'Verandering'

Het is al weer  een tijd geleden, al ruim een half jaar. De keuze  was gemakkelijk gemaakt. In Utrecht boden ze de master die ik persee wou gaan volgen niet aan en in Leiden wel, dus ik zou daar gaan studeren en zou ook gaan verhuizen.
Geen probleem. Ik was toch al op Utrecht uitgekeken en mijn huisgenoten waarmee ik drie jaar lang onder hetzelfde dak had gewoond was ik helemaal zat. In huis was niet het meer wat het ooit was geweest. Eerst was het voor mij een veilige haven, een uitlaatklep, een plek waar ik mijn zorgen kon delen of gezellig even kon kletsen, een plek waar ik tot rust kon komen. Een plek waar iedereen elkaar accepteerde en zichzelf kon zijn. Ja aan het begin was het er fijn.

Maar er was helaas het een en ander gebeurd en dat had veel spanning opgeleverd, spanning dat niet meer was weg gewaaid maar in het huis was blijven hangen als een dik deken dat mij verstikte. Mijn huisje in Zeist voelde niet meer als een thuis, dus het was tijd voor verandering: Zo gaat dat. Studeren in Leiden en ook nog eens verhuizen: dat kwam net goed uit!

Leiden trok me niet zo aan en Den Haag kende ik ook wat beter. Vroeger had ik in een dorpje vlakbij gewoond.  Den Haag lag ook net wat dichter bij Rotterdam. Mijn vriend die daar woonde zou nu wat vaker op bezoek komen en ik zou niet zo veel meer heen en weer moeten reizen. Ik zou alleen gaan wonen, dan hadden we wat meer privacy en dat zou onze relatie goed doen. Ik keek er naar uit!

En het was maar 40 minuten reizen van Den Haag naar Utrecht dus ik kon voorlopig daar capoeira blijven beoefenen, een Braziliaanse vechtsport dat ik nu al ruim 1,5 jaar doe. Maar ik moest er op een gegeven moment aan  toe geven, het lag niet bij elkaar om de hoek en ik was het reizen soms wel moe. Dan toch maar beginnen bij en andere, nieuwe groep, had ik bedacht. Het had zo zijn voordelen: Niet meer zo lang reizen om te kunnen sporten en zo zou ik nieuwe mensen leren kennen, een netwerk in Den Haag opbouwen, wie weet nieuwe vrienden maken! Ik had bedacht dat ik een keer in d zo veel tijd nog even bij mijn oude groep in Utrecht langs zou gaan, zodat ik geen contact met ze zou verliezen.

Capoeira  trainen in Den Haag, bij een andere, nieuwe groep. Ik heb het geprobeerd. Eén hele proefles, om precies te zijn. Er was niets mis met de training in Den Haag, maar het was gewoon het trainen in Utrecht niet. Logisch. Niet meer trainen bij mijn eigen groep, bij mijn docent die me de basis van capoeira heeft aangeleerd, met de mensen die ik ken en waarbij ik me op mijn gemak voel en waar aan ik gehecht ben geraakt: Het voelde ontzettend raar.
Ik liet het hele idee al snel varen: Het afreizen naar Utrecht, om daar te trainen omringd door bekende en warme mensen voelt als het aanmeren in een veilige haven.

Over aanmeren gesproken, op de universiteit van Leiden was ik in een heel soort nieuw wereldje beland.  Het was ontzettend wennen. Alles was er anders. Alles was er raar. In Utrecht was alles veel groter maar tegelijkertijd overzichtelijker, veel logischer, veel fijner, veel beter geregeld. Op de universiteit van Utrecht had ik altijd mijn weg kunnen vinden. Nu raakte ik constant verdwaald en bij het inloggen gebruikt ik automatisch standaard mijn oude gebruikersnaam.
Ik had iets gelezen over kleinschaliger onderwijs maar de groep die mijn studie volgde bleek echt ontzettend klein te zijn. In Utrecht had ik altijd in een collegezaal gezeten met zo'n 200 andere studenten. Ik zat zelden naast dezelfde persoon en per vak zat ik in een andere werkgroep. Ik had  daar eerlijk gezegd nooit echt mijn best gedaan om warm contact te maken, waarom zou ik? Het zou toch steeds weer anders zijn, maar dat vond ik juist wel fijn.
Een heel jaar studeren met steeds dezelfde mensen in zo'n klein groepje. Het leek me helemaal niks. Nu zou ik een heel jaar tegen dezelfde gezichten aan moeten kijken!'Wat als er irritante mensen tussen zitten', dacht ik 'dan zit ik dus een heel jaar met ze opgescheept.' Ik keek er tegen op. Sterker nog, het leek een ramp.

Een half jaar is nu voorbij gegaan. Ik heb het overleefd. Het was eigenlijk lang zo slecht nog niet. Aan het begin was het toch een beetje aftasten, de kat uit de boom kijken. Na een paar maanden was ik ook met stage begonnen waar ik nog meer mensen ontmoette maar waar ik ook weer bekende gezichten uit mijn werkgroep tegen kwam. Aan het begin spraken we alleen met elkaar over studiegerelateerde onderwerpen maar daarna begonnen we langzaam maar zeker ook over andere onderwerpen te praten. Stage activiteiten werden steeds gezelliger en ook tijdens de colleges merkte je dat mensen hun plek in de groep vonden en dat er zich binnen de groep gezellige groepjes vormden.

Vandaag sloeg het op me in als een soort bom, tijdens het laatste hoorcollege van dit blok van het collegejaar. Dit blok is weer afgelopen en ook mijn stageperiode is bijna afgerond. Er zijn dus grote veranderingen op komst.
Een mede-student waar ik tot nu toe het grootste gedeelte van de lessen naast heb gezeten vertelde me gisteren dat ze het volgende en laatste vak van onze master niet hoeft te volgen omdat ze het vorig jaar al heeft afgerond. Dat betekent dus dat we niet meer tijdens de lessen zullen kunnen lachen met elkaar en wie weet zie ik haar daarna wel nooit meer. Wat raar...
Tijdens dit blok heb ik ontzettend van alle colleges genoten, maar het is al weer voorbij en er is nog maar een college blok te gaan. Ik heb in het afgelopen half jaar veel mensen ontmoet. We hebben tijd met elkaar door gebracht, gekletst en gelachen, tijdens colleges en op stage. Dat is binnenkort allemaal weer afgelopen.
Volgend jaar ben ik klaar met studeren. Wat dan? Reizen? Of werk zoeken? In welke stad? In welk land? Die  relatie die ik aan het begin van het schooljaar had is ook sneller dan ik had gehoopt en verwacht weer gestrand.
De toekomst ligt dus helemaal open, maar ik koester gemengde gevoelens ten opzichte van 'verandering'.

Soms voel ik me net een grote avonturier,

verandering is dan spannend, verandering is fijn. Verandering: Ik verlang er naar en kijk er steeds weer naar uit, want 'steeds weer hetzelfde' wordt wel saai op den duur. Soms is veranderen groeien en nieuwe kansen pakken en de horizon verbreden en soms is veranderen vluchten.

Soms verlang ik naar verandering want dan voelt het alsof ik in 'steeds weer hetzelfde' stik en aan 'steeds weer hetzelfde' vastgeketend zit.
Op andere momenten wil ik gewoon even niks anders en ben ik net een autist,
want veranderen betekent wennen en kan ontzettend beangstigend en ongemakkelijk zijn,
en 'steeds weer hetzelfde' biedt houvast en zekerheid
'Steeds weer hetzelfde' geeft de mogelijkheid iets op te bouwen.
 'Steeds weer hetzelfde' voelt veilig en biedt vertrouwen.

Maar verandering hoort erbij,
Verandering is groeien maar gaat gepaard met pijn.
Iets verwelkomen, betekent tegelijkertijd, ook het nemen van afscheid.
Genietend van het nieuwe, blik ik nog dikwijls terug met nostalgie.
Het blijft moeilijk om te wennen aan 'steeds wat anders'.
Wat meer van 'steeds hetzelfde' lijkt me soms zo erg nog niet.