Ik verbreek steeds weer mijn eigen record binnen een mum van tijd douchen en aankleden: Om 10:21 stond ik bij de bushalte. Ik propte in de stiekem bus wat koekjes naar binnen als ontbijt.
Eenmaal aangekomen in Nieuwegein om 11:16 wist ik dat ik 7 minuten moest lopen naar het gebouw. De gps ging aan want het was een bedrijf waar ik nog nooit eerder was geweest en ik had geen idee welke kant ik op moest gaan.
Ik begon te lopen en volgde het pijltje van de gps. Maar...tegelijkertijd was ik ook de hele tijd aan het appen en eigenlijk lette ik niet heel goed op waar ik naartoe liep. Multitasken gaat niet altijd goed. Dat ging geheid mis natuurlijk. Ik was al snel 20 minuten verder en ik had het bedrijf nog niet gevonden.
Ik snapte er niks van. Ik deed toch echt wat de gps me vertelde te doen en besloot mijn leidinggevende te bellen. Die keek even mee via google maps en ze gaf me wat tips, onder andere de doorslagbrug en misschien was het een idee om aan iemand de weg te vragen: Goed idee, waarom was ik daar zelf niet op gekomen? Waarschijnlijk omdat ik pas rond 4 uur was gaan slapen.
Ik moest de hele weg terug lopen. Ik had een kwartier lang de verkeerde kant op gelopen op een rechte weg, dus op een rechte weg kan je wel degelijk verdwalen!
Ik had besloten maar wat 'sight-seeing' te doen nu ik er toch was en keek naar het mooie water en langs de st. Nicholaas kerk waar ik langsliep , maar besloot nadat ik mijn uitzendbureau aan de lijn had gehad en een man de weg had gevraagd 'Ik denk dat het wel een kwartiertje lopen die kant op is, totdat je bij een doorgaande weg komt', had hij gezegd, nog wat sneller te gaan lopen.
 |
| Niet genoeg geslapen maar klaar om te werken. |
Om 11: 55 uur kwam ik aan. Ik schreef me in bij de vriendelijk ogende secretaresse. 'Hij is volgens mij erg blij jou te zien!', zei ze.
Toen ik de keuken binnen liep begreep ik waarom de man die daar stond te zwoegen blij was mij te zien. Zijn collega had zich op het laatste moment ziek gemeld en hij had het de hele ochtend alleen moeten zien te redden. Na een half uur dwalen was ik ook best blij hem te zien. Ik mocht meteen wat broodjes gaan beleggen.
'Het wordt vast rustig omdat het de dag na hemelvaart is', had hij gezegd.
Het was inderdaad rustig en heel gezellig. Ik mocht na het beleggen van broodjes, snacks bakken, soep inschenken en daarna mocht ik de spoelkeuken in en afwassen en achteraf helpen opruimen en schoonmaken. Het viel me op dat iedereen binnen het bedrijf super aardig was en gezellig met elkaar kletsten. Ze leken elkaar allemaal persoonlijk te kennen.
De tijd vloog en al snel zat ik in de pauze met 4 mannen aan tafel.Ik kreeg meteen van alle 3 de mannen een hand. Het waren schilders die bezig waren aan het gebouw, volgens mij. Ze vroegen waar mijn naam dan vandaan kwam. 'Het is Grieks maar ik kom uit Curacao', zei ik.
Het liep op de een of andere manier uit op een hele discussie of de naam Raoul nou uit Duitsland, Frankrijk of Spanje kwam en ze vonden het wel erg internationaal dat ik dan Xenia heet, mijn zusje Kiomi, mijn ene broer Raoul en mijn andere broer Said, dat dus Arabisch is. Een van de mannen sprak blijkbaar wat Marrokaans.
'Pas maar op straks weet hij alles over je, zelfs hoe oud je moeder is', zei de een over de ander, die inderdaad ontzettend veel vragen stelde. 'Nou neem gewoon haar leeftijd en tel er 23 bij op', zei de ander 'daar krijgen ze allemaal zo jong kinderen', grapte de ander. 'Mijn moeder was 31 hoor!', zei ik verontwaardigd. Ze was eigenlijk 28, maar goed, oud genoeg. 'Dan was je vast niet de eerste', zei hij weer. 'Jawel!'
'Hou oud denk je dan dat ik ben?', vroeg ik, het is zo'n beetje mijn standaardvraag geworden. Ik werd 21 geschat en volgens hen was ik al klaar met school. Bijna 23, aanstaande maandag ben ik jarig, zei ik opgewekt, en dat ik nog studeerde. 'Wat dan', was de volgende logische vraag.
Toen ze hoorden dat ik pedagogische wetenschappen studeer zei eentje: 'O, dan moeten we uitkijken of wat we zeggen wel pedagogisch verantwoord is'. Ik moest lachen. 'Hoe lang moet je nog?'. 'Volgend jaar mijn master en dan ben ik klaar', zei ik en dat ik me wil specialiseren in het helpen van gezinnen.
'O, dus dan zien we je straks op tv!', zei de ene. ' Je bent wel leuker dan Jo Frost', zei de ander. Ik moest lachen. 'Maar die heeft wel volume.' 'Ik normaal gesproken ook!', piepte ik.
Ik fronste een beetje omdat ik via de app met een vriendin sprak en het leek alsof er iemand naar mijn feest zou komen die ik niet had uitgenodigd. Zijn naam deed niet eens een belletje rinkelen.
'Waarom kijk je zo moeilijk?, vroeg een van de mannen. Ik legde uit wat er aan de hand was. ' hoe veel mensen komen er dan?, vroeg hij. 'Een stuk of 50', zei ik. 'O, dan woon je wel ruim!, zei hij verbaasd. 'We hebben een gezamenlijke woonkamer', zei ik en ik moest weer lachen. Ja het wordt misschien een beetje druk maar des te meer zielen, des te meer vreugde. 'En heb je nog plek zodat ze kunnen blijven logeren?' 'Ja na mijn feest liggen er standaard 3 bij mij in bed', antwoordde ik. ' Zo veel informatie hoef ik niet te weten hooor!', zei mijn collega. 'O nee ga maar door hoor', zei de man tegenover me aan tafel. 'Mijn drie beste vriendinnen!' voegde ik toe.
Daarna ging het nog even over de grootte van mijn bed en wat ik dan naast werken in mijn vrije tijd doe en op een gegeven moment moesten we toch weer aan het werk. He-laas.
Ze wensten me veel plezier met mijn verjaardag, ze zouden wel in de krant kijken of het een normaal feestje was, en legden uit hoe ik terug moest lopen zodat ik niet weer zou verdwalen.
Het was leuk kennis maken, leuk werken en het was ontzettend leuk en natuurlijk lachen als enige vrouw tussen de mannen aan tafel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten