Sinterklaas kapoentje.

De laatste tijd blijf ik graag binnen als kluizenaar of doe ik mijn eigen soort onzichtbaarheidsmantel om als ik naar buiten ga. Dan groet ik niet, ga ik bekenden uit de weg en dan doe ik alsof ik niet besta.
Ik vertrok en toen ik terugkeerde schakelde ik de knop om naar de Ik-heb-niemand-nodig modus. De herinnering aan iemand die graag met je kletst en zomaar geniet van gezelschap en daarom even wat langer bij je blijft zitten werd weggestopt. Ik haal het soms weer tevoorschijn op momenten dat ik me eenzaam voel en snak naar iemand waarbij ik altijd terecht kan en waarmee ik alles kan delen.

'Alles went', zeggen ze. Ik heb er een gewoonte van gemaakt om het grootste gedeelte van de dag te zwijgen en dat is zo slecht nog niet. Nu eet ik meestal in gezelschap van de televisie en ga ik alleen naar boekenruilavonden op vrijdagavond en dan concentreer ik me op de boeken en op de borrelnootjes en m&m's, waarvan ik er te veel in mijn mond prop, in plaats van op de mensen. Ik weet dat ik ze nooit meer zal zien. Na een uur of twee gaan we met een tas vol boeken uit elkaar.

Vriendschap,dat blijft bestaan terwijl rozen verwelken en scheepjes vergaan. As ik samenwerk met een groepje en we kunnen goed met elkaar opschieten dan denk ik soms aan vriendschap. Het had wat kunnen worden, misschien, als we elkaar eerder hadden ontmoet in de periode dat ik nog mijn best deed om vriendschappen te sluiten en banden te onderhouden. Maar nu weet ik dat samenwerken bij samenwerken blijft en je elkaar vervolgens alleen nog maar groet als je elkaar tegenkomt op de gang en elkaars gezicht vaag herkent maar elkaars naam bent vergeten.
Soms denk je vriendschap te hebben gesloten maar vervolgens gaat ze een master volgen. Ze heeft geen ovkaart meer en woont in andere stad dus van die vriendschap blijft niet veel meer over. Ik ga nu alleen nog maar naar de school om te studeren, niet om vrienden te maken.

Soms denk je vrienden met iemand te zijn maar dan keren ze zich opeens tegen jou en dan schreeuwen ze naar je dat ze je haten of ze negeren je, wat bijna net zo erg is. Vrienden zijn hoeft niet meer.Ik ben gewend geraakt aan de oppervlakkige gesprekken en de gesprekken die worden gevoerd uit een soort sociale verplichting of om de stilte te verbreken.

Vroeger wou ik geloven in vrienden voor het leven maar nu geloof ik in vriendinnen die ik, als ik geluk heb af en toe zie, omdat iedereen het druk heeft. Er gaan dagen voorbij, soms weken, zonder van elkaar te horen. Eerst irriteerde het me en maakte het me verdrietig maar nu wacht ik af en blijft mijn telefoon in mijn tas. Maar al te vaak heb ik er spijt van gehad dat we niet in dezelfde stad zijn gaan wonen, dan was afstand, tijd en geld geen goed excuus geweest. Dat had vast een groot verschil gemaakt maar helaas.

Ik weet niet wanneer het precies gebeurde dat ik het opgaf en er niet meer in geloofde, net als een kind dat opgroeit en niet meer gelooft in Sinterklaas. Ik wil graag weer dat kind zijn dat gelooft dat hij bestaat.