Stukje Koek.

Ik wil fietsen!

Ik was het vanmorgen vergeten dat mijn fiets nog steeds in het schuurtje staat met een lekke band, die ik niet zelf kan plakken, dus toen ik dat vanochtend besefte werd het nog 'ff' een fiets toveren voordat ik naar werk kon gaan. Het was geen optie om met de bus te gaan want dit zou inhouden dat ik 45 minuten moest reizen, 25 minuten met het openbaar vervoer en 20 minuten lopen (Ik ben toch niet gek!)  naar mijn werklocatie terwijl de gehele route op de fiets 20 minuten duurt. Gelukkig stond mijn beste vriend zoals altijd voor me klaar en mocht ik zijn vrouwenfiets lenen.



'De eindeloze Woudenbergse weg'

Dus ik ben op de fiets gesprongen, op naar mijn werklocatie  Het is al de zoveelste keer dat ik op die locatie ben geweest, maar ik zal het volgens mij nooit gewend raken, die lange eindeloze Woudenbergse weg die leidt naar het hoofdkantoor van de Koninklijke Nederlandse voetbalclub.

Als je op die weg op de fiets zit lijkt het alsof er geen einde aan komt. De ene na de andere orientatiepunt kroop aan mij voorbij en ik maar doorfietsen en tegen mezelf zeggen dat ik er zo zou zijn.







Mijn 'op een onbewoond eiland ' moment van de dag

Toen ik eindelijk op werk aan kwam was ik bezweet, maar gelukkig, slechts 2 minuten te laat. Ik dronk nog een latte macciato, of , zoals ze het op deze locatie gewoon noemen,' een koffie verkeerd ', en verbrandde daarbij al bij de eerste slok mijn gehemelte.
Op een onbewoond eiland...tudu-tudu...) Maarja, de wereld vergaat niet als je je gehemelte verbrand, het is alleen maar vervelend voor de rest van de dag en misschien, als je geluk hebt, heb je er enkele dagen later ook nog last van.  Mijn collegas toonde gelukkig begrip voor me.










De kleine dingen maken een groot verschil
Een mevrouw, waarmee ik vorige week twee keer heb gewerkt en die ik erg kan waarderen omdat ze zo lekker niet serieus is, was blijkbaar blij me weer te zien en dit was wederzijds.

Ik had vorige week maandag op werk express niet verteld dat ik jarig was, omdat ik het belachelijk vond te vertellen dat ik jarig was, alleen maar om aandacht te krijgen.Woensdag had ik wel door laten schemeren (of nouja..ik kletste er natuurlijk heel enthousiast over!) dat ik vrijdag mijn feest zou vieren.


Het eerste wat ze aan mij vroeg vandaag, een week later: 'Hoe was je feest  vrijdag? Heb je veel gedanst? ' Ik  was blij verrast dat ze het zich had herinnerd en ik vond het ontzettend lief van haar om het te vragen.
Was iedereen maar zo attent, zulke kleine dingen kunnen zo'n groot verschil maken!

Koek
De andere collega waarmee ik de afgelopen week 2 keer had gewerkt was blijkbaar op vakantie. Ze was nu vervangen door een andere mevrouw waarmee ik al eens eerder op een andere locatie had gewerkt (Meisjesnaam: Koek). Ze lachte naar me toen ik de keuken binnen stapte en ik lachte terug.  'Ik herinner me jou', zei ze. 'Jij komt ook uit Curacao.' Het duurde even maar toen wist ze het zich te herinneren dat we een jaar geleden samen op een verschrikkelijke locatie hadden gewerkt. Ik herinnerde me haar ook, maar door het werken op zo veel verschillende locaties kon ik haar niet plaatsen.


We kletsten de rest van de dag tussen het werken door (of werkten tussen het kletsen door) en ik probeerde er achter te komen of ze een van mijn familieleden kende, tervergeefs. Politie-agent Hermans 'Manchi', deed geen belletje rinkelen en ze kende de familie Wever wel maar meneer Wever die in het onderwijs zit bleek daarna meneer Wedervoort te zijn. Goed verhaal!


Stukje
Het was erg rustig in het restaurant toen ik aan kwam en het bleef de rest van de dag rustig . Mijn hulp was niet echt nodig in de keuken maar om mezelf nuttig te maken en niet uit mijn neus te staan peuteren ging ik meteen aan de slag met het opscheppen van maaltijdsalades die vandaag bestonden uit gemengde sla, garnalen en zelf-gebakken croutons (Naar mijn eerlijke en uitgesproken mening niet de meest interessante salade dus ik gooide er maar heel veel dressing over heen voor de gasten).


Als de kat van huis is...


Ik kwakte ook  lekker veel garnalen op de borden maar ik begon al snel te vrezen dat ik misschien met de hoeveelheid garnalen een beetje overdreef. 'Is dit te veel?', vroeg ik daarom voor de zekerheid aan mijn attente collega (Meisjesnaam: Stukje). 'Dat is goed hoor', zei zij op een hele luchtige toon.
Dinie die zegt altijd dat ik te veel van dit en te veel van dat opschep (en dat hoor ik wel vaker op locaties). Dinie deed de vorige keer net alsof ze de pijnboompitten uit haar eigen zak moest betalen maar nu mocht ik gewoon lekker mijn gang gaan.



Stukje heeft een leuk gevoel voor humor. De vorige keer liet ze me schrikken door haar ijskoude handen tegen mijn wang te drukken nadat ze het ijs, om de salades koel te houden, had opgeruimd en toen ik een sprongetje maken moest ze keihard lachen. Vandaag gooide ze bij het schoonmaken heet water in mijn schoen. 'Dat is heet!', schreeuwde ik en ik begon rondjes te springen en daar moest zij natuurlijk weer om lachen en ik ook wel.








'Ik ben helemaal verliefd'
Wat later op de dag liet ze me foto's zien van haar schattige kleinzoons. De kleinste van 5 was voor het eerst op schoolreisje geweest naar Julianatoren en de jongste is maar 6 maandjes jong. 'Ik ben helemaal verliefd', zei ze. Het waren ook wel hele schattige jochies. Ze liet me een foto zien van de jongetjes bij opa op schoot.













 'Nee' heb je...
Aan het einde van de dag wou ik nog graag wat drinken meenemen voor onderweg. 'Mag ik nog een blikje water?.. (Ja een blikje omdat ze op deze locatie alleen blikjes Sourcy verkopen). 'Van mij wel', zei Stukje  'Je mag van mijn part alles opdrinken' en daarom moest ik lachen, omdat van haar echt alles mag.
Een garnalensalade mocht ik ook lekker op eten. Nee heb je en garnalensalade kun je krijgen als je het heel liefjes durft te vragen. Natuurlijk durf ik dat te vragen. Het is toch zonde als het in de prullenbak verdwijnt terwijl het in mijn buik veel beter op zijn plek is? Het was een heerlijke garnalensalade, mits je veel dressing er op deed na-tuur-lijk.






Stukje Koek
Toen mijn twee collegas van de dag en morgen en overmogen hun meisjesnamen aan mij vertelden moest ik lachen en vertelde ik over twee exhuisgenoten. Het meisje heette 'Bus' en de achternaam van de jongen was 'Witte', dus toen zij zijn achternaam overnam heette ze 'Witte Bus'. 'Stukje Koek' is ook grappig voegde ik er aan toe. 'Ok', zei Koek tegen Stukje , zullen wij dan gaan trouwen want dan wordt jij 'Stukje Koek'.

Lekker leuk (ge)lachen. 
Aan het einde dag liepen Stukje en ik naar buiten via de smokkelroute, die Koek aan ons had uitgelegd. Ik heb afgelopen keren voor niks omgelopen.  'We nemen de smokkelroute', riep Stukje doodleuk naar een mevrouw die in een kamer waar wij langsliepen aan het werk was. We schoten samen in de lach. De vrouw in de andere kamer moest echter niet lachen maar staarde heel serieus voor zich uit. Het is altijd een beetje jammer als mensen niet kunnen lachen. Het leven is toch grappig? Gelukkig heb ik wel de hele dag gezellig gewerkt en gekletst en gelachen met Stukje (en) Koek..