Hart maar dan met een d.

Ik loop door,

Ik laat alles achter,

Er is geen weg terug

en ik kijk nooit meer achterom.

Alleen soms,

Dan werp ik een blik over mijn schouder,

Dan voel ik de tranen prikken in mijn ogen,

Terwijl ik staar door de mist en me af vraag wat  het nou was.

Ik begrijp het niet,

Ik kon het niet vast houden,

Er geen touw aan vast knopen.

Het niet doorgronden.

Er zijn vragen,

die ik niet stel.

Omdat ik vrees dat ik geen antwoorden krijg,

of toch.

Ik probeer het vuur uit te  trappen,

Maar de vlammen likken aan mijn been.

Ik kan er niet echt van weglopen,

Maar zeker niet terug keren.

Ik wil niet,

Ik kan niet terug.

Naar wat,

Ik weet niet eens wat het was.