...van die dagen.

'Ben je altijd zo vrolijk', vroeg hij. We waren tegelijkertijd uit de bus gestapt en liepen dezelfde kant op. Hij was opzich best knap, donkerblond, al kalend, en hij had zo te zien tennisrackets in zijn sporttas. 'Ja', zei ik met overtuiging. Hij vond het een goede eigenschap, die hij naar eigen zeggen niet bezat.

We liepen samen verder en probeerden een gesprek te voeren. Het was overduidelijk dat hij ging tennissen. 'Waar ga je heen', vroeg hij en daarmee had hij eigenlijk meteen een verkeerde vraag gesteld, waarop ik eigenlijk geen antwoord wou geven. 'Ik heb een afspraak', zei ik. Ik dacht door zo vaag mogelijk te zijn aan te geven dat ik er niks meer over kwijt wilde maar hij begreep dat blijkbaar niet. 'Heb je een date', vroeg hij. Ik schoot in de lach. 'Nee' en besloot maar te vragen waar hij zou gaan tennissen en daarna ging het over capoeira. Hij had geen flauw idee wat het was.

Ja, hij zou het vast niet begrijpen hebben als ik had verteld dat ik op weg was naar mijn psycholoog, terwijl ik eerst had aangegeven altijd vrolijk te zijn. Dat was ook niet helemaal de waarheid, ook al voelt het wanneer alles goed gaat wel zo.

Ja, het zijn meestal dagen waarop alles goed gaat en waarop ik praatjes maak met alles en iedereen op straat en met de buschauffeur lach om het feit dat ik mijn vest binnenstebuiten heb aangedaan. Maar ik heb ook van die dagen die dan veranderen in weken en periodes van maanden waarin ik me nauwelijks lijk te kunnen herinneren wat dat is, dat lachen.
Daarom was ik op aanraden van, op weg naar mijn psycholoog, waar ik nu al een half jaar naartoe ben geweest. Zo vaak heb ik hem niet gezien hoor. Meestal vergat ik de afspraken zodat we ze steeds opnieuw moesten maken en hij vond het ook niet nodig mij zo vaak te zien.

Het was al een tijd geleden dat we elkaar gesproken hadden en ik heb altijd het idee dat ik alles 100 keer moet vertellen, maar zijn haar is al helemaal wit dus ik besloot het hem te vergeven, ook nu.

"Je hebt een vriend? Hoe dat opeens? De vorige keer zei je nog dat je tot je veertigste alleen gaat blijven.' Dat heb ik inderdaad een keer gezegd ja, maar nu heb ik dus een vriend. 'Al een maand. Hij heet Bob', zei ik, met een grote glimlach op mijn gezicht. Dat zegt toch al genoeg?

We kletsten nog wat. Ik merkte dat hij naar mijn nagels keek die maar voor de helft gelakt waren, of keek hij naar mijn mooie schoenen die in de zon glimmen als diamanten aan mijn voeten, maar die al voor de helft uit elkaar vallen? (Spullen houden het met mij nooit lang vol, zo is het nou eenmaal)

 Het was onze laatste afspraak. Ik moest nog even een vragenlijst invullen (34 vragen):

• Of ik de laatste weken ooit heb gedacht een einde aan mijn leven te maken? Ik schoot in de lach, wat een belachelijke vraag. NOOIT
• Of ik de laatste tijd moest huilen. SOMS. Iedereen moet soms toch huilen?
• Of ik me in de afgelopen weken alleen heb gevoeld. NOOIT
• Of ik voel alsof de slechte dingen die mij zijn overkomen in de laatste weken mijn eigen schuld waren? ALTIJD. De dingen die gebeurd zijn, zoals dat mijn telefoon is gestolen waren ook mijn schuld. Ik had het kunnen voorkomen door beter op te letten. En dat ik aan het eind ben van mijn geld aan het begin van de maand, daar kan ik ook niemand de schuld van geven. Helemaal mijn eigen schuld. Budgetteren, wat is dat?

'Er is volgens mij niet zo veel met jou aan de hand', zei hij. Er is ook niets aan de hand. We hebben de afgelopen half jaar gewoon gezellig gekletst en daar kreeg hij nog voor betaald ook. We keken vandaag nog even samen in mijn inbox of mijn docent mijn thesisbeoordeling al had opgestuurd. 'Doe niet zo maf', zei hij toen ik voorstelde om het later te bekijken wanneer ik weer thuis was.
Daarna hebben we de contactgegevens van mijn moeder, kinderpsychiater op Curacao,  uitgewisseld, voor zijn collega die als kinderpsycholoog op Aruba wilt gaan werken. Zo gezellig was het. 

'Maar...het kan zijn dat het weer gebeurt', zei ik. 'Maar je hebt nu een groep mensen van capoeira waarmee je je verbonden voelt en je hebt nu ook een vriend', zei mijn psycholoog. 

Ja, hij heeft gelijk. Nu ik capoeira gevonden heb en mijn vriend, beide liefde op het eerste gezicht, 

niet meer van die dagen, alsjeblieft.