We besloten de laatste dag heerlijk uit eten te gaan. In Lichtenberg stapten we uit het station en begonnen in de straat buiten het station rond te lopen. Veel plekken trokken ons niet aan totdat we langs een pizzaria liepen. Een man met grijs lang haar zat buiten en begon een praatje met ons te maken. Hij was erg gezellig en de plek zag er ook erg gezellig uit met rood-wit geruite tafels waar kaarsjes op brandden.
Overal was er op de muren geschreven door klanten wat een hele persoonlijke sfeer aan het restaurant gaf. We kletsten met het personeel dat voornamelijk Italiaans was. De meeste spraken naast Italiaans echter ook Spaans, Duits en Engels. Dit was een goede kans om mijn Spaans te oefenen.
We hebben een heerlijke echte Italiaanse pizza gegeten, zo'n hele dunne, en thuisgemaakte tiramisu dat smaakte naar ijskast, volgens mijn vriendin, maar zij is soms een beetje te kritisch, naar mijn mening. De pizza's waren gigantisch. We besloten de helft te bewaren zodat we het de volgende dag op weg naar huis in de bus konden oppeuzelen. Mijn oma zegt altijd: 'Wie bewaard, heeft wat.'
Ik vond het heerlijk!
 |
| Pizzaria Ledi, deze gezellige pizzaria vind je in de Weitlingstr. 28 in Lichtenberg. https://www.facebook.com/pizzerialedi |
We waren klaar om te vertrekken maar kregen toen een 'Amaretto de la Casa' aangeboden. Die hebben we in een keer geshot. We maakten nog snel een foto met de Italiaanse chefs in de keuken en daarna sprintten we naar het station om de laatste tram naar het hotel te pakken.
Mijn reisgenote (en beste vriendin) , had de laatste uren van de dag als een invalide, of als een pinguin of een invalide pinguin, rondgelopen en daarbij heel veel geklaagd op haar kapotte Allstars, die ze al 3 jaar draagt en mee besloot te nemen op reis. Niet zo slim! Ik vond het erg zielig maar tegelijkertijd was het ook wel grappig.
Dit keer zaten we netjes op tijd in de 'RB' (de tram) richting het hotel. We zaten rustig te kletsen, met onze rug tegen de leuning, ontspannen, want we gingen weer terug naar het hotel om uit te rusten na een lange dag.
Blumberg am Rehnhan naderde. We waren er bijna en begonnen op te staan. Opeens keek een meisje die aan de andere kant van het gangpad zat me met een geschrokken uitdrukking op haar gezicht aan.
'Steht Sie hier aus?', vroeg ze en vertelde dat we op de stopknop moesten drukken als we uit wilden stappen. Ja, dat wisten wij niet.
Ik drukte nog, maar tevergeefs,
het was ‘zu spät’, dus onze Zug raaste met een hoge snelheid
langs het station waar we uit hoorden te stappen.
We stapten bij het volgende station uit en bekeken meteen het bord met de vertrektijden van de treinen er op en ontdekten dat er helaas geen treinen meer terugreden naar het vorige station. Het leek er ook niet op dat er op dit station taxi's zouden stoppen en daarnaast had ik helemaal geen zin om weer, net als de vorige dag, geld te geven aan een taxi. Daar stonden we dan op het verlaten station van Blumberg.
Ik besloot te gaan lopen.Mijn vriendin stelde voor om de busschauffeur wakker te bellen en te vragen om of hij ons kon komen ophalen. Nee, lopen, dat leek me über 'cool', een avontuur, 's avonds laat over straat.
Maar..de weg was donker en mijn vriendin was een beetje paranoide aan het zijn maar ergens had ze ook wel gelijk, misschien was het niet zó verstandig om met z'n tweeën in het donker over een onverlichte weg te lopen... (Waar was de straatverlichting?)
Ze stelde voor om over het spoor te lopen 'dan lopen we zeker goed en het was veilig', waren haar argumenten. Dat vond ik al helemaal niet verstandig want stel je voor...
Dan waren we meteen plat geweest. Einde verhaal.
In de verte straalde het MacDonalds teken als een baken in een donkere zee, met hier en daar een ster. Gelukkig hadden we opgemerkt dat er een Mac Donalds dichtbij ons hotel lag. Daar moesten we heen!
We hadden even bij het station gestaan, in discussie over wat we nou moesten doen.
Ik stelde toen voor via de grote weg te lopen richting die geel met rode M die daar in het donker fonkelde . Ik gokte dat er langs de grote weg wel een berm of iets dergelijks moest zijn.We liepen uiteindelijk via het fietspad terug, badend in het rode en groene licht van de stoplichten, naast de vele auto's die voorbij reden. Dit was een stuk veiliger dan die onverlichte weg en een stuk veiliger dan het spoor en nog steeds spaß (leuk).
We liepen ook over een viaduct. De auto's raasden met een luid gezoef onder het viaduct met een snelheid van zo'n 200 km per uur voorbij. We stonden even stil om er van te genieten. Dit maakte je niet iedere dag mee en 's nachts over straat lopen is niet iets wat elke toerist doet.
Het was nog een best stuk lopen maar na een kwartier ploften we met zere voeten op bed neer in het hotel.
De terugreis was weer niet geheel volgens plan verlopen. We kwamen pas na elven, voor de tweede keer, via de nachtdeur, het hotel binnen
We wensten elkaar een goede nacht. Het was een 'buena note'.
De volgende dag zou weer een lange dag worden, met een terugreis van zo'n 11 uur voor de boeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten