Gewoon, hoe het voelt zo zonder telefoon.

Ze zeggen dat je pas beseft wat je had, wanneer je het kwijt bent. Maar ik wist heel goed wat ik had:  'Je kan niet leven zonder je telefoon', had een kleine vriend van mij, een jongetje van 13, gezegd de ochtend voordat mijn telefoon verdween. 

Nu moet ik wel zonder telefoon en ik kan het blijkbaar wel. De onthoudingsverschijnselen zijn uitgebleven maar het is toch best lastig zo zonder telefoon. Nu kan ik niet onderweg even uitzoeken waar ik eigenlijk ook al weer naartoe moet en hoe ik daar in vredesnaam moet komen. Ik kan ook niet even snel een berichtje sturen om te laten weten dat ik weer eens te laat ben en ik kan niet weer even een belangrijke email lezen omdat ik de helft van wat er in stond ben vergeten. Ik kan ook niet even op Facebook voor het lezen en sturen van wat berichten. 

De wereld draait door, en dat lijkt tegenwoordig sneller te gaan, en het voelt alsof ik het pas weer allemaal mee krijg als ik thuis kom en voor de computer ga zitten.

Nu zat ik niet voor de computer. Ik liep in Den Haag over straat en stond bij het stoplicht te wachten tot het ding eindelijk op groen sprong. Dat kan soms echt ontiegelijk en onredelijk lang duren. Ik besefte dat ik in de tussentijd al tien keer heen en weer had kunnen rennen. Er reed een man langs in een rode auto. Hij schreeuwde uit het raam dat ik mijn vest bijna verloor: ‘Hey, je verliest je vest bijna!’ Ik keek naar beneden. Ja, het was inderdaad zo dat mijn vest nog maar met een mouw over mijn tas hing en voor de rest haast over de grond sleepte. Ik lachte naar de blonde man in de rode auto en stak mijn hand naar hem op om hem op die manier te bedanken. Hij stak als reactie daarop ook een hand op terwijl hij in de verte verdween. Daarmee zei hij waarschijnlijk zoiets als geen probleem of graag gedaan. Hij verdween in de verte en ik vervolgde mijn zoektocht naar de Weimarstraat. Dat is echt heel lastig zo zonder telefoon.

This is what some people would say...

‘Heb je geen telefoon?’, is standaard de vraag die je krijgt als je op straat iemand vraagt of ze je kunnen uitleggen hoe je van A naar B komt. Nee, vervelend he? Gelukkig wel een grote mond en twee paar hele goede oren, een gezond verstand en weinig angst voor vreemden. Dan kom ik ook wel waar ik moet wezen. 
Daarnaast vind ik het eigenlijk ook best leuk om allerlei mensen op straat aan te spreken, ook zonder een goede reden.  Op het moment dat ik iemand op straat wil aanspreken dan doe ik meestal twee dingen: Of ik kijk om me heen en kies de meest vriendelijk ogende persoon uit of ik kies juist de persoon uit met het meest norse gezicht, op Curacao zou je zeggen 'die met een gezicht als een kont' . 
Dan probeer ik door die persoon wat aandacht te geven zijn bui, misschien wel zijn dag, te verbeteren en daarmee zijn kont weer wat meer te laten lijken op een gezicht. Ja dat ziet er zo al veel beter uit. Dank u zeer meneer!

Ja, wat moet je anders zo zonder telefoon? Maar, dit nadeel heeft een ander heel groot voordeel. Een voordeel van mijn telefoon kwijt zijn is dat ik me geen zorgen meer hoef te maken over de grote kans het kwijt te raken. Ik hoef niet meer elk moment te controleren of het wel in mijn tas zit en of het niet op een of andere stoel is achtergebleven. Dat is echt een geluk bij een ongeluk, echt een zorg minder! 

Het grappige is dat ik het ook helemaal niet op een of andere stoel, ergens onderweg, verloren ben maar op een barbecue tussen allemaal "bekende" en "vertrouwde" mensen. Ik had het alleen heel even neergelegd en er alleen heel even niet naar gekeken en toen was het verdwenen. 
Je zou denken dat ik het nu wel gewend zou zijn. Mijn neefje zou zeggen: 'Als je hoofd niet vast zat...'  
Het is echter wel de eerste keer dat mijn telefoon gestolen is en dus op die manier verdween maar die goocheltrucs zijn wel echt mijn ding!

Great success, story of my life!