Ik moet toegeven. Ik ergerde me kapot. Wat was ze vrolijk. Wat was ze nep. Waarom was alles zo Nederlands, vroeg ik mezelf af. Ik was de enige uitzondering, net een druppel verf op een wit doek.
Ik zat de tijd uit en wachtte op het enige moment dat me nu eigenlijk wat kon schelen. Ik moest studeren maar in plaats daarvan staarde ik naar een beeldend gedicht waar ik niks van begreep. Het ging over een gebed, dat kon ik nog wel uitmaken. Balletjes vlogen over het scherm omringd door kleuren.
Daarna luisterde ik naar een man die heel goed teksten schrijft en ook wel kon zingen maar slecht gitaar speelde in vergelijking met mijn broer, mijn referentiekader.
Eindelijk, het moment was daar. Ik wist het, de kans was klein. Er was een kans van 0,9% om precies te zijn maar ik had hoop.
De derde prijs ging aan me voorbij.. De tweede prijs volgde. Een jongen stapte het podium op. Hij had het niet verwacht, zei hij. Mijn hoop begon te vervagen. Desondanks hield ik mijn adem in en luisterde ik naar het stukje van het verhaal, van het winnende verhaal, dat de irritante hostess voorlas.
Ik herkende de woorden...en de zinnen. Het duurde even voordat het tot me doordrong. Het waren de mijne. Het was mijn verhaal. Ik had gewonnen...Het was niet te geloven! Ik zat nog als verdoofd op mijn stoel toen mijn naam werd geroepen. Ze spraken het weer uit als Eksenia, zoals ik gewend was van de basisschool. Mijn ergenis was echter van korte duur. Ik sprong op van mijn stoel en besteeg het podium via de kleine trap aan de zijkant. Ik glunderde en met een glimlach van oor tot oor nam ik de prachtige bos bloemen in ontvangst en de 250 euro. Ik sprak de woorden uit die ik afgelopen dagen vele malen in mijn hoofd had gerepeteerd. Op roze wolken, ergens in de zevende hemel, zweefde ik aan het einde van de avond de zaal uit en naar de bushalte. Ik voelde de pijn in mijn voet niet. Ik had immers gewonnen. O, wat was ik trots.
Het kon zo gegaan zijn natuurlijk maar eigenlijk is dat niet precies hoe het is gegaan, moet ik toegeven. In het echte hinkte ik nadat de prijzen bekend ware gemaakt op een been naar het station om de bus naar huis te pakken. Wat een tijdverspilling, dacht ik. Het was zo'n 8 minuten lopen. Ik dacht dat schoenen comfort horen te bieden aan je voeten. Ik had het blijkbaar mis. Ik was teleurgesteld. In alles, in mezelf.
Als schrale troost besloot ik ijs te kopen bij de Mac Donalds. Ijs is ook het enige wat ik koop bij de Mac Donalds. Ijs stelt nooit teleur en als ik mijn bus zou missen was het niet erg, zei ik tegen mezelf.
Ik miste mijn bus niet. Ik had namelijk geprobeerd zo snel mogelijk te genieten van elke hap van het ijsje, maar eigenlijk was het te koud en eigenlijk had ik er niet echt van genoten
De buschauffeur was chagrijnig. "Dat mag niet", zei hij. Eigenlijk wou hij me meteen weer uit de bus bonjouren. Ik gooide het stuk karton, waar mijn ijs in had gezeten, in de prullenbak en nam plaats.
Toen ik eenmaal zat, droomde ik rustig verder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten