'Dushi di kazerne' returns.

Ik was te laat. Ik was op tijd uit huis vertrokken maar het gebeurt steeds vaker, dat verdwalen.Google maps gaf aan dat ik 18 minuten moest lopen maar ik deed er maar liefst een half uur over, maar gelukkig vind ik het niet erg om te lopen. Lopen is fijn, zolang de zon schijnt en die scheen. Ik genoot van de geur van de bomen en het gras  en mocht genieten van de vogeltjes die naar hartelust kwetterden. Het was het begin van een hele mooie dag.



Toen ik de ingang van het terrein naderde herkende ik het meteen, terwijl ik eerst dacht dat ik vandaag op een nieuwe locatie zou staan, maar nee. Ik was hier een jaar geleden geweest en dat daar aan mijn rechterkant was het, veel kortere, pad dat ik had moeten nemen hiernaartoe waardoor ik er binnen 10 minuten zou zijn geweest als ik was uitgestapt bij een hele andere bushalte, dacht ik. Nouja, Doorn ook weer verkend en het was heerlijk weer.
Ik liep er naartoe via de broekweg, een weg dat dwars door het bosliep en ik vroeg me af of er ook een truiweg etc. bestaat.

De bewaker stuurde me naar het gebouw waar de lichtjes brandden, het kombuis. Zo gezegd, zo gedaan. Ik stapte het kombuis binnen.. Ik baalde omdat ik te laat was maar mijn zorgen waren meteen verdwenen toen een man die mij opwachte me met een grote glimlach op zijn gezicht de hand schudde. 'Daar ben je eindelijk', zei hij vrolijk. 'Ik wou net gaan bellen.'






Maar ja ik was er eindelijk nadat ik zo'n beetje heel Doorn had gezien. Ik was op het kruispunt natuurlijk weer de verkeerde kant op gelopen dus ik had dit keer een bezoekje gebracht aan het bejaardentehuis, Barthimeus en de algemene nieuwe begraafplaats van Doorn. 
Heel interessant allemaal maar wat was ik blij toen ik 'Korps mariniers ' op een bordje zag staan.

Ik besefte zodra ik binnen was meteen dat ik me mentaal wat beter had moeten voorbereiden. Ik wist meteen weer hoe het was om als enige vrouw tussen een hele hoop grote, gespierde en knappe mannen te staan. Alsof dat nog niet genoeg was keken ze allemaal naar me alsof ze voor het eerst een vrouw zagen. Ik lachte naar ze maar ik voelde me eigenlijk wel een beetje ongemakkelijk, alsof ze me elk moment zouden kunnen op eten.
Hup, normaal doen. Het zijn maar mannen, zei ik toen tegen mezelf en het duurde even maar na een tijdje was ik al de testosteron die in de lucht hing gewend.

Het viel me op dat ik vandaag de enige vrouw was, die daar in de catering werkte en net goed. Ik vind het fijner om met mannen te werken dan met vrouwen. Mannen zijn veel gemakkelijker om mee om te gaan. Met mannen kan je leuke gesprekken voeren,  lekker lachen en als je met mannen werkt heb je meteen veel minder gezeik aan je hoofd. Zolang ze je aan het werk zien, zijn ze blij en wat je er allemaal tussendoor doet maakt ze echt helemaal niks uit.

 Richard kwam de spoelkeuken binnen lopen en ik herkende hem meteen en hij mij. Ik herinnerde me dat hij hij me toen ik die ene keer, lang geleden, daar had gewerkt had verteld over de geboorte van zijn zoon of dochter.  Ik wou hem vragen hoe het met zijn kind ging maar hij ging na een tijdje weer helpen in de warme keuken en daarna was ik het vergeten. Jammer.

 'Heb je al gegeten?', werd er aan het eind van de middag aan mij gevraagd door een van mijn andere leuke collegas van de dag. 'Nee', zei ik heel eerlijk. 'Wil je een schnitzel?' Daar zei ik natuurlijk geen nee tegen. 'Ja graag'. 'Kom mee dan.' Ik liet de vaat voor wat het was en liep achter hem aan. Ik mocht alles op scheppen wat ik maar wilde dus ik vulde mijn bord vol rijst, sperziebonen, schnitzel en witlof gewikkeld in kaas en ham. We aten in een aparte kamer met nog een stuk of 10 mannen en het was gezellig aan tafel. 'We hebben hier bijna allemaal op Curacao gewoond', zei een man die naast me zat. 'En mijn zoontje is daar geboren', zei de ander. Leuk!

Ik luisterde naar hun gesprekken over een adjudant die vervangen zou worden op Curacao.Er werd mij uitgelegd dat maar 1 op de 4 mannen adjudant kan worden en dat je een heel tentamen moet afleggen om een of andere boot te kunnen besturen. Als voorbereiding moet je een heel boek stampen en dat tentamen duurt 4 tot 6 uur waarin je mondeling moet uitleggen hoe alles werkt. Ik was erg onder de indruk, dus het zijn niet alleen een stelletje goedlachse, grappige, vriendelijke, sociale spierbundels met veel discipline.

Ik maakte een praatje met Sven die mij vertelde dat hij de hele week bij de kazerne blijft slapen en in het weekend pas even naar huis gaat. 'Mogen jullie ook niet tussendoor even weg', vroeg ik. Het leek me namelijk drie keer niks om de hele week in die kazerne door te brengen. Arme mannen. 'Jawel, dat mag wel', zei Sven. 'Gelukkig'
Hij vroeg me of ik nog studeerde en ik vertelde dat ik volgend jaar ga beginnen met mijn master. 'Met alleen een universitaire bachelordiploma krijg je geen baan op jouw niveau,' vertelde ik 'dus je moet wel verder.' 'Daar heb ik gelukkig nooit last van gehad', zei hij en we moesten er beiden om lachen.

'Ik heb het studenten leven wel gemist', zei hij en hij klonk haast verdrietig. 'Het studentenleven is overrated', probeerde ik hem gerust te stellen. Ik snap trouwens echt niet wat mensen nou zo leuk lijkt aan het idee van constant feesten en zuipen en de volgende dag wakker worden met een dikke kater en de volgende dag weer en vooral niet studeren en lekker veel uitlopen. Leuk hoor..Dat kost ook zo lekker veel geld en je schiet er helemaal niks mee op.



 Toen mijn tijd er op zat ging ik even overal langs om alle mannen te groeten. 'Fijn weekend en tot de volgende keer!' Maar toen ik mijn tas uit de kast waar die aan het begin van de dag achter slot en grendel was opgesloten onder het mom van 'dan is hij veilig' schrok ik even.  De man die het daarin had gesloten was namelijk al naar huis, hij was me vrolijk komen groeten, en misschien had hij wel de sleutel meegenomen. Dat zou toch wat zijn. 'Dan moet je morgen maar weer komen werken', zei Richard lachend, maar dat was gelukkig niet het geval. Maar liefst 2 mannen liepen mee om het kastje voor me open te maken, wat een service en ik kon toen lekker naar huis. Het was weer gezellig. 'Tot de volgende keer. Houd je rustig meid!', zei Richard.

Toen ik het terrein afliep, verdwaalde ik even maar ik koos een van de drie mannen die toevallig allemaal mijn kant op kwamen lopen uit om de weg te vragen. Toen ik de ingang uitliep was er net een photoshoot aan de gang. 3 mannen stonden daar stoer te doen met hun gecamoufleerde gezichten en nu ik er over na denk...echte wapens, slik, en ik moest daar toen om lachen. En ik kon het natuurlijk niet laten om te vragen of ik ook even een foto met ze kon maken.

Die ene in het midden lijkt net een mannequin, maar hij was echt hoor..

Ben je ook benieuwd naar deel 1 van het verhaal? Lees dan: Dushi di kazerne