vinden.

Ik voelde me welkom. Ik voelde me thuis. Het was de laatste dag met mijn reisgenote voordat we afscheid van elkaar moesten nemen. Het voelde wel een beetje raar. Zelfs in een korte tijd raak je toch wel aan elkaar gewend, aan elkaar gehecht.

We konden onze weg in Berlijn best goed vinden. Binnen de kortste keren herkenden we wegen en stations en hadden we orientatiepunten gevormd. 

Ik gaf haar de ruimte om zichzelf te zijn. Zij had er wel wat moeite mee dat ik mezelf was, maar daar had ik geen erg in. Dit liet ze blijken door te 'zeuren' over sommige dingen die ik deed. Ik wilde bijvoorbeeld in de bus deo spuiten en ik fluit altijd in openbare ruimtes etcetera, een best wel lange lijst. Ik ben gewoon mezelf, overal.
Zij las de kaart en keek er alleen om de zoveel minuten naar,
Ik vond dat niet nodig en ik was er te lui voor,
maar ik liep voorop omdat ik de slechte gewoonte heb om snel te lopen terwijl zij liever wandelt.
Meestal wilden we dezelfde kant op gaan en soms niet,
en we vertrouwden op elkaar, en soms niet,
maar al met al vulden we elkaar aan en vormden we een geweldig team.

Bij haar ouders  thuis is het altijd gezellig. Ik voel me altijd welkom, fijn!
'Hey Kora' (Hey rooie) , zei haar stiefvader, een vriendelijke man, toen we binnen kwamen, referend naar mijn rode jas. In de ochtend zette hij wat koffie voor mij terwijl mijn vriendin nog lag te slapen omdat zij meivakantie had en ik naar school moest  en vertelde hij me uitgebreid over het bedrijf waarvoor hij werkt. Erg interessant.
Haar stiefvader zou graag  willen gaan wonen in Duitsland, vertelde hij. ‘Alles gaat daar rustiger. Hier heeft iedereen overal altijd haast, op werk, op straat. Zo is Nederland. Ze hebben niet eens tijd om elkaar te groeten.'

Koeien zeggen geen boe, maar MOE maarja...

Dat is helaas de waarheid als een Nederlandse koe. In de grote stad Berlijn liep iedereen rustig. Niemand botste tegen elkaar op. Mensen keken je aan en glimlachten en hadden tijd om je te woord te staan als je om hulp vroeg. Ze zeiden niet ‘Sorry ik moet de trein halen’.  We waren daar in die grote stad, op de drukke, gigantische stations, als toeristen, de enige die renden om onze trein te halen en mensen keken ons na.

Ik loop ook altijd snel. Ik heb zelf een snelle pas, omdat ik me snel heb aangepast (aan Nederland), maar ik vond het tempo in Berlijn rustgevend, geweldig.

In die drukke stad, waar je ruimte had om te lopen, vol met vriendelijke mensen, kwam ik helemaal tot rust. Als het zo simpel was zou ik daar morgen naartoe verhuizen. Het leven daar is ook goedkoper zeggen ze, maar zo simpel is het niet.

Een voorbeeld van push en pullfactoren (die eigenlijk beide kanten op gaan) .