Een dagje uit het leven... met Olivia.

Olivia kwam binnen, blij om haar moeder weer te zien. Mijn naam wist ze niet meer toen ze binnen kwam en toen ik haar wou groeten kroop ze in haar witte jurk richting de voeten van mijn achternicht.
Daarna ging ze van de glijbaan en klom ze weer naar boven via de kant waar je eigenlijk vanaf hoort te glijden.Kinderen vinden het altijd interessanter om van die kant naar boven te gaan. De trap nemen is too mainstream, niks aan, saai.
Eenmaal boven, ging ze weer van de glijbaan. 'Jij past niet', zei ze, 'Je bent veel te groot.' Volgens mij was ze vergeten dat ik haar vorige week al had laten zien dat mijn billen niet zo groot zijn. Ik gleed helaas alleen niet zo soepeltjes naar beneden en voor mij is zo'n glijbaan helaas niet meer zo interessant als voor een tweejarige, maar het pastte wel!

Olivia's blauwe sandaaltjes maatje heel klein bleven binnen liggen, als een soort centerpiece, midden in de woonkamer. Het zand in de voortuin zat al snel tussen haar teentjes en haar voetjes kleurden langzaam bruin, terwijl ze heen en weer schommelde. Ik nam naast haar plaats op de andere schommel. Ik moest mijn benen constant gestrekt houden zodat ze niet over de vloer zouden slepen en de schommel kraakte onder mijn gewicht.

'Benen zo', zei ze op een gegeven moment. Ze hield haar beentjes  naar achteren gebogen. Ik wist dat het niet zo'n goed idee was om dat te doen, aangezien ik veel te lang en te groot was voor het kleine speeltoestel waar op ik zat en al lang blij was dat het niet bezweek onder mijn gewicht, maar toch deed ik wat ze vroeg. Tijdens het spelen met kinderen, is het vaak moeilijk nee zeggen. Je wilt de pret toch zeker niet bederven?

Mijn slippers veranderden ogenblikkelijk in een soort zandschepjes en al snel baadden mijn voeten in een laagje bruine zand, gevuld met kleine steentjes. 'Nu zijn mijn voeten ook bruin', zei ik. Eigenlijk zijn ze altijd bruin maar Olivia, pas twee, begreep de grap niet. Dit had ik ook niet van haar verwacht, maar ik vond het zelf wel grappig eigenlijk. Om je eigen grap lachen is ook een kunst.






Ik hielp mijn achternicht met koken. Geen ui want dat was slecht voor de baby. Eerst begreep ik het niet want ze is toch niet meer zwanger. Hoe kan wat zij eet dan in hemelsnaam slecht zijn voor de baby? Toen begreep ik het: Ze geeft borstvoeding, vandaar. Niet met te veel kruiden koken, dat had ze van een Italiaan geleerd. Dit vond ik toch wel een soort van een onmogelijke opgave.  Ik kook altijd met veel kruiden. Ik gooi eigenlijk altijd de halve inhoud van mijn kast in de pan. De kruiden moesten en zouden gebruikt worden.

Ze overhandigde me officieel de pollepel en ik mocht doen wat ik wou. Dit keer werd het dus basilicum, oregano, badia, peper en knoflook, die ik platdrukte voordat ik ze in de pan deed omdat mijn moeder me heeft verteld dat dan de gezonde sappen vrij komen. Dat zei ze.
De uien kookten we apart en later vergaten we die op tafel te zetten dus aan het eind van de avond at ik na het verlaten van de eettafel nog een schaaltje ui, met een lepel of was het een vork? Hoe dan ook, het was lekker!


'Doe je olijfolie in de pasta als je die kookt?', vroeg ik, tijdens het koken. 'Nee, heb ik ook van de Italiaan geleerd. Gewoon veel zout zodat het niet aan elkaar plakt. ' Ok. Interessant. Italianen doen dus geen olijfolie in hun pasta? We voegden de spaghetti toe, zonder olijfolie en inderdaad, dat ging prima. Ze gooide de spaghetti tegen de muur om te kijken of het gaar was. Leuk! Dat zou wel een rommeltje worden als we dat in onze studentenhuis ook zouden doen, omdat niet iedereen het daar even belangrijk vindt om de rommel die ze maken ook weer op te ruimen.


De spaghetti werd helaas koud toen we gingen eten omdat de baby in bad ging en we moesten wachten tot de man des huizes thuis kwam en de huisbaas kwam langs etcetera. Wijze les: De spaghetti echt op het aller aller aller laatste moment koken. Het smaakte nog prima trouwens, heerlijk al dente.




Papa en mama verdwenen met de baby in de slaapkamer. Ik liep naar buiten 'Wil je me even helpen', vroeg ik aan Olivia -Haar jurk was nog steeds wit- die nog steeds op de glijbaan zat terwijl ik het eten aan het op warmen was en af en toe naar buiten keek of het allemaal wel goed ging. Het was tijd om de tafel te dekken. 'Nee', zei ze. Ja, dat zei ze wel vaker. 'Weet jij waar mama de borden bewaart', ging ik verder zonder te veel aandacht te besteden aan haar antwoord. Ze antwoordde niet. Ik liep naar binnen en trok wat kasten open. Misschien wist ze het niet, ook al kon ik het me haast niet voorstellen. Ze is een van de nieuwsgierigste en slimste tweejarigen die ik ken.


Op een gegeven moment liep ze het huis binnen en trok ze een glazen kast open. De enige kast waar in ik dus niet had gekeken. 'Hier zijn borden', zei ze vrolijk en trok een groen ontbijtbordje uit de kast. Ik nam het al snel uit haar handen door mijn angst dat ze het in kleine stukjes kapot zou laten vallen.  'Ik wil brood.'
'Nee, nu geen brood', probeerde ik. 'Ik wil brood!', zei ze wat feller. Later hoorde ik dat ze al op creche warm had gegeten. Ik pakte vier diepe borden uit de kast, in het geval dat ze toch niet perse uit het groene ontbijtbordje hoefde te eten, maar nam haar groene ontbijtbordje ook mee naar de eettafel. Ze at wel pasta maar perse uit het groene ontbijtbordje.



Ze ging aan tafel zitten. Haar ouders waren nog met de baby in de kamer. 'Mag ik juice', vroeg ze. 'Wat voor juice wil je', vroeg ik, 'is orange juice goed.' Ja, orange juice was goed. Ik gaf haar de beker aan en in mijn gedachten zag ik haar sap al over haar witte mooie jurk vliegen. 'Zullen we even die mooie witte jurk uit doen en een broek en een shirtje aantrekken', vroeg ik aan haar.  'Nee', zei ze. 'Het zou toch jammer zijn als die witte jurk niet meer wit is', probeerde ik. Nee bleef nee.





Het eerste wat ze aan tafel uit de pan viste was de brocolli. Ze kreeg wat spaghetti en daarna wou ze parmezaanse kaas, veel parmezaanse kaas, anders was de 'pasta la pasta' niet lekker. Zij wou het doen, maar papa hield het busje parmezaanse kaas vast zodat niet de gehele inhoud op haar bordje terecht zou komen. Zij mocht tikken. Meer, meer, meer...maar papa vond het genoeg geweest. Ze wou geen vlees, want ze had al 'groen vlees'.  Nu al vegetarische trekken?
Het eten was toch wat aan de zoute kant, vond ik zelf. Misschien had ik toch te veel kruiden toegevoegd. Misschien had ik toch moeten luisteren naar het advies van die Italiaan?

Ik voelde me op mijn gemak. Ik voelde me thuis. Het was gezellig. Na het eten was het tijd om filmpjes te bekijken op de ipad te bekijken. Al vanaf toen ik een jaar geleden in Frankrijk was had ik gemerkt dat Olivia gek is op het bekijken van filmpjes online, maarja, welke kleine kinderen zijn dat tegenwoordig niet?  'Ze vindt het leuk om te kijken hoe surprise eitjes worden uitgepakt. Dat kan ze heel lang doen en dat vindt ze echt heel leuk', zei haar moeder. Youtube blijkt dus vol te staan met filmpjes over hoe mensen surprise eitjes uitpakken en dit tweejarige meisje vindt het geweldig.

Na een tijdje zat ik samen met haar te kijken naar surprise eitjes die werden uitgepakt. Ik vroeg express naar de kleur van de eitjes of de vorm of kleur van de klei waar de surprises ook wel eens in zaten en ik vroeg naar wat die surprises dan waren . Volgens mij wist ze  het soms serieus niet en soms zei ze ook wel heel express: 'Ik weet niet', en dat was hilarisch.

Haar vader en ik kregen koffie, en mijn achternicht wist wel iets lekkers voor Olivia: chocola.  Ik heb een tweejarig vriendinnetje gemaakt die even gek is op chocola als ik en het merendeel van de vrouwen op aarde. Haar liefde voor chocola was duidelijk te merken. Sommige surprise eitjes, in de filmpjes waar we naar gekeken, waren van chocola gemaakt. Zij keek er naar en ze zei: 'Chocola, dat moet je op eten!'
 Ze kwam met hershey kisses aan lopen .Twee. 'Mag ik er een', vroeg ik. 'Nee, niet voor jou', zei ze. Het chocola verdween al snel in haar mond en al snel ging ze meer halen. Ik vroeg of ze ook een chocolaatje voor mij kon mee nemen. Ze kwam terug met meer chocola maar ook dit was niet voor mij bedoelt. 'Dit zijn de allerlaatste', zei ze. Ik had haar moeder inderdaad horen zeggen dat het de aller laatste chocolaatjes waren.

'Kan je aan mama vragen of ik ook een chocolaatje mag', vroeg ik. Ze liep naar de keuken en vroeg haar moeder om een chocolaatje voor Xenia. 'Bedankt', zei ik te vroeg. Het chocolaatje voor Xenia verdween ook in haar mond. Gelukkig had mijn achternicht nog meer chocolaatjes voor mij meegenomen, waarschijnlijk vertrouwde ze het ook al niet om chocolaatjes aan Olivia mee te geven. 'Jij hebt een rode', zei ze terwijl ze naar mijn chocola keek. 'Zal ik met je delen', vroeg ik. Sharing is caring, dat moet ze ook leren. 'Ja', zei ze, natuurlijk. Ik at 7/8 van het chocolaatje en gaf haar een heel klein stukje waar ze heel blij mee was.
Elke keer dat ze chocola ging halen moest ze langs haar twee honden lopen die op de grond lagen te slapen. 'Keet, Cato, mag ik er even langs', vroeg ze dan en dat drie keer totdat ze besloot dat ze ook een andere route kon nemen zodat ze de honden niet lastig hoefde te vallen. Aan het eind van de avond zat er rechtsboven op haar jurk, een mooie chocoladevlek.

Toen was het tijd voor een douche met papa. Een paar idioten in de buurt van het huis besloten doodleuk vuurwerk af te steken. Het leek heel even op oud en nieuw en de honden gingen helemaal door het lint en begrijpelijk. Ik zweer dat ik heel dichtbij in de achtertuin vonken zag springen, dus ik liep voor de zekerheid het huis binnen. Daar rende Olivia in haar blote billetjes rond. Ze stond voor de deur, poedelnaakt. 'Ik ben wel een beetje geschrokken', zei ze, iedereen was geschrokken, er klonken wel 6 luide klappen, en vervolgens : 'Zullen we gaan kijken?'
'Nee dat is gevaarlijk', zei mijn achternicht en haar vader stopte haar toen weer onder de douche, geloof ik.

Uiteindelijk lag ze in bed, rustig te slapen. Na een tijdje werd haar broertje die nu een maand en  9 dagen oud is, als ik me niet vergis, wakker. We hoorden hem via de babyphone, en omdat ik heb aangeboden om op te passen maar zoiets eigenlijk nog nooit heb gedaan, besloot ik eerst een beetje te oefenen. Ik liep naar de slaapkamer en keek eerst maar even of er werkelijk iets aan te hand was. Balthazar lag een beetje onrustig in zijn bedje heen en weer te bewegen en het leek er op alsof hij het elk moment zou beginnen te krijsen. Dit probeer je natuurlijk te voorkomen en het liefst wil je dat hij zo snel mogelijk weer gaat slapen, dus ik tilde hem heel voorzichtig op, zijn nekje en hoofdje ondersteunend en suste hem een beetje. Het leek alsof hij boerde maar ik dacht eerlijk gezegd dat hij op me had overgegeven maar dit was gelukkig niet het geval, want dat is eigenlijk toch niet zo fijn.


Na dat wat op een boertje leek legde ik hem heel even tegen me aan en hij viel weer in slaap dus ik legde hem weer terug in zijn bedje en verliet de kamer trots, met een soort triomfantelijk gevoel. Ik had de klus geklaard! Toen ik bij de babyphone was aangekomen merkte ik dat ik hem waarschijnlijk toch wat te snel weer terug in bed had gelegd. Nouja, ik had het tenminste geprobeerd. Mama kan dat natuurlijk veel beter doen.

'Jij wilt ook een kind he', vroeg mama aan mij met haar baby in haar armen. 'Ja,' zei ik, terwijl ik keek naar hoe vredig het kleine mannetje tegen zijn moeders borstkas aan lag en luisterde naar het kloppen van haar hart. 'Maar ik weet dat te vroeg is', voegde ik er aan toe.








Kinderen zijn geweldig. Ze zijn allemaal verschillend, stuk voor stuk speciaal. Ze hebben liefde en aandacht nodig, iemand die voor ze zorgt, iemand die ze naar ze luistert en spelletjes meespeelt, iemand die 'nee' zegt, iemand die ze leert dat er gevaar is maar dat de wereld niet een gevaarlijke plek is. Iemand die er voor ze is en ze laat weten dat ze geliefd zijn en dat ze er mogen zijn, zodat ze later die liefde die ze hebben gekregen weer kunnen geven.
Ooit zal ik een goede moeder zijn en een goede orthopedagoog. Nouja, ik zal tenminste mijn uiterste best doen.