'Dushi di kazerne'

Ik mocht opscheppen, een stuk vlees per persoon. Voor volwassen mannen vlees opscheppen. Waarom deden ze dat niet zelf? Ik vond het belachelijk en af en toe ontzettend saai. 'Waarom moeten we eigenlijk vlees voor ze opscheppen?', vroeg ik. Ik kwam er achter dat ik er eigenlijk was om op te letten dat ze maar een stuk vlees namen en dat er niet twee of drie stuks op hun bord terecht kwam. Het was typisch; Er zaten geen vegetariers bij. Sommigen vroegen inderdaad om meer vlees nadat ik een klein stuk entrecote op hun bord had gelegd. Alle mannen in het groen, iedereen wou vlees en de peultjes bleven staan.
Een grote schep witlof in vette kaassaus ging er ook goed in. ' Het is ontzettend vet. Daar houden mariniers van', zei de sergeant die geen marinier, maar van de marine is. Ik keek hem aan alsof hij Chinees sprak. Het was even verwarrend want dat was toch een pot nat? 'Nee' legde hij uit. 'Wij  dragen blauw en zijn meestal op zee en zij dragen groen en spelen een beetje met een geweer in het bos. '

Marine

Mariniers

Er zaten maar een handje vol vrouwelijke maniers bij, die meer weghadden van mannen dan van vrouwen. Toch waren ze vrouwelijk maar dan op een hele mannelijke manier. Het waren van die vrouwen waar je niet mee moet sollen. Het waren vrouwen die rondliepen met een rugzak met een inhoud van 10 liter op hun rug en het geen probleem vonden om door de modder te rollen, niet zouden gillen om een spinnetje. Zulke vrouwen waren het.

De mariniers hadden vandaag ook hun vriendinnetje bij zich, merkte ik. Dit waren een andere soort vrouwen, uit een heel ander soort hout gesneden. Het waren het soort vrouwen dat geen vinger uitsteekt. Ze lieten het allemaal over aan hun boom van een vent.
Ik zal het gedrag van een van ze beschrijven zodat je snapt wat ik bedoel. Hij schepte haar eten voor haar op. Zij keek mij aan en we lachten naar elkaar. 'Wel zo gemakkelijk toch?', zei ze en gaf me een knipoog. 'Ja', zei ik lachend.



Ze liepen weg. Hij droeg haar dienblad. Het waren net barbie en Ken dacht ik eerst, maar vergeleken bij deze man was Ken niks. Ze hadden meer weg van barbie en captain america of een van die andere grote, gespierde figuren.  Zij was in ieder geval een echte barbie en zo waren er wel meer vrouwen die langs de balie kwamen.





Hun mannen aten tenminste twee keer wat zij aten. Hun eigen bord was half leeg alsof ze allemaal op dieet waren terwijl er, naar mijn mening, geen grammetje vet vanaf hoefde.
Sommige mannen liepen langs met hun ouders. Iedereen was vriendelijk en sommigen vroegen of ik gekookt had. 'Natuurlijk', zei ik en 'eet smakelijk.'

Ik liep gisteren ook de koninklijke marine kazerne binnen. Er zou een afwisseling plaatsvinden van een commandant. Het gebouw krioelde van de mannen in nette pakken, sommige hadden iets weg van bodyguards, andere liepen in blauwe pakken met ontzettend veel knopen en strikken en medailles en glimmende zwaarden die versierd waren met goud.







 Ik keek mijn ogen uit maar het was ook heel erg intimiderend om tussen al die 'hoge piefen' rond te lopen. Ik wist niet goed hoe ik me moest gedragen. Wat als ik nou iets verkeerd deed? Sommige mannen hadden een oranje strik om. Een van hen was de commandant die zou vertrekken. Hij werd door iedereen bedankt en zijn 'cadeautafel' lag vol.

'Kom je uit Suriname?', vroeg een van de sergeants. 'Nee, Curacao' zei ik. 'Knappe vrouwen zijn hier altijd welkom', zei hij. Ik ontspande me een beetje. 'Vandaag ben je de dushi di kazerne'.
Mijn taak bestond gisteren uit drinken rondbrengen. Het viel me op dat de meeste mannen  naar non alcoholische dranken vroegen en de vrouwen vroegen allemaal om jus d'orange of spa rood. Het was allemaal heel anders dan de borrels die ik gewend was. Daarna mocht iedereen langs het buffet lopen tijdens de 'walking lunch'.  Het eten beviel goed.







Een paar oudere mannen die door een andere marinier geholpen werden met eten lieten de helft van hun eten staan. Ze zaten daar maar, met z'n drieen, met hun kale koppen en gepigmenteerde, gerimpelde huiden, in een rolstoel. Ik had met ze te doen maar aan de andere kant vond ik ze ook erg aandoenelijk.

Het waren twee leuke en interessante dagen. Vandaag heel anders dan gisteren, maar allemaal even leuk, omringd door vriendelijke mensen. Ik moest vandaag eten opscheppen en in de spoelkeuken helpen. Ik ontmoette Richard. Richard is een goedlachse, vriendelijke man die net papa is geworden. Ik was erg benieuwd naar zijn vriendin maar hier vroeg ik niet naar omdat het eigenlijk niet mijn zaak is dus ik feliciteerde hem alleen maar.

Mariniers, het zijn oprechte, vriendelijke mensen. 

Een marinier, vriendelijk, welgemanierd, gedisciplinierd; Helemaal niet verkeerd. 

Het was wel even leuk maar deze 'dushi di kazerne' was niet werkelijk in ze geinteresseerd.



Voor het vervolg: Dushi di kazerne returns